Değişim talep edenlerin devletçiliği...

Muhalefet ile iktidar arasındaki ''benzeşme'' üzerine çok şey söylenebilir, pek çok örnek verilebilir...

"Muhalefet'' için ''iktidar''ı eleştirmenin ne anlama geldiğini detaylı bir şekilde değerlendirmekle muhalefetin iktidarın karakterini sadece ters yüz etmekten ibaret amaçlara mı sahip olduğu, yoksa iktidarın işleyişinin ''demokratikleşmesi'' yönünde bir talebin gerçekleşmesi için gereken donanımlara sahip mi olduğu açıklığa kavuşacaktır. Örneğin Büyük sermayeye karşı Anadolu Kaplanları''nı destekleyen bir siyasi şema, bununla sermayenin dolaşımında demokratik mekanizmaların işlemesini mi hedef almaktadır, yoksa hedeflenen, ''metropol burjuvazisi'' yerine ''taşra burjuvazisi''nin ikame edilmesinden ibaret bir iktidar mücadelesinin ideolojik kavramların örtüsü altında sürdürülmesi midir? Birincisi siyasetin alanını genişleten, dolayısıyla demokrasiye manevra alanı açan bir hareketliliktir, ikincisi ise iktidarın metodlarını kullanarak, siyasete değil, iktidarın ideolojisini gerileterek yeni bir ideolojiye eklemlenmiş mevcuta benzer bir iktidara alan açmaktan ibarettir.

İşte değişim talep edenlerin hedeflediği değişimin gerçek bir değişim olup olmadığının en açık göstergesi budur: siyasetin alanının genişlemesini, her şart altında, ideolojinin alan arayışlarına öncelemek.

Değişim tartışmalarını devletin katı tutumu kadar zaafa uğratan, değişimcilerin işte bu devletle benzeşen metodlardan kurtulamamalarıdır. Değişim, siyasetin alanını genişletmek üzere değil, ideolojilerin alanının genişletilmesini önceleyerek talep edilmektedir. Deprem vesilesiyle yapılan tartışmalarda da devletin ideolojiler üzerindeki baskısından yola çıkılarak depreme geç müdahale eden hantal yapısının bu noktayla bağlantısı ısrarla vurgulanmıştır. Bu vurgu ne kadar kuvvetliyse, bu vurgudan sıçrayarak siyasetin alanının genişletilmesine dair tekliflerde o derece güdüktür.. Devlet depremin yaralarının sarılması sırasında bile bir ideolojik kavga yürütmekten geri durmazken, bu duruma yapılan itiraz sadece ideolojik sembollere ve uygulamalara yer açılması talebini önceleyen bir düzeyde ele alınmıştır. İdeolojilerin de soluk almasını içeren ama bu çerçeveyi çokça aşan bir talep dizisi olması gereken siyasal alanın genişletilmesi için teklifler kırılgan konumlarını sürdürmüştür.

Deprem vesilesiyle bir kere daha gördük ki, bir tarih hesaplaşmasının içinden konuşarak siyasal alanın genişletilmesine dair teklifler dizisi sunma hususunda, değişim talebini dillendirenler içinde büyük bir çoğunluk entelektüel gerilik içindedir. Entelektüel gerilik de alışılageldiği üzere hep iktidar arayışları öne çıkarılarak telafi edilmeye çalışılmaktadır. Böylece devletin iktidar mantığının aynısı bir başka açıdan muhalefet tarafından üretilmektedir. Bu üretimin de siyasal alanın daralmasına ve devletin otoriter uygulamalarına çalışması kaçınılmazdır.

Siyaset, demokrasi ve ideoloji konusundaki tefekkür eksikliği, en çok devletin bu eksiklikleri karakteristikleştirecek kadar benimsemesinden zarar görenleri kuşatmış durumdadır. Değişim üzerinde düşünce geliştirmeden değişim talebine soyunmak, değişimle hedeflenenlerin tam tersi sonuçlar doğurmaktadır. Değişim dalgasının her yükselişinin ardından, daha katı devlet uygulamalarının bu derece kolay sahne alması, sadece devletin tutumu ile izah edilemeyecek kadar derin bir problemdir. Devlet hep yaptığını yapmaktadır, buna mukabil değişim tartışmalarının bunu kolaylaştırmaktan başka bir işlev edinmesinin nasıl olacağına dair bir tefekkürün olup olmadığıdır asıl mesele olan...