Evet o...

Anlıyorum ki, ben gerçekten iyi değilim.Kadınların teselli gücü yok artık.Ya da, kadınların bile ışıtamayacağı kadar gölgelendi şehrimiz.

Bildiklerimizin bilmediklerimizi çoğalttığı bir çağlayan gibi geldi yine. Konuştuklarımızın suskunluklarımızı artırdığı, tefekkürün cahilliğimizi kışkırttığı, sıcak esintilerin daha çok üşümemize yol açtığı bir muhtıra verildi bize yine, fakat adreste bulunamadı irademiz.

Evet, o geldi. Nisan...

Kadınların doğurganlığını sahteleştiren günleri pencere pervazlarından sarkıtarak geldi, kadınların sahteliklerini hayatla ölüm arasında bir yere bırakarak geldi.

Bir acı gibi, bir hüzün gibi, bir kavga gibi, bir tefekkür gibi ve ençok da kendisi gibi geldi.

Nisan kendisi gibi geldi ve bizim kendiliğimiz zannettiğimiz tüm teferruatları, tüm sahtelikleri ve tüm tereddütleri bıçağın ucunda hizalayarak geldi.

Belki zamansız geldi, belki de tam zamanında geldi.

Bildiğimiz tek şey, biraz daha geç kalsaydı, tadını unutacak kadar yoksullaşmaya yüz tutacağımızdı. Bir an bile geç kalsaydı, yaşamanın tadını unutacağımız kesindi.

Az kalmıştı, kendimizi kendimizden bile saklayacak hale gelmemize.

Az kalmıştı, cenazemizi kaldırmasını dilediğimiz kadınların isimlerini unutacak hale gelmemize.

Az kalmıştı, tek bir sevgilide bütün kadınların sırrını gösteren, bütün kadınlara baktığımızda bir tek kadının kelimelerini çağıran o melekelerimizin körelmesine.

Evet, hepiniz adına konuşuyorum belki ama, yazının ahkamından geliyor o, aslında kendi adıma konuşuyorum.

Sizi bilmem ama ben iyi değilim.

Sizi üzmek istemem, ama sizin halinizi de pek iyi görmüyorum.

Bir zamanlar, bir kadına, "ben seninleyken zaten senim, seninle değilken de sana mukaddimeyim" diyecek kadar fedayiydim hayata, fakat artık kadınların gözlerindeki ışıltılar bile dikkatimi çekmez oldu.

Kadınların hüzünlerini sarmaladıkları siyah şallar da, parmak uçlarındaki kavisler de dağıtmıyor efkarımı.

Anlıyorum ki, ben gerçekten iyi değilim.

Kadınların teselli gücü yok artık.

Ya da, kadınların bile ışıtamayacağı kadar gölgelendi şehrimiz.

Şehir, muhasara altına bile alınmıyor, kimsenin karşısında ya da uğrunda savaşmayacağı kadar metruk.

Yüzlerinde hüzünlü siyah şallar gezinen kadınların gözlerinde ne hüzün ne de coşku görünmüyor.

Ayaklarına sarı güller bıraktığımız kadınlar, hediye çeklerinin numaralarına kayıtladılar aşkın hallerini.

Ve, aşkın halleri...

Nisan''ı hiç yaşamadan, Aralık''ın münafıklığı ve Temmuz''un sırnaşıklığı arasında gider gelir oldu.

Ve kadınlar, Nisan''la Eylül arasında bahşedilen herşeyden kaçarak, Aralık''la Temmuz arasındaki düşkünlüklerin adresi oldular. Dudaklarında jilet olanların bile gözlerinde masumiyet kırıntıları var, ama dudaklarından masumiyet kelimeleri dökülenlerin gözlerinde hiçbir soylu isyanın kırıntısı yok.

Bir zamanlar "seninle yaşanan bir aşktan sonra, ayrılık ölüm bile olsa, mavi bir ölüm olacaktır" dediğim bir kadın tanımıştım, ismi Nisan''da, korkuları Eylül''de doğmuş olan...

Artık böyle kadınlar tanımıyor gözlerim, "belki böyle bir kadını hiç tanımadın" diyor tefekkürüm. Belki de yanılan benim, haklı belki de bana rağmen konuşan tefekkürüm, "tanımadığım" bir kadını sevdim ben, tanıdığım kadınları görmeyen gözlerle hayata bakarak.

Çocukken çok sevdim, ilkgençliğimde daha çok sevdim, ama artık bunlardan daha çok sevmek istemiyorum...

Kendi kelimelerimden böyle kaçıyorum işte.

Kendimden kaçmak için kelimelere sığınıyorum.

Ne tutkulu bir aşkı, ne de yakıcı bir hüznü özlüyorum.

İşte böyle bir anda geldi Nisan, zamansız mı geldi bu sefer, yoksa tam zamanında mı geldi, onu bile bilemiyorum.

Parmağında üç tane yüzük olan bir kadın gibi geldi.

Nina Simone''un sesine benzeyen bir sesle selamladı beni.

Bütün yüzüklerinde yılan işareti olan bir kadın gibi geldi.

Gecenin karanlığı örtememişti saçlarının siyahlığını da, sanki onun saçları gecenin karanlığını sarıp sarmalamıştı.

Gecenin en koyu anında sancılanan o küstah neşe var ya, işte onu da kirpiklerinin ucuna takarak geldi.

Bildiklerimizin bilmediklerimizi çoğalttığı bir çağlayan gibi geldi yine.