İç siyaseti dış dinamik haline getirmek...

Bütünsel bir "siyasi irade"nin "kurucu unsuru", uluslararası sistem karşısında bir "ayrıksı odak" olabilmesidir. "Siyasi irade"nin kurucu unsuru bu ise, "bütünleyici unsuru" (mütemmim cüz''ü) da uluslararası dinamiklerle paralel yürüme yeteneğine sahip olmasıdır.

Bütünsel bir "siyasi irade"nin "kurucu unsuru" olması gereken "uluslararası dayatmalara direnme gücünün" iç politikada nasıl bir kilitlenmenin zemini ve siyaset sınıfının nüfuz aracı haline getirildiğine geçen yazıda değindik. Yine "siyasi irade"nin "bütünleyici parçası" olması gereken "uluslararası dinamiklerle paralel yürüme yeteneğinin" geliştirilmesi adına ortaya koyulan önerilerin ya da uygulamaların, "uluslararası dinamikler"le "uluslararası dayatmalar"ı özdeşleştirerek nasıl bir "mensubiyet krizi"ne yol açtığını söyledik. Tüm bunları kuşatanın da "siyasetsiz siyaset" olduğunu bu köşede belirliyoruz sürekli.

Tam bu anda, "milli egemenliğin korunması"nı refleksleştiren uç da, "uluslararası sistemin bir parçası olunması gerektiği"ne vurgu yapan uç da, "siyasetsiz siyaset" hattı üzerinde "hizalanmış" olarak duruyor, sadece aynı hattın zıt uçlarında durmanın farklılığını siyaset gibi pazarlıyor. Böylece milli reflekslere vurgu yapan uç, askeri otoritenin iç siyaset denklemindeki etki ve işlevinin arkasına sığınarak, "siyasetsiz siyaset" hattının asli unsuru olmaktan öteye gidemiyor. Benzer şekilde, uluslararası sistemin kodlarına işaret yoluyla ABD''nin veya AB''nin Türk politikaları üzerindeki tazyik gücüne vurgu yaparak siyaset önerisinde bulunan uç da en az birinci uç kadar siyasetsizleşmenin derinleşmesine katkıda bulunuyor.

Bu noktada mesele, Avrupa Birliği''ne giriş sürecinin bir "iç siyaset dinamiği" olarak algılanma biçiminde "düğümlenmektedir".

AB''ye yandaş olanlar da karşı çıkanlar da aynı biçimde ve kıvamda algılamaktadır tam üyelik sürecini.

Tam üyelik sürecinin kendi pozisyonlarını sıkıntıya sokacağını veya daha kabul edilebilir yönüyle, "mensubiyet ve egemenlik krizleri" doğuracağını düşünenler karşı çıkmaktadır sürece.

Buna karşılık siyasi pozisyon genişlemesi ile yeni konumlar elde edebileceklerini veya daha kabul edilebilir yönüyle, uluslararası dinamiklerle paralel bir yürüyüş tarzına kavuşamayan bir Türkiye''nin ne egemenliğini korumakta, ne de bir siyasi merkez olmakta başarılı olamayacağını düşünenler yandaş olmaktadır AB''ye tam üyelik sürecine.

Şema budur. Fakat bu şema "organik bir bütünlük"ten çok uzaktır. Gerçek bir "siyasi irade"de olması gereken ayrılmaz iki parçayı birbirinden kopararak, her birini diğeri aleyhine "uçlaştırmaktadır". Çünkü AB''yi "iç siyaset dinamiği" olarak algılayan ve yerli değerlerin siyasallaşması üzerinden çalışan parça da, uluslararası dinamiklerin içselleştirilmesi gerektiği üzerinden siyasallaşan parça da, olan biteni çerçeveleyen bütünsel bir siyasallaşma çerçevesinden yoksundur.

Bunu sebebi, AB''ye üyelik sürecini "iç siyaset dinamiği" haline getirmekten "bir önceki aşamanın", her iki uç tarafından da ya görmezden gelinmesi ya da ıskalanmasıdır. Bu bir önceki aşama "iç siyasi hareketliliğin dış dinamik haline getirilmesi"dir.

Evet, AB''yi "dış sorun", siyaseti "iç sorun" olarak algılayan "eskimiş siyasi akıl", hem yönetim düzeyinde, hem de uluslararası sistemi anlama düzeyinde yetersiz olduğu için, AB''nin mutlaksı bir iç siyaset dinamiği haline gelmesine yol açtı. İdari ve siyasi standartlarını yükseltemediği için, şimdi bu temelde, ayrışmanın ötesine geçen bir parçalanma yaşıyor. Konumunu korumak üzere de iç siyaseti sıfırlamaya abanıyor sadece. Buna karşılık siyaset sınıfı da siyaseti sadece "iktidar olmanın zorunlu bir kavşağı" düzey(sizliğ)inde algılamaya devam ediyor.

Gelinen noktada, hem uluslararası dayatmalara direnebilecek hem de uluslararası dinamiklerle parelel yürüyebilecek bir "siyasi irade" kurgulamak gibi hayati bir zorunlulukla karşı karşıyadır Türkiye.

Yani, bir yanda AB''yi, ABD''yi, IMF''i ve Dünya Bankası''nı "mutlakçı bir iç siyaset dinamiği" ve öte yanda milli egemenliği, tam bağımsızlığı veya ulusal gururu "iktidar olma aracı" haline getirirken, iç siyaseti dış dinamik haline getirmek bilincinden yoksun olanların mücadelesi içinde sıkışmıştır. Bundan bir an evvel kurtulmak zorundadır. Siyasi irade sahibi olmak zorundadır.

Bu iradenin uluslararası dinamiklerle paralel bir yürüyüşü gerçekleştirmek için verimsiz kurumları özelleştirme etkinliğine sahip olması şarttır. Bunun yanı sıra, -Telekom''un özelleştirilmesi dayatmasında olduğu gibi-, Telekom gibi kurumları özelleştirmekle siyasi sistemin revizyonu arasında kurulan sözde bağlantılar karşısında "niçin?" sorusunu da sorması gerekir.

Böyle bir siyasetin nasıl özelliklere sahip olması gerektiği ile ilgili detaylar, gelecek yazıya...