İdamın idam edecekleri...

Abdullah Öcalan hakkında verilen idam kararının onanmasından sonra ortaya gelen tartışma ve bu tartışmanın siyasi aktörlerce yürütülme biçimi, bir kere daha, siyasetin varolmadığı noktada demokrasinin varolmasının imkansız olduğunu ve siyaset için alan açılmasını kurgusal bir demokrasi söyleminden bekleyen Türk siyasetçilerinin ne derin bir yanılgı içinde olduklarını gösterdi...

28 Şubat''tan beri iyice çıplaklaştı, siyasetçilerin siyasetin bekasını demokraside gördükleri ve iyice karanlığa gömüldü, demokrasinin bekasının siyasetin işlerliğine bağlı olduğu. Siyasetçiler demokrasiye atıf yaparken, artık kendi mesleki sorunlarının ifadesine indirgenmiş "siyaset"i muhafaza edecek bir "dışsal güç" iması yüklüyorlar demokrasiye. Bir bakıma demokrasi siyasetin "memuru" gibi kurgulanıyor. Siyasetçinin haklarının ve siyaset kurumunun pozisyonunun korunmasının şemsiyesi olan bir demokrasiden bahsedilmesi, demokrasiyi sadece bir söylem sorununa indirgiyor ve bu nedenle demokrasi içeren cümleler hayata ya da siyasete dair hiçbir şeyi işaret edemeden sadece "söylem"e işaret ediyor. Halkın demokrasi paketlerine ya da değişim programlarına neden bir türlü yüz vermediği de siyasetçiler tarafından bir türlü kavranamıyor.

Şimdiye kadar görülen bütün değişim programları "reel siyaset" açısından son derece "kırılgan" bir görünüm sergilemiştir. Bütün sistemi değiştirmeye aday olarak ortaya gelen siyasi hareketlerden şöyle ya da böyle kitleselleşme hareketliliği gösterebilenlerden hiçbiri bir seçim döneminden fazla dayanamamıştır. Alınan ağır seçim yenilgilerinden sonra da hep halk suçlanmış ve halk çıkarının nerede olduğunu göremeyen bilinçsiz bir topluluk nitelemesiyle baş başa bırakılmıştır. Oysa halk siyasete, siyasetin söylediklerinin gündelik hayatına etkisi yüzünden ilgi duymaktadır. Siyasetin vadettiği demokrasiye, demokrasinin siyasetin meslek-içi sorunlarına "çalışan" bir söylem olmasından dolayı değil, demokrasi ile "ekmek" arasında kurulan bağlardan dolayı ilgi duyar öncelikle.

Bu nedenle demokrasinin varolması öncelikle siyasetin işler olmasına bağlıdır. Siyasete dair bir alan varolmadan demokratik bir etkinlik sözkonusu olamaz. Oysa 28 Şubat''tan beri ortaya koyulan "muhalefet siyaseti" bunun tam tersidir. Siyaset kurumu toplumdaki hareketliliklerin ifadesi olan bir dinamizme sahiplenmeksizin demokrasiden bahsetmektedir, demokrasiden açılan bahis de halkın gündelik hayatını teğet geçerek salt söylemsel düzeyde siyasetçilerin üniformalılar karşısındaki önceliğini vurgulayan bir düzeye sıkışmaktadır. Böylece kendini işaret etmekten başka bir etkinlik üretemeyen demokratik açılım başlıklı iddialara halkın iltifat etmemesi sözkonusu olmaktadır. Neticede post-modern devletçilik gücünü kendinden değil demokratik siyaset iddiasının kırılganlığından devşirmektedir.

Oysa aslolan siyasettir. Siyasete açılan alan sayesinde demokrasinin objektif koşulları varolur. Siyaset, demokrasiye sığınmak yerine, demokratik gelişmelerin hareketlendiricisi olmalıdır. Siyasetçiler kendi alanlarını kararlılıkla savunmadan, bu alanı bir "irade"ye dönüştürmeden medet umuyorlar demokrasiden. Demokrasiyi günleki hayattan koparıyor, Shakespeare''in oyunlarındaki "deux ex machina"ya (durumu iyiye çeviren unsur) çevirerek metafizikleştiriyorlar. Böylece son seçimlerde olduğu gibi siyasetin varolmadığı yerde demokrasinin de oy getirmediğini en acı biçimde görüyorlar.

Şimdi bütün bu kıvrımları bünyesinde toplayan bir tartışma var önümüzde. Öcalan''ın idam edilip edilmemesi yönünde karar belirtecek siyasetçiler. Tam bir dönemeç bu. Düne kadar bütün sistemi değiştirmeye aday değişim programlarını savunan siyasetçilerin bugün en şoven söylemlere sahiplenmeleri uç vermeye başladı bile. Başka türlü düşünenler ise çekingen davranarak "ortaya" konuşuyor sadece. Fakat mesele açık. Öcalan idam edilirse Türkiye açık bir biçimde her türlü demokratik süreçten dışlanacak. Öcalan''ın idamı, siyasetin işleme şansını da Türkiye''nin demokratik kanallarla dünyaya katılma şansını da gömecektir. Böylece iç siyaset de anlamlı ve belki de mümkün bir şey olmaktan çıkacaktır. Siyasetçiler ondan sonra istedikleri kadar demokrasiden bahsetsinler, bu, bir karşılık bulamayacak. Fakat bu idamın vereceği zararları halka anlatmaya cesaret eden ve idama iradeyle karşı çıkan bir siyaset demokrasiyi de kesinkes varedecektir. Şimdi göreceğiz, siyasetin kendini bir irade olarak tanımlama gücüne sahip olup olmadığını. Ve, siyaset kurumunun gerçek bir demokrasi talebinin neresinde durduğunu. Tek bir idam, bütün siyasal işlerliğin ve demokratik etkinliğin "idamı" anlamına gelebilir çünkü.