Perdeleme faaliyeti

Hedef gösterilen her gelişme yoluyla bir başka şeyi kotarmanın "etiketi" haline gelen 28 Şubat aynı şekilde kullanılmaya devam ediliyor.

Evet, olması gereken oldu, daha doğrusu gözler önüne serilen insanlık suçlarını doğru düzgün değerlendirememek, işi rayından çıkarmak ve meseleyi karambole düşürmek konusunda olağanüstü zihinsel yeteneğini sergiledi, "etkili" kişi ve kurumlar.

Kırılgan zihinsel refleksler ve dirençsiz analizler sayesinde, maalesef, Türkiye üzerine geniş katılımlı bir tartışma yürütmeyi imkânsızlaştıracak şekilde "mevzi" tartışmalarına çekiliverdi gelişmeler.

Normali de bu zaten. Bu olay vesilesiyle birileri olayı çerçevesinden taşırıp ilgisiz yerlere "sıçratarak" yeni mevziler elde etmek isteyecekti, olayla ilgisi olmayan ve olayların karşısında olan bazı kesimler de paniğe kapılarak gereksiz savunmalara girişeceklerdi, bugüne kadar benzer olaylarda hep böyle olduğu için, bu sefer de akla ilk gelenin bu olması normal.

Akla ilk gelenin peşine koşmayı "normal" saymanın nelere mal olduğu defalarca görüldüğü halde, öncekilere çok benzeyen olaylar karşısında aynı tepkilerin verilmesinin anormalliğini bile fark edemeyen zihinsel refleksler, şimdi olaylar üzerinden yine otoriteryen Türkiye projeleri kotarmaya çalışıyor... Bunu da fırsatçı "siyasal hesaplaşmalara" girişerek başlatmak ise açıklayıcı olmaktan çok örtbas edici sonuçlar doğuruyor tabii.

İşin düğüm noktası da 28 Şubat...

Hedef gösterilen her gelişme yoluyla bir başka şeyi kotarmanın "etiketi" haline gelen 28 Şubat aynı şekilde kullanılmaya devam ediliyor.

Bu olayların arkasından 28 Şubat''çı bir hesaplaşmanın getirilmeye çalışılması, bu olaylar yoluyla insanlar arasına psikolojik barikatlar inşa edilmesini arzulayanların ne kadar işine yarıyordur kim bilir.

Oysa bakın Yasemin Çongar''ın Pazartesi günkü Milliyet''teki yazısında aktardığı "yönetimden bağımsız" ABD''li bir analistin şu sorusu ne kadar basiretli: "Hizbullah görüntüleri, toplumdaki İslamcı-laik gerginliğini mi pekiştiriyor, yoksa Susurluk olayındaki gibi devletin şeffaflaşması yönünde ortak bir talebi mi öne çıkarıyor?"

Bu soru bir başka şeye de işaret ediyor aslında.

Bu kadar cinayetin işlenmesinden haberdar olmayan bir devlet varsa bu ülke de, bu, devletin olmamasına yakın bir şeydir. Olduğunu her fırsatta hissettirmeye fevkalade iştahlı bir devlet ortada olduğuna göre, devletin bazı birimlerinin bilgisine rağmen işlenmiş cinayetlerle karşı karşıyayız demektir. Öyleyse, şimdi yapılanlar, gerçekten bir hukuksuzluğa ve cinayet şebekesine karşı savaş mı, yoksa başka şeylerin üstünün örtülmesinin perdesi mi, diye bir soru sorduğumuzda, buna alacağımız cevap, olaya nasıl yaklaşıldığında gizli aslında.

Olay tabii sınırları içinde tutulup, bir cinayet şebekesinin çökertilmesi ve ona destek verenlerin açığa çıkartılması olarak ele alındığı müddetçe, devletin asayiş mantığından vazgeçerek hukuk adına bir temizliğe giriştiği söylenebilir ve bu, son derece gereklidir. Böylece bu olayları açığa çıkaran devletin halkın meşru taleplerine cevap vermeye başladığı sonucuna varılabilir.

Fakat bu görüntüler üzerinden siyasal hesaplaşmalara girişildiği andan itibaren, yeni gerginlikler yaratmak yoluyla, çok önemli yapılanmalarının üzerinin örtülmesine çanak tutulmuş olur. Devletin de yeni ihalelere yol açmak için eski ihaleleri temizlemesi anlamına gelir bu.

Ve, bu örtbas etme faaliyetinin motoru da 28 Şubat tartışmalarına bu olaylardan gündem aktarmak konusunda olağanüstü istekli davranmak oluyor şimdi.

Oysa 28 Şubat''ı haklılaştıran bir durumla değil tam tersine boşa düşüren bir "türev"le ve oturduğu çerçeve, ilişki ağı ve hedefleri itibariyle 28 Şubat''ın "irtica" dediğinin içine girmeyen bir durumla karşı karşıyayız.

Çünkü, sosyolojik olarak da siyasal olarak da "irtica" dolayımının değil, Kürt sorununa dönük asayiş mantığının patolojik bir yan ürünüdür, cinayet görüntülerinin arkasındaki katiller.

O asayiş mantığı yıllarca olayları bir siyasal mühendisliğin içine sıkıştırarak iyice basınçlı hale getirdiği için, bugüne kadar binlerce cana mal olmadı mı PKK terörü?

Asayiş mantığının neticesi olarak doğmuş bir cinayet şebekesini vesile ederek, o asayiş mantığının post-modern biçimini haklılaştırmaya çalışmak, niyet bu olmasa bile, olayların gerçek yüzünü perdelemekten, devletin şeffaflaşması talebi yerine yeni gerginlikleri ikâme etmekten başka hiçbir şeye yaramaz.