Ölünün lansmanı

Bu kadar zorlama bir haberi böylesine manşetten vermenin bizim bilmediğimiz başka nedenleri var mı, bilmiyorum.

Bir çok konuyu gerek acındırarak, gerek amacından saptırarak, döndürüp dolaştırıp Silivri''de süren davaları sulandıracak şekilde sunmayı nasıl da başarıyorlar...

Sanırsınız ki, Türkan Saylan ölümünden sonra toprağa verilirken, eski Mısır mezarlarında olduğu gibi, cüzzam tedavisinde kullandığı tıbbi alet-edavat da onunla beraber gömüldü ve tıp dünyası önemli bir birikimden mahrum kaldı.

Hiçbir akademisyen, ölümünün ardından arkasından böyle bir haber yapılmasından hoşlanmaz.

Akademik dünyayı bilenler, böyle bir manşetin insanı övmekten öte, bir konudaki başarızlığının ifşa edilmesi anlamına geldiğini de fark ederler.

Akademik dünyada yardımcı anlamına gelen asistanlığın da, sınırlı yetkileri olan ortak profesör anlamına gelen doçentliğin de (associate professor) amacı, kendisinden birikim ve kariyerce önde hocalardan istifadeye yönelik usta-çırak ilişkisi tesis etmektir ki, buradaki temel gaye, ustadan çırağa bilgi birikiminin ve tecrübenin geçmesini sağlamaktır.

"Hoca öldü, cüzzam hortladı" manşetini atanlar, bu manşetle Türkan Saylan''ı övdüklerini sanırken, aslında farkına varmadan hocalığını da tartışmaya açmışlardır. Bu manşetle Türkan Saylan''ın, kendisinden sonra cüzzam tedavisinde yeterliliği olan bir kalfa (doçent), ya da çırak (asistan) dahi yetiştiremediği sonucunu ortaya koymuşlardır. Gerçek öyle midir, yani geride yetiştirdiği bilim insanları bırakmış mıdır, o alanın yabancısı olduğum için birşey söyleyemeyeceğim.

Türkan Saylan öldükten sonra tedavisinde öncü olduğu cüzzam hastalığı iddia edildiği gibi hortlamışsa, hocalık yaptığı dönemde kendisinin dışında işi bilen akademisyen yetiştirememiş demektir ki, böyle bir durum bir hoca için eskilerin tabiriyle önemli bir nakise, yani eksikliktir.

Kaldı ki, "Hoca öldü, cüzzam hortladı" şeklindeki bir manşet, Türkan Saylan''ın cüzzamın tedavisi için kurduğu hastaneye karşı da bir saygısızlıktır. Tıbbın geliştiği bu çağda, cüzzam gibi çağın dışında kalmış bir hastalığın tedavisinde hâlâ başarılı olamıyorlar demektir.

Dünyanın hiçbir ülkesinde tıp dünyası ve sağlık işleri birinin varlığı veya yokluğu üzerine temerküz etmiş yapılar değildir. Bilim ortak bir birikim işidir. Herkes konunun bir ucundan tutar, bir yönünü tamamlar.

Akademisyenler zihinlerinden geçenlerden dolayı değil, başkalarının da istifadesine sunmak üzere yazılı ve basılı hale getirdikleri düşüncelerinden, yani yayınlarından ve akademik faaliyetlerinden dolayı puan alırlar. Topladıkları puanlar belli bir orana ulaşınca da akademik yükseltme elde ederler. Bundan amaç, herkesin istifade edeceği ortak bir bilim birikimi oluşturmaktır.

Yazının başında da ifade ettiğim gibi, bazı medya organları birçok konuyu ya acındırarak, ya da gerçek amacından saptırarak, döndürüp dolaştırıp Silivri''de süren davaları sulandıracak şekilde sunma yolunu tercih ediyorlar. Bu bağlamda, "Hoca öldü, cüzzam hortladı" manşetinde de, ölmüş birinin cesedinden değişik şekillerde yararlanma anlamına gelen bir nebbaşlık havası sezinliyorum.

Kaldı ki, "Hoca öldü, cüzzam hortladı" şeklindeki manşet haberin verilişindeki mantıktan yola çıkarsanız şunu da diyebilirsiniz; "Pek yakında uygun organ bekleyen ihtiyaç sahibi insanlarımız kolsuz bacaksız, hatta yüzsüz kalacaklar..."

Öyle ya...

Amerika''da her yıl 150 cüzzam vakasına rastlanması bu hastalığın hortlaması şeklinde değerlendirilmezken, ülkemizde geçtiğimiz yıl sadece 3 cüzzam vakasına rastlanmasını Türkan Saylan üzerinden bu kadar abartılı bir şekilde sunmak, bu manşetle acaba ne hedeflenmek isteniyor sorusunu ister istemez akla getirir.

Türkan Saylan''ın vefatından sonra, cüzzam konusunda yaptığı çalışmalardan ve öğrencilere yönelik faaliyetlerinden dolayı kendisinden adeta bir Rahibe Teresa modeli yaratılmaya çalışıldı.

Rahibe Teresa''yı yakından tanıyanlar için bu karşılaştırmadan çıkarılabilecek durum olsa olsa şu olur; Zorlarsanız, Türkan Saylan''dan belki bir rahibe çıkarabilirsiniz ama, Teresa asla çıkaramazsınız.

Bir ölünün lansmanını yaparken, yaşayanların hakkını teslim etmekten de imtina etmemek lazım. Daha doğrusu, ölüleri rahat bırakıp, sinekten yağ çıkarır gibi günlük mevzulara alet etmemek lazım.