Kazıııım Kazım!

Dokuz sene kanserle savaştın,

Doksan dokuz kere pusudaki Azrail''i atlattın!

En ummadık zamanda şeytana yakalanıp

Bir melek gibi göğe KANAT''landın...

Oldu mu ya Kazım...

.....................

Şimdi içimde bir sızı yüreğim kıpkırmızı.

Ben şimdi kiminle dertleşeceğim Kazım?

Ben şimdi kiminle şakalaşacağım.

Ben şimdi kime şapka çıkaracağım?

............................

Kazım benim 40-3 yıllık arkadaşım, kaderdaşım, masa başı sohbet lezzetimdi...

O bir meslektaş,

O bir kardeş,

O bir rakipti benim için...

Rekabet; takım renginden öte, mesleki bir onurlu yarıştı çoğunun anlayamadığı...

Sabahlara dek tvlerde tartıştık hep Kazım''la...

Bir gün bile kırmadık birbirimizi...

Haşindi, zor adamdı, dediğim dedikti ama yüreği temizdi Kazım''ın.

Kazım iyi gazeteciydi, kimsenin adamı değildi, bildiğinden şaşmaz, lafı dolandırmaz, tehditlerden korkmazdı...

Belki o yüzden çok sevmiştim Kazım''ı...

Çok şeyi paylaşmıştım Kazım''la...

Kazım''ın seveni kadar sevmeyeni de vardı...

Çünkü dürüst yazardı.

......................

Uzun yıllar gazetecilik mesleğinde her kademede görev yaptı Kazım, ödüller aldı, ödül aldığı gün işsiz bile kaldı!...

Üç şey onun için çok önemliydi; eşi Sevinç hanım, oğlu Mesut ve de gazeteciliği.

Kazım; bunlarla büyüdü, Ici Paris, TIME ve Der Spiegel''a konu oldu...

Kazım; roman yazdı...

Kazım kanserlilere umut oldu.

Kazım kanserden değil, zatüreeden öldü!

Pardon, Kazım ölmedi hayatını kaybetti.

Ben de kendimi...

Sesi kulaklarımda, muzip gülüşü gözlerimin önünde...

Siyah beyaz gözlüğü, kulağındaki küpesi, Bodrum''daki ''meleğim'' teknesi ve hepsinden önemlisi;

Şapkası''yla kalemi kaldı.

Bir de ondan bize yadigar; cennetliğini kazanmış eşi Sevinç hanımla, sevgili oğlu Mesut...

Mesut uyu Kazım. Allah taksiratını affetsin.

Sen KANAT''landın gittin, benim kanadım kırıldı...