Neden kızıyorsunuz?
Aynayla yüzleşmekten neden korkuyorsunuz?
Çarpık endamınızdan, perişanlığınızdan, kalbinizin karanlığının gölgelediği bakışlarınızla göz göze gelmekten neden bu kadar ürküyorsunuz?
Hayatınız, mağara kovuklarında size cennet vaadeden hayal tacirlerinin elinde kevgire çevrilmiş. Ölerek, öldürerek kendi varlıklarına anlam/güç katmaya çalışanların sizin üzerinizden oynadığı pis oyunun farkına varmalısınız artık...
Güneydoğu''da askerlik yaptım. Öcalan''ın yakalandığı dönemde... Karargahtaki telefon kulübesinde ailesiyle Kürtçe konuştuğu için S-3''e şikayet edilen ve öldüresiye dövülen askerlerle birlikte geçti aylarım... Kimliğinde doğum yeri Siirt, Bitlis, Diyarbakır, Van vb. yazdığı için olağan şüpheli sayılan askerlerin trajedisiyle... Kamelyada çiğ köfte yoğrulacağı zaman bu olağan şüpheliler çağrılırdı her zaman, eğlencelerde onların türküleriyle coşardı askerler, denetimlerde disiplinli oldukları için ön sıralara hep onlar dizilirdi.
Çarşı izinlerinde üniformalı asker gören çocukların gözyaşlarıyla içim kanardı...
Bütün bunlar oldu...
Başka şeyler de oldu o dönemde. Kentin birkaç kilometre dışında, haraca bağladıkları masum köylüler attıkları salmanın karşılığını veremeyince kurşuna dizildiler. Şehirden ç/aldıkları yağların, pirinç ve un çuvallarının katır sırtında ürkütücü dağ tepelerine taşındığını öğrendik, izlerini sürdük, yakaladık çoğu zaman. 15 yaş ve üstü çocuklarını dağa göndermeyen Kürt babalara yapılan işkencelerin izi durur hâlâ köy kahvelerinde ya da evlerin mahzenlerinde.
Tezkeresini alıp ailesine kavuşmak için şafak sabahını dar eden askerlerin kalleş pusularda akıttığı kanın izleri durur hâlâ yol kenarlarında.
Bütün bu çelişkiler arasında bir çıkış yolu bulmanın güçlüğünü elbette biliyoruz. Fakat iş bu kadar çetrefilli bir hal almış diye, ''gittiği yere kadar'' zırhına bürünüp yaşanan acıların çözümünü yarına bırakma keyfiyetine sahip değiliz.
Hükümet, bu işin artık kökten çözülmesi gerektiğine dair iradesini ortaya koydu. Habur kazası, birkaç gün önce deşifre olan PKK-MİT görüşmesi tutanakları, İmralı görüşmeleri vs. Bütün bunları tartışmaya açacak değilim; sadece şunu söylemek istiyorum: Sivil irade, bütün riskleri göze alarak, iktidar olup olmama kaygısını bir kenara bırakarak çözüm için gövdesini taşın altına koymuşsa bu mesele üzerinde ahlaklı ve vicdanlı bir muhasebe yapmak gerekir.
"Kiminle savaşıyorsan, onunla barışırsın" diye efelenen, "Hükümet, Kandil''e de, İmralı''ya da bir müzakere heyeti göndersin" talimatı veren, "Kara operasyonu olursa sonu facia olur. Cenazeler gelir, sonra oturup birbirimizi suçlarız" tehdidi yapan ve akan tek bir şehit kanından zerre miskal acı duymayan (fakat, öldürülen her PKK''lı için methiyeler düzen ve onları kutsayan), hatta terör örgütü ile arasına mesafe koymak bir yana, onun siyasi uzantısı görünümü vermekten çekinmeyen, Türkiye siyaseti yaptığını söyleyip, son genel seçimden bu yana sözde Kürdistan Devleti''nin gayrıresmi başkenti Diyarbakır''da grup toplantılarını yapan, Kürtler''in sadece küçük bir bölümünü temsil eden siyasi hareketin de aklını başına alması gerekiyor.
Özerklikle başlayan, federasyon anarşizmiyle sürecek ve nihayet bağımsızlık istemine kadar gidecek gerilimin, kaç cana daha mal olacağının hesabını iyi yapmaları gerekir. Ve akan her damla kandan kendilerinin de sorumlu olacağını, tarihin bir gün mutlaka bunun hesabını soracağı günlerin geleceğini de...
Asker operasyon yapmasın, tamam. Siz gelin, halı sahada top oynayan polisi vurun, lojmanında uyuyan askerin eşini öldürün, sivil halde sokağa çıkan güvenlik güçlerine ağır silahlarla saldırın, köy minibüslerini durdurup içindekileri kurşuna dizin, gencecik canları işine gitmek için bindiği servis otobüsünde katledin, ''bizim'' dediğiniz vatandaşları haraca bağlayın, bu insanların ticaret yapma özgürlüklerini ellerinden alın, parti binalarında molotofkokteyli eğitimi verin, milletvekilleriniz görevini yapan polisleri yumruklasın...
Daha sayayım mı?
Sonra asker operasyon yapmasın. Peki, güvenlik güçleri ne yapsın? Hopa''da Başbakanlık konvoyuna saldıranlara yaptığı gibi, araç taşlayanları yolların kenarına dizilip mi seyretsin, yoksa, sizin bir düğün salonunu basıp masum insanları kalleşçe kendinize kalkan yapıp Şemdinli''yi savaş alanına çevirmenizi videoya alıp hatıra olarak mı saklasın?
Mevzu derin. Mesele karışık. Yapılması gereken, ellerin vicdan ve merhamet hizasında durması. Dahası, hayatını kaybeden her bir gencin yediği kurşun acısının aynı şiddette, aynı sıcaklıkta ve aynı derinlikte hissedilmesi...
Gerisi teferruat...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.