Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
49

Bildirimler

Yalan da olsa söyle… Güneşi sevdiğin kadar gecenin karanlığını sevdiğini de…

Lacivert gecelerin içinden mutlulukla ağır ağır geçip gittiğin kadar, zifiri karanlıkta korkuyu sevdiğini de…

Sevilmeyi, değer verilmeyi, el üstünde tutulmayı, gözde olmayı sevdiğin kadar bazen itip kakılmayı sevdiğini de…

* * *

Korkma, söyle:

Gözyaşını, kahkahayı, ziyafet sofralarını, çocukların gülümsemesini, yaşlı birine yardım etmeyi, yağmuru, yağmurun sesini, yalın ayak çimenlerin üzerinde yürümeyi, ıslanmayı, istediğin zaman dilediğin yere gidebilme imkan ve özgürlüğünü, ekmeği, emeğinin karşılığını almayı, suyu, elektriği, oyun oynamayı…

* * *

Korkma, itiraf et:

Başkalarının gözyaşlarının senin gözünden akmadığı için umurunda olmadığını, muhteşem sofrana ihtiyacı olan eller uzanınca öfkelendiğini, kurşunlara siper olmuş çocukların feryatlarını, evinin önüne başka araçların park etmesini, türkünü başkalarının söylemesini, şiirini başkalarının yazmasını, oyunda sürekli yenilmeyi, birine yardım eli uzatmanın senin için bir angarya hatta gereksiz olduğunu…

* * *

Yalan da olsa söyle…

Yangın yeri dünyada, sana değmeyen bütün kurşunları nasıl da kutsuyorsun. Günlerce susuz bırakılmış ve artık Büyük Sahra''ya dönmüş çocukların dudaklarından dökülen yardım çığlığına kulaklarını kapatabilmeyi nasıl da beceriyorsun.

Yiğidini kaybetmiş kadınların başlarına çöken dünya damını bir ucundan kaldırmak yerine, üzerine çıkıp tepinmeyi nasıl da insanlığına yediriyorsun.

Teknoloji azmanı tanklara ayarlanmış sapanlardan fırlatılan küçücük Filistinli taşların öldürücülüğüne kendini nasıl da inandırıyorsun.

Alçakça saçlarından sürüklenen, göğüslerinden çengele asılan, dili duadan başka hiçbir kelamla tanışmamış olan, duruşu sabır ve metanet, sabrı sadece düşmanlarına karşı buğz olan annelerin iffetlerinin senin için hiçbir anlamı olmadığına kendini nasıl da şartlandırıyorsun.

* * *

Kabul et, hepimiz içimize doğru mülteciyiz. Çevremizi adımlamaya başladıkça içimize doğru sürgün yiyoruz. Sürgün yedikçe yeniliyor, yenildikçe yeniden sürülüyoruz. Başımızı kaldırsak odalarımızda, salonlarımızda, evlerimizde, sokaklarımızda, mahallelerimizde, şehirlerimizde, ülkemizde korkunç bir mülteci hayatı yaşadığımızı göreceğiz oysa…

Peki, ne anlamı var?

Ammar''da, Tulkarim''de, Cenin''de, Refah''ta, Han Yunus''ta, Sabra''da, Burc El Şimali''de, Jal El Bahr''da, El Talbiye''de, Ramana''da, Hama''da, Lazkiye''de ve daha onlarca noktada öz yurtlarında mülteci bırakılmış milyonlarca sürgünün yanında ne anlamı var?

Haydi şimdi itiraf et: Altmış yıldır kendi ülkesine uydurulmuş sahte, aşağılık, rezil, çapulcu bir devletin insafına terk edilmiş Filistinliler''in kanayan yarası senin ruhuna nasıl bir cam kırığı tahribatı yapıyor?

* * *

Kenan ili kan gölü. Sadece senin ve benim kanım değil, insanlığın kanıyla dolu bir göl. Vicdanın ve merhametin yerküreyi terk ettiği 1948''den bu yana Ortadoğu''nun çatısından damlaya damlaya akan kanın doldurduğu bir göl…

Dur ve cevap ver:

Kurumasına izin verilmeyen ve sürekli taze tutulan bu kan gölü, ne zaman boğacak insanlığın kara inadını? Ne zaman Şeria ile Gazze''den uzanan kardeş eller tel örgülerde yırtılmadan birbirinin sıcaklığını hissedecek? ''En nekbe''de yerle bir edilen ve üzerlerine siyon yüzlü işgalci evleri yerleştirilen 500''e yakın köy ne zaman dirilecek ve bacalarını özgür Filistin semalarına kaldıracak?

Yalan da olsa söyle…

Kardeşinin parmağı kesildiğinde hissettiği acıyla, yaşadığın benzer acının birbirine denk düştüğünü…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...