Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
49

Bildirimler

Bir şey oldu. Ardı ardına gökkube yıkıldı. Bıçak yarasına benzer bir sızı kaldı. Bekledikçe unutulma bahçelerine çekilmesi beklenen acı, tıpkı bıçak yarası gibi sonradan sızlamaya başladı. Göğerdi kalpler. İpince bir sızı yayıldı. Sızı, derin bir boşluğa dönüştü. Dünyanın göz kamaştırıcı nimetlerinin sonsuz olmadığı bir kez daha kanıtladı. Orada burada değer üretme cehdinde olanların verdiği eserlerin kalıcı olduğu bir kez daha yerli yerine oturdu.

Büyükler terbiye ederken, ''edep'' dairesini ''vefa''nın yanı başına getirip bağlar. Çünkü vefanın ancak edepten beslendiğinde bir anlamı olacağını bildirmek isterler.

Nisyan sayfalarının sayısı arttıkça geri dönülmez bir çaresizlik kaplar her yanı. Ardından, çaresizlik, çaresizlik, çaresizlik…

Gidenleri ümitle beklemek, yeni kavuşmaların ancak öteki berzahta olduğunu bilenlerin kalplerine azap verir.

***

Şimdi sen ey okur, şöyle bir bak: Kaç dostunu erteledin, kaç arkadaşını öteledin, kaç işi sonraya bıraktın, kaç duadan geri döndün, kaç sevgiyi küstürdün, kaç vefayı vefasızlığa terk ettin, kaç biliniri bilinmez hale getirdin?..

Her biri dile buz kestiren sorular… Kulakta yangın çıkaran, kalpte sarsıntıya neden olan…

Durmuş Hocaoğlu, Ömer Öztürkmen ve daha birkaç gün önce Sıtkı Olçar''ı uğurlarken sökün eden sorulardı bunlar.

Okurların, Türkiye Günlüğü''nden aşina olacağı Durmuş Hocaoğlu''nun vefat haberi “Entelijansiya Kritiği: Düşük Şiddetli Devrim” çağrışımıyla birlikte sarstı beni. ''Milliyetçiliği'' herhangi bir siyasal harekete indirgeme basitliğine gitmeden Türkiye meselesi haline dönüştürmeyi başarmış, felsefe ve fizik dehası Hocaoğlu''nun kaybı ''âlimin ölümü, âlemin ölümüdür'' etkisi bırakmadı ne yazık ki toplum vicdanında. Sadece birkaç küçük gazete haberi, o kadar…

***

Ömer Öztürkmen de öyle… Yıllarca aynı gazetelerde çalışmış olmamızı bir kenara bırakarak, ''Karıncalardan Özür Diliyorum'' ve ''Gözyaşı Medeniyeti'' isimli iki muhteşem eseri kütüphanelerimize kazandıran Kerkük''ün ağabeyi de sessiz sedasız bitirdi dünya sürgününü.

Bilimperestliği, sahte bilimi, Jön Türk zihniyetini ve bugünkü uzantılarını, jakobenizmin tahribatını onun açtığı Pandora Kutusu''nda gördük ilkin...

“Gözyaşının vatanı Doğu''dur; Doğu''da yeşermiş, Doğu''da serpilmiştir gözyaşı. Bir insanı öldüren bütün insanları öldürmüş kadar suçlu sayılıyor bu medeniyette… Bütün peygamberler Doğu''dan çıkmıştır” satırları ''Gözyaşı Medeniyeti''ne aittir. Öztürkmen''in muhteşem eserinin şah tespitleridir.

Hayatı, Şeyh Galib''in “Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen/ Merdüm-i dide-i ekvân olan âdemsin sen” beytinde vücut bulmuş bir beyefendi…

***

Ve, Sıtkı Olçar. Kütahya çinisini alem-i cihana tanıtmış, kabul ettirmiş bir deha. Kütahya''nın simgesi. UNESCO''nun ''Yaşayan İnsan Hazinesi''. Kütahya çinisinin imkanlarını sonsuzluğa açmayı başarmış, her bir figürü dua gibi kalplere nakşolunmuş bir usta. O da gitti. Bir hoş sada, binlerce eser, yüzlerce hatıra, onlarca talebe ve tebessümlerini bırakarak gitti.

Önden gidenlerin kervanına dahil oldu Hocaoğlu, Öztürkmen ve Olçar… Bize düşen şimdi (ve sadece) dua ve onların ayak izine basıp, kendi adımlarımıza da anlam kazandırmak… Kazandırabilmek…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...