"Öncü"ye dua
Özcan ÜnlüYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 18/07/2011, Pazartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Bazen konuşamaz insan; sözcükler boğazında bir budağa takılır. Söz süzülür bazen, gözyaşı olur. Bazen dua, bazen öfke, bazen de sessizlik. Sükutun vakti gelmemişken susmak, konuşamamanın en ağırıdır.
''Ahmet Şişman da gitti'' haberini alınca ''eyvah'' dedim.
Ona dair bildiğim, onunla paylaştığım, halleştiğim, helalleştiğim her ne var ise hızla akıp gitti gözümün önünden. Önceki gün akşama kadar sustum, o gece de... Sadece bir vızıltı halinde dua dua dua...
İnsan Yayınları''nda saatlerce süren çaylı-pastalı sohbetleri, dünyevi hırslardan arınmış gelecek planlarını, ''daha çok çocuğa nasıl burs verebiliriz'', ''en iyi yayıncılığı nasıl yapabiliriz'', ''kardeşleri bir araya nasıl getirebiliriz, onlarla uzun soluklu bir yolculuğu nasıl sağlayabiliriz'' sorusuna cevapları vefatından birkaç gün öncesine kadar sık sık birlikte aradık. İnsan, İz, TGTV, Ensar ve daha onlarca kurumu ayağa kaldıran ama hiçbirinde olmayan, şirketler burnunu yola koyduktan sonra elini eteğini çeken fakat ihtiyaç olduğunda hemen hepsinin hizmetkârı olan Ahmet Abi, benim için yangında felaha çıkabileceğim pencerelerden biri idi.
Başımızın darda olması gerekmiyordu. O, bir yolunu bulup, yarı dalgacı lisan-ı haliyle bizim halimizin röntgenini çekiyordu. Yol gösteriyordu.
Binlerce gence balık tutmayı öğretti, yüksünmeden, yılmadan...
Yalçın Çetinkaya ile Zaman Gazetesi''nde mesai arkadaşlığı yapmıştık. Ben ayrılmadan çok önce o işi bırakmıştı. Önemli işlere girip çıktı. Hepsinde heyecanlıydı ama en büyük mutluluğu İzlenim dergisine yayın yönetmeni olduğunda yaşamıştı.
Bir otelde -ismini hatırlamıyorum- dergi için verilen kahvaltıda, Mustafa Özel, İlhan Kutluer, Ali Bulaç ve dergiye omuz veren birçok yönetici ve yazar, müthiş bir iş çıkarmanın mutluluğuyla bir araya gelmişti. Söz sırası Ahmet Abi''ye geldiğinde o az konuşmayı, hatta hiç konuşmamayı tercih ederek başarının sahibi olarak derginin ekibini göstermişti. O gün, Yalçın Çetinkaya''nın nasıl bir patronla çalıştığını anlamış, Ahmet Abi''yi o günden sonra daha çok sevmiş, saygı duymuş, ricalarını emir telakki etmiştim.
Sadece İstanbul''da değil, Türkiye''nin, hatta dünyanın bir çok yerinde Ahmet Şişman''dan el almış, onun referansıyla hayata tutunmuş sayıları binleri bulan gençlerin dilinde bir dua olarak yaşayacağına inanıyorum.
Cenaze merasimleri yanıltıcı olur. Merak, sevgi, tepki, adanmışlık, akrabalık bağları doldurur cami avlularını. Cenaze kalabalıklarının çoğu duaya iştirak eder, bazıları bir filmin fonu gibi gölge altında izler tabutun içinde gideni. Fatih Camii, böylesi cenazelere de şahit oldu. Ancak, Ahmet Şişman''ın tabutuna omuz verenlerin her biri, onunla aynı havayı paylaşan, aynı titreyişi hisseden, aynı duaları mırıldanan, aynı öfkeleri kuşanan insanlardı. O yüzden, eller üstünde giden tabutu ağaçların gölgesinden izlemek yerine, gidenin bereketine omuz verdiler.
Ahmet Abi gitti, diğer öncüler gibi... Gittiği yerde huzuruna kefil olabileceğim bir abiyi kaybettim sadece, ancak ekmeğini yediğim kurumun temeline attığı harçla, yayımladığı yüzlerce eserle, yetiştirdiği binlerce öğrenciyle, kurduğu evrensel çaptaki sivil toplum örgütleriyle, çok az faniye nasip olacak bir ismi miras bıraktı bizlere.
Ruhun şad olsun Ahmet Abi... Senden öncekilere bizden selam götür, o gün, o yerde, yeniden hizmet yarışında buluşabilmek duasıyla ve helallik dileyerek...
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.