Libya: Kırk katırla kırk satır

Bu yazının yazıldığı saatlerde, Libya tezkeresi, Meclis''te kapalı oturumda oylanıyordu. Ve kamuoyu, Türkiye''nin Libya''ya müdahale eden Batılı güçlerin safında yeralmasının doğru olup olmadığını tartışıyordu.

Bu tartışma daha çok su kaldıracak.

Çünkü, Batı''nın tarih boyunca kolonyal ve postkolonyal niyet ve müdahalelerini bilen; bırakın bilmeyi Batı''nın ikiyüzlülüğünü, tamahkarlığını, hainliğini, "savaş" adı altındaki canlı yayınlarda izlemiş bulunan halklar, Libya''ya götürülecek demokrasinin, Irak''ınkine, Afganistan''ınkine benzemesinden haklı olarak endişe ediyor.

Vicdandır, soruyor: Bugün Libya''ya ölüm yağdıran BM, Hollandalı''ların tohumunu ektiği bir fitne yüzünden Ruanda''da, Hutu ve Tutsi kabileleri birbirini keserken, yani 1 milyon kişi palalarla birbirini doğrarken, son askerini de uçağa bindirip olay mahallinden topuklarken neredeydi uluslararası toplumun talepleri?

Afrika''nın neredeyse tüm ülkelerinde ayaklanmaların önce "mixer"i olup, sonra da havaya bakıp ıslık çalarak ağır ağır uzaklaşan, asayiş normale döndüğünde de geri gelip güçsüz kalmış olan sözkonusu bölgeye üşüşenlerin altın madenlerini, petrolleri, yeraltını olduğu kadar yerin üstü kaynakları da tepe tepe kullanan Batılılar''ın niyetinden nasıl mutmain olunabilir ki?

Vicdan durmuyor, sormaya devam ediyor: Ebu Gureyb''deki kadınların "öldürün bizi" çığlıkları hala kulaklardayken, BM''nin müdahalesine taraf olmaya nasıl bir gerekçe bulunabilir ki? Hele de Libya''ya yağan bombaların sadece Kaddafi''nin askerlerine değil, sivillere, kadın, çocuk ve yaşlılara da isabet ettiği göz önüne alındığında…

Hem, Kaddafi rejiminin ne kadar acımasız ve eli kanlı olduğuna yeni mi uyandı müttefikler? Kaddafi, ABD nezdinde meşruiyet elde etmek için ülkenin kaynaklarını babasının malı gibi dağıtırken dökülen kanların hesabını sormak kimsenin aklına gelmedi de, şimdi hangi dağda kurt öldü demezler mi adama?

Batı''nın, Doğulu insanın canını, küçük bir matematik meselesi olarak görmesi vakayi adiyen, gelgelelim, kendi vatandaşını öldüren –ki bu rakamın 8 bin olduğu söyleniyor- Kaddafi''nin durdurulması gerektiği gerçeği öte yandan sırıtıyor.

Türkiye''ye gelince, bu süreçte hükümetin dış politikasına yöneltilen ciddi eleştireler de var. Öncelikle, Mısır''a daha ilk günlerde ve apaçık şekilde "git" çağrısında bulunan hükümetin, Libya konusunda sesinin neden cılız ve geç çıktığı soruluyor…

İkincisi, Irak örneği önümüzde, Batı''nın kirli geçmişi ve kabarık sabıkası hafızalarımızdayken, niyetinden sual olunur bu güce dahil olmak tarihi bir yanlışa imza atmak anlamına gelmez mi, deniyor? Muharip güç içinde yeralmayacaksa bile, Türkiye''nin "Haçlı seferi" ibaresiyle niyetini ve tarzını belli etmiş müdahale kuvvetleri arasında işi ne?

Gelgelelim, Batılı kamuoyunun neredeyse tamamı ve Türk kamuoyunun bir kısmı Kaddafi''nin kendi halkını katlettiği gerekçesiyle bu harekatı meşru buluyor ve Irak Savaşı''ndan ayrıştırıyor. Dolayısıyla Türkiye''nin harekata itiraz etmesi, O''nu Kaddafi''nin yanından hizalandırmaya yeter bir neden olarak görülme ihtimalini taşıyor. İkincisi, hükümet dış politika stratejisini şimdiye dek bölgede aktif bir rol üstlenme üzerinden yürüttü. Daha da önemlisi siyasi kariyerini üstüne kurduğu "demokratikleşme" ülküsü için, Kaddafi''nin değil isyan eden halkın safında olması gerekiyor. Ve Batılı algıya göre bunu ispat etmenin tek yolu, isyan eden Libya halkını kurtarmak üzere orada bulunan BM kuvvetlerinin yanında yeralmak. Türkiye de, bunun en "güvenli" yolunun, "muharip güç içinde olmayacak şekilde operasyona katılmak" olarak formüle etmiş gözüküyor.

Önce şunu koymak gerek: Yazısının başına "hükümeti vurmak" amacıyla oturmayan her kalem erbabı, Ortadoğu''da kağıttan kaplanlar gibi devrilen diktatörlükler sayesinde anbean değişen politik durumun, hakikaten çetrefil olduğunu ve hükümetlerin gerektiğinde manevra yapmak durumunda kalabileceklerini teslim eder. "Niye manevra yaptın?" sorusunu geçersiz ilan edecek kadar hızlı evriliyor çünkü dinamikler. Doğru soru, manevranın doğru yönde olup olmadığı sorusudur ki, önümüzdeki günlerde çok su kaldıracak olan pilav da budur.

Tüm bu hesaplar arasında Libya halkına sunulan, "ya Batı''nın yağdırdığı bombalarla ya da Kaddafi askerlerinin mermileriyle ölüm" adlı iki seçenek ise, en kederli, en acı ve en hüzünlü gerçeklik olarak masada duruyor. İnsan kahroluyor.