Medyatik vahşet!..

İzleyici ''bütün etkenlerden, sebeplerden, sonuçlardan yalıtılmış, saf vahşet''i izliyor, ancak ülkede neler olup bittiğini anlamakta güçlük çekiyor.

Hizbullah operasyonunun başladığı günden itibaren, milyonlarca izleyici fütursuzca yayınlanan ceset görüntülerini izlemek zorunda kalıyor. 178 Alo RTÜK hattına gelen sayısız şikayet mesajı doğrultusunda RTÜK tarafından inceleme başlatılması bile, gücünden, kudretinden sual olunmaz medyayı, namütenahi vahşet görüntülerinden arındırmaya yetmiyor.

Televizyonlar nasıl ki, yaralanan, kan-revan içinde kalan insanları anahaber bülteninde mahremiyet sınırlarını hiçe sayarak milyonların önüne getiriyorsa, ceset torbaları içindeki katle uğramış insanları da yine aynı pervasızlıkla sürüyor zihinlerin derinliklerine...

Bundan uzunca bir süre önce, bir çocuğun saniye saniye bataklığa gömülüşünü görüntüleyen gazeteci, dönemin en saygın gazetecilik ödüllerinden birini almıştı... Demek ki ölümleri, vahşeti göstermek rating getiriyordu.

Varsın ekranlar kan, ölüm koksun, ne çıkar...

Tv''nin yıkıcı etkilerinden kurtulmak isteyen izleyici ise, en azından yemek yerken arkasını dönüyor ekrana, ancak bu kez de, o müphem ses yankılanıyor kulaklarda; "Çukurdan çıkarılan cesedin, tanınmayacak hale geldiği ve belden aşağısının olmadığı görüldü." Lokmalar boğazına dizilen izleyicinin birdenbire iştahı kaçıyor ve bu kez kayıtsız şartsız tv''ye ram oluyor, ekrana prangalanıyor ve başlıyor seyretmeye...

''Ölüm''e ve ''ölülerin mahremiyeti''ne saygı yerine, alışılmadık bir vurdumduymazlıkla mahremiyetleri yerle bir eden bir anlayışın yansımalarına karşılık, dumura uğrayan izleyiciye ise -ah, -vah etmek kalıyor.

Üzerinde konsensusa varılması gereken bir gerçek daha açığa çıkıyor bu olayın serencamında...

İzleyici ''bütün etkenlerden, sebeplerden, sonuçlardan yalıtılmış, saf vahşet''i izliyor, ancak ülkede neler olup bittiğini anlamakta güçlük çekiyor. Tam da Alvin Toffler''ın işaret ettiği bir tezat bu... Kitle iletişim çağı ile birlikte, bilginin nicelik yönünden çoğaldığı, ancak nitelikten mahrum bırakıldığı, böylece insanların çevrelerinde neler olup bittiğini anlamakta güçlük çektiği gerçeği çıkıyor ortaya...

Ekranın bağlayan, esir eden, esrarlı beyaz ışığında -yalnızca şimdilerde değil- her zaman varoldu vahşet. O hep şikayet edilen "şiddet ve müstehcenlik çukurları" da izleyiciye uygulanan psikolojik vahşetin bir tezahürü değil mi?