Mısır: Filmin sonu bu değil

Times"da ilan yayınlatarak Gezi olaylarında ölen 5 kişinin hesabını, Nünrberg sopasını göstererek sormaya kalkışanların, Mısır"da meydanları dolduran sivil halkın üstüne ateş açılması, yüzlerce kişinin başları ve göğüsleri hedef alınarak, yani öldürme amacı güdülerek vurulması karşısında kanları donmadı.

Yeni Şafak"taki dünkü yazısında Yasin Aktay"ın haklı hatırlatmasında olduğu gibi, Holocost nedeniyle sadece Almanların değil tüm dünyanın derin bir mahcubiyet içinde olması "per se" bir gerekirlikmiş gibi doğusundan batısına bütün toplumlara belletilmişken, soykırım nedeniyle üzüntü içinde olmak neredeyse tüm devletlere koşulan şeffaf bir meşruiyet önşartına dönüşmüşken; aynı Yahudiler"in kurduğu İsrail Devleti tarafından zamana yayılarak görecelendirilmiş bir soykırıma uğratılan Filistin karşısında, kimselerin kılı kıpırdamadı.

Gerçekse kötü, değilse daha da kötü bir şaka gibi, öldürmelerden öldürme beğenemeyen Esed yönetiminin Mısır darbesini desteklemesi, İran"ın yarım ağızla konuşması karşısında da, bir şaşkınlık nidası yükselmedi örneğin.

Mısır"daki darbeye, İsrail"in bölgedeki çıkarları için yani Filistinlileri daha rahat öldürebilmeleri için darbe diyemeyen, katliamlara da katliam diyemeyen ABD ve AB"nin; ürettikleri değerlerle varoluşsal bir çelişki içine düştüklerini ve aslında tutarlılıklarını sonsuza dek kaybettiklerini, bundan birkaç yıl sonra unutacağız belki…

Bölgeye dalga dalga yayılması mümkün olan demokrasi ihtimali işlerine gelmeyeceği için Mısır"ın yeni katil yönetimine maddi manevi destek atışları yapan Suudlar ve bölgedeki emirlik yönetimlerinin ise; kendi küçük, sefil, bencil çıkarları için, iktidarlarının bir süre daha sürmesi için, müslümanın müslümanı yok etmesine göz yumduklarını, göz yummak ne demek bizzat desteklerini de öyle…

Ve evet bozuk vicdan tartısı sadece devletlerde, sadece –güya- toplumsal duyarlılık taşıyan artistlerde değil, her yerde…

Dünya medyasının; Tahrir"de toplanıp Mursi"ye karşı gösteri yapa yapa darbeyi çağıran seküleristlere gösterdiği sempati istihkanının onda birini, Rabiatül Adeviye meydanında canı pahasına iradesine sahip çıkmaya ve demokrasiyi geri istemeye çalışan, üzerlerine ateş açılan, keskin nişancılar tarafından patır patır indirilen insanlara tanımaması da geniş bir insiyak oluşturmadığı gibi unutulup gidecek belki birkaç yıl içinde.

Rabiatul Adeviye meydanındaki halka "otorite tanımaz, sevimsiz asiler" muamelesi çeken sadece CNN"le BBC değildi üstelik. Self-oryantalistlerimiz çoktur, bilirsiniz.

Nitekim, Gezi"deki olayları heyecandan kendini kaybetmiş biçimde "burada katliam var" diye anonslayanların medyadaki uzantıları, Mısır"da olup bitenleri "müdahale" başlığıyla verebildi. Açıktan açığa yapamadıkları utanmazlığı, başını kuma gömen devekuşu misali dışarıdan görünmediğini umarak satıraralarından sürdürüyorlar sözgelimi. Kayıplar noktasında Gezi"yle Mısır"ı karşılaştırabiliyorlar, Mısır"dan söz açıldığı anda "ama Gezi" diyebiliyorlar mesela. Sanki Gezi başarısız olmuş bir sivil darbe denemesi değilmiş gibi. Sanki Erdoğan karşıtlarının Gezi"si, Mursi karşıtlarının Tahrir"i değilmiş gibi…

Dünya her zaman siyahla beyaz gibi zalimle mazlumun mücadele alanıydı.

Ama bugün siyah beyaz, Tahrir"le - Rabiatül Adeviye aslında...

İnsanlığın büyük bölümü tüm bunlar olmamış gibi davranmaya devam etse de, hatta biz, her şeyin farkında olanlar bir süre sonra olanları unutsak bile, yeryüzünün geniş ve derin bir hafızası var.

Dünya yavaş yavaş tersine dönmeye başladığında, siyahla beyaz ağır ağır yer değiştirdiğinde, sadece kendine gerekenleri hatırlayan insanlığın ortak hafızası canlanacak aslında. Yeryüzünün kayıtları derinlerden gelerek açığa çıkan enerji gibi, insanlığın akıl almaz vicdansızlığını ortaya dökecek zannımca…