Reyhanlı; umudu keselim mi?

Bu yazı ABD"den yazıldığı, yani teslim süresi normalin 7 saat gerisinde olduğu için Başbakan Erdoğan"ın Beyazsaray"la olan görüşmesi sonuçlanmadan gazeteye gönderilmesi gerekti. Dolayısıyla, şu an bilemiyor oluşuma rağmen, siz bu yazıyı okuduğunuzda Erdoğan-Obama görüşmesinin "hayır"la sonuçlanmış ve Esed yönetiminin kendi vatandaşlarına yönelik katliamları konusunda kayda değer, dişe dokunur, en azından şiddette elini aza alıştırmasına yarayacak bir mutabakat kararı çıkmış olacağını umuyorum.

Rusya"yı İran"la müttefik haline getiren Esed korumacılığını kırmanın hiç de kolay olmayacağı; Putin ve İngiltere Başbakanı Cameron"ın ikili görüşmenin hemen ardından farklı tellerden çalmasıyla zaten belli olmuştu. Ulusal çaptaki çıkar ilişkilerinin, ortak insaf ve vicdan duygusuna rağmen ön plana alınmasına "politika stratejisi" deniyor literatürde, biliyorsunuz… Erdoğan-Obama görüşmesinden ne çıkacağını da, Obama yönetiminin Suriye konusundaki ayak sürüme politikasından vazçeçip geçmeyeceği belirleyecek.

Yine de önce biz kendimize bakalım derim; zira Reyhanlı"daki patlama sırasında ve sonrasında; Suriye"deki mukadder ölümden kaçarak Türkiye"ye sığınmış Suriyeli"lerin Cilvegözü sınır kapısında toplanarak, Suriye"ye geri dönmek istediklerine dair dilekçe sırasına girdikleri haberleriyle dolup taşıyor yayın organları günlerdir…

Suriye"ye; yani işkence ekilip ölüm biçilen kıyamet tarlasına…

Sebep; Hatay ahalisinin alevi kökenli bir kısmının yaptığı ve mezhep temelli olduğu söylenen ayrımcılık.

Hatay"da çok sayıda alevi vatandaşımız olabilir, Mersin-Tarsus-Adana-İskenderun-Antakya ve Samandağı"nda yaşayan Nusayrilerin büyük çoğunluğunun Suriye"deki Esed rejimine destek veriyor olması da muhtemeldir. Hatta sığınmacı, çoğunlukla işi gücü olmayan Suriyeliler"in onların hayatını kolaylaştırmadığı da savlanabilir. Aylardır sığınmacılarla yan yana yaşayan vatandaşların Suriyeliler"den rahatsızlıklarının fişeğini yakan ufak tefek olaylar vuku bulmuş da olabilir.

Gelgelelim yine de insan can havliyle Türkiye"ye sığınmış olan insanları, ölüme geri dönmek için sıraya girecek kadar bezdirmeye anlamlı bir gerekçe bulamıyor. Suriye"de eşini, çocuğunu, anne-babasını kaybetmiş ve korkuların en büyüğü olan ölüm korkusu sayesinde evini, yurdunu terk ederek Türkiye"ye sığınmış bu çaresiz insanlara, Suriye"deki savaşın taraflarından biriymiş muamelesi çekmeyi, onları horlamayı, dışlamayı, darp etmeyi ve hatta öldürmeye niyet etmeyi, anlamakta zorlanıyor.

İnsan, hakikaten hangi ara insanlıktan böylesine uzaklaştık, diye düşünüyor. Sırf hükümetin dış politikasına muhalefet etmek adına, bir insan bölge halkını kışkırtma potansiyeli içeren konuşmalar yapmayı, yazılar yazmayı, twitler atmayı nasıl kendine ve insanlığına yedirebilir, akıl almıyor. 50 canın gittiği bir patlamadan siyasi çıkar devşirmeyi hangi sınırları genleşmiş vicdan kaldırabilir, insanın nutku tutuluyor.

Bölgede yaşayanların, sınır kapılarının yeterli derecede denetlenmediği yolunda şikayetleri olabilir. Güvenlik güçlerinin tıpkı istihbarat konusunda olduğu gibi bu konuda da zaaf içine düştüğü iddia edilebilir; bu zaaf ihtimali elbette sorgulanabilir ve eleştirilebilirdir. Hatta, sığınmacıların bir çatışma ihtimalinin önüne geçebilmek için alevi nüfusun fazla olmadığı bölgelerde ağırlanmasının neden akledilmediği sorusu da önemlidir.

Ancak tüm bunlar toplansa da bu ayrımcılığı anlamaya yeter sebep teşkil etmiyor. Çünkü, Türkiye"ye sığınmış bu insanlar, izlediğinizde, dayanılmaz görüntüleriyle sizi izlediğinize pişman eden, kanınızı donduran, uykunuzu kaçıran videoların ülkesine Suriye"ye geri dönmek istiyor. İnsana ölümü özletecek insanlar vardır yeryüzünde bilirsiniz de, kötülük başkalarına bulaşmadıkça baş edilebilir bir beladır; ama bir topluluğu ölüme geri gönderecek kadar yeknesak bir akıl kaçırma nasıl açıklanabilir?

Son olarak; Türkiye"deki Alevilere yönelik yeni bir ayrımcı dile savrulmadan ama patlamadan sonra Reyhanlı"da olan bitenlere de asla rızası olmadığını belirtmeyen bir topluluktan artık umudu kesmenin vakti gelmiş demektir…