Serinlik bunaltır

Sıcaktan mı yoksa, onca seçim sonuçlarına gıcık olmuş aydın patırtısının ardından bir de, Cumhuriyet Mitingleri''ne komutanların emriyle askerlerin katıldığını öğrenmenin verdiği sıkıntıdan mı bilinmez; bünyede garip bir zamansal med-cezir sözkonusu.

Doğal yollarla gelen bunaltıya, gündemin ''bu ülkede hiçbir şey değişmeyecek'' bıkkınlığı eklenince hastalık zamanlarının uyuyup uyanmaları arasında düşülen, hayal mi gerçek mi olduğunu asla kestiremediğiniz o muhayyel zihin aralığına gidip gidip dönmemeniz mümkün olmuyor işte.

Bu, geçmişin bugünün arka planında akmaya başlayan bir fona dönüşebildiği gündem-hava iklimine girivermenize, muhayyer zamanlar arasında dalıp çıkabilme gibi bir imkana da ve dahi sarsıntıya da sebep olabiliyor pekala.

İlkokul çocukluğu sırasında, okunan bir metinden -Belki de Don Kişot''tu- “Hava haza ateş” cümlesinin peşine düşülmesi, ''haza'' kelimesinin anlamını bulmaya yaşamsal bir kıymet vererek günlerce sözlüklere, kütüphanelere düşüş hali geliyor hatıraya.

Öğretmene soruverip, derdinden kurtulmaya gönül indirmeyerek, Arapça''daki bir işaret zamiri olan haza kelimesinin, havanın ateş gibi olmasıyla ne gibi bir ilgisi olabileceğini aradıkça arayan zihin, gerçeği ve daha fazlasını çok sonra öğrenecekti elbette.

''Haza beyefendi''yi… Aslında ''haza''nın sadece beyefendiliği değil, militaristleri de, kemalistleri de niteleyebilecek ne feyizli bir kelime olabileceğini. “Laikliğin bölünmez bütünlüğü” uğrunda alınabilecek risklerin tümünü alarak postallarıyla miting meydanlarında hizalananların; katıksız, tam, eksiksiz anlamına gelen ''haza'' betimlemesini en çok hak edenlerden olduğunu mesela. O mitinglerde, haza laiktiler maşallah. Ama bu durum karşısında ateşe kesmesi gereken vicdanlar yine ''havalar nasıl olursa olsun sizin havanız iyi olsun'' modunda kaldılar.

Seçimlerden sonra, kerhen de olsa, yarım ağız da olsa özür dilemeyi çaresiz kabullenmiş görünen, ama yazdıklarını-yaptıklarını tamamen geçersiz ilan etmemek, yani kendilerini inkar etmemek için “Biz gazeteciyiz, eleştiririz, eleştireceğiz de…” yollu savunulara başlayan bir medya güruhunun bu memlekette yaşadığı ve ''haza'' tarifiyle tamamlanabilecek pek çok özelliği bulunduğu gerçeği var sonra. Bu milletin, kendisine ''Göbeğini kaşıyan adam'' tarifini yapıştırarak tasarrufunu aşağılayanlar hakkında, ''haza halk düşmanı'' ya da başka türlü hoş tanımlamalar geliştirdiğini anlayabilmek için, Tarhan Erdem olmaya, anketler falan yapmaya gerek yok, sonuçlar meydanda.

O dönemde henüz havalar çıldırmadığı için, ''Küresel Isınma''yı da bilmezdi zamanın oyun-ev-okul üçlemesinden müteşekkil çocukluğu. “Küresel Isınma” ile “Küresel Terörist Avı”nın hangi kesişim kümesinde bulunabileceği mesela, geçmişin değil; insanların birbirini ve herşeyi öldürdüğü yeryüzüne, tabiatın unsurları olarak güçlerini birleşerek misilleme yapma kararı almış gibi, birbirine göz kırparak ceza veren sellerle, kavurucu sıcakların hüküm sürdüğü bugünün konusu.

Hollywood''da çekimine başlanan In The Valley Of Elah adlı filmin, Irak ve Afganistan''da görevli Amerikan askerlerinin büyük bölümünde görülen ''stres sonrası davranış bozukluğu'' seminerlerinde gösterileceği ve savaşın ABD halkı üzerinde yarattığı olumsuz etkileri ele alacak dört ya da beş filmin daha çekilmekte olduğu haberi mesela, bana sorarsanız küresel ısınma ile küresel terörist avının göbekten bağlı ilişkisini açıklıyor.

Şöyle ki: Termometrelerin de, ölüm istatistiklerinin de aynı anda ''havanın haza ateş olduğu'' bilgisini verdiği Irak''taki can pazarıyla, “Oralarda ne işiniz vardı” diye hiç sorulmayan ABD''li askerlerin “stres sonrası davranış bozukluğu” şımarıklığı kıyaslandığı anda, yeryüzündeki tüm vicdanlarda bir küresel ısınma, hatta küresel bir patlamanın vuku bulması beklenir.

Oysa bırakın vicdan ısınmasını, bu haksızlık bile Amerikan film endüstrisi için pekala bir rehabilite ve kazanç kaynağı olabilir. İkinci Dünya Savaşı ve Vietnam furyası da gösterdiği üzere, Hollywood görece başarı bile kazanabilir.

İnsan; üzerinde yaşadığı ülkesine/gezegenine karşı da, içinde taşıdığı varsayılan ve beklenen vicdana karşı da sorumluluğunu taşımıyor. İnsanoğlunun iç iklimi bozuldukça, vahşileştikçe, ideolojiye saplandıkça, dünya da giderek sertleşiyor. İnsana ya da yeryüzüne yapılan haksızlıklar karşısında, vicdanının ayarını asla bozmayan, kalbini ferahfeza tutmaya sebatla devam eden, iç suları asla kaynama noktasına ulaşmayan insana karşı, dünya giderek artan bir öfkeyle ''haza ateş'' oluyor; ateşe kesiyor.

Bu savaşı kim kazanacak dersiniz?