...Ve şimdi de...

Türkiye''de geçirilen "habercilik evrimi"yle, yani TRT saltanatının sona ermesi, özel televizyonların pıtrak gibi çoğalmaya başlamasıyla ortaya çıkan yeni habercilik tarzını yansıtan "...Ve şimdi de..." anlayışı, televizyonun doğasını anlamak açısından güzel bir örnek teşkil ediyor.

Aslında bir metodu, perspektifi ve biçim felsefesini ortaya koyan ...Ve şimdi de..., televizyonun tarihinden itibaren varolan ancak, TRT döneminde çok da göze batmayan bir olguydu. Son yıllarda ise, TRT''nin aksine rating kaygısı güden, benzerleri arasından sıyrılmak amacıyla günden güne popülerleşmeye devam eden özel televizyonların açık bir politikası haline geldi.

Ünlü iletişim kuramcısı Neil Postman''ın deyişiyle "süreksiz, kesik kesik özlü anlatımların metaforu işlevini görüyor" şimdilerde bu ifade...

... Ve şimdi de... televizyonda o anda izlenilen bir haberle, programla ya da reklamla, bir sonraki arasında bir ayıraç oluyor, ''söz''deki nokta (.) işlevini görüyor. O anda izlediğimiz şeyin sonrakiyle hiçbir ilintisinin olmadığını anlatıyor. Sözün arkaplana itildiği, arkaik bir mevzu olarak telakki edildiği, görüntünün dolayısı ile hızın hükümferma olduğu "televizyon"u anlamaya ve onun doğasını ortaya koymaya yetiyor bu.

Özellikle haber bültenlerinde ...Ve şimdi de... ifadesi en pervasız şekilde, maskesiz haliyle kullanılıyor şimdilerde.

Televizyon dilindeki bu anlatımla, "yıkıcı bir deprem, büyük bir savaş ya da izleyenleri derinden etkileyen, bir otobüs dolusu insanın ölümüne neden olan bir trafik kazası" haberi, hafızanın derinliklerine doğru yola çıkarılıyor, zihin, görme ve duyma organları ile bir sonraki görüntüye yöneltiliyor.

Çünkü televizyonda zaman mefhumu, dakikalara ve hatta saniyelere bağlı. Her an bir öncekinden farklı bir yapım geliyor ekrana, sonra o gidiyor bir sonraki geliyor, sürgit devam ediyor bu devr-i daim.

Örneğin yabancı kaynaklı pembe dizilerde ortalama her ''8 dakikada bir'' heyecan dozu yükseltiliyor ve her 8 dakikada bir reklam veriliyor. Bir dizi içerisinde 8 dakikalık aralıklarla bütünden bağımsız küçük bölümler oluşturuluyor.. Reklam arasında izleyicinin zap yapmasını önlemek için geliştirilen bir formül bu.

...Ve şimdi de..., en geniş anlamıyla televizyonu temsil ediyor izleyenlere, ''unutma''yı, peşisıra gelen ''duyarsızlığı'' yani...