Yalnızlık ve felakete inatla; Mekke Kapısı

Bir bakmışsınız Keşmir''in yetimlerinin yanında, bir bakmışsınız Kırım yoksullarıyla birlikte, bir bakmışsınız Zimbabwe''de, Cibuti''de, Batman''da gördüğümüz IHH-İnsani Yardım Vakfı''nın hızını ve enerjisini uzaktan takip etmek güç olduğundan, sürati izlemekten başımız dönmesin diye süratin içine girmek gerektiğinden, görevlilerin yanına düşüp yollara revan olmuşuz.

Güney Asya''nın neredeyse bütün havaalanlarıyla, dolayısıyla jet-lag''la müşerref olup, çok gidip uz gidip, dere tepe düz gittikten, ülkeler denizler geçtikten sonra ''Mekke Kapısı''na varmışız. Yani Açe''ye.

Hemen, ''insanlık tarihi filmine meçhul bir el tarafından makas atılmış'' diye düşündürtecek kadar garip bir havayla sarmalanıyoruz.

Öyle ki, Portekizlilerin kendilerini rahat bırakması için, maiyetiyle birlikte İstanbul''a gidip yardım isteyen Hüseyin Efendi''nin, Sultan Selim''in tek bir el hareketiyle bağışladığı 17 gemiden oluşan donanmayla sömürgecileri korkutup kaçırdığı günlerden bugüne kadar olan sekans kesilip alınmış gibi...

Donanmayla birlikte geri dönmemek üzere gelen çok sayıda alime, gemi inşa uzmanına, metal işçisine ve askerlik uzmanına duyulan minnet ile, IHH''nın yetimevi kompleksinin açılışında gözlerden akan ''teşekkür'' hissi aynıydı çünkü.

Dünyanın en uzak noktasında İslam''ın bayraktarlığını yapmak hususundaki kavi inanç, zaman eskiticisiyle tiftimemiş, bir gevşeme, sarkma olmamış çünkü. Sıcaktan genleşmemiş bile.

Hint inançları etkisine, onyıllardır sürdürülen misyonerlik çalışmalarına, Hollanda''nın baskılarına rağmen, eskiden oldukları kadar Müslümanlar çünkü... Sevdiğinden uzakta yaşamış, sırtını vereceği kimsesi olmamış, ruhunu doyuracak gıdayı bile uzaklardan, okyanus ötesinden edinmiş birinin yalnızlığı bir süre sonra bitirebilirse de insanı, Açe''de İslam bir inat gibi sürmüş.

Dönüştürücü, ayak uydurucu, maneviyatı törpüleyici, uygarlık yayıcı gücüyle her bölgenin, her dünyalının üzerinden geçen zamanın buraya uğramadığını düşünmem bundan.

Ama, bunu kötüye yormayın. Yüzyıllar ilerledikçe zaman kavramının, insanoğlunun sınırlı muhayyilesinden çıkan şaibeli evrensel değerlerin dalga dalga yayılmasına, kolonyalizmin daha sonra kronik kapitalizm ve Amerikan demokrasisinin, ondan sonra gelen küresel akımların, liberal oportünist politikaların salına salına iç bölgelere kadar ilerleyişinin aygıtı haline geldiğini düşündükçe, zamanın olduğu yerde kalması faydalı bile olabilir.

Bu nedenle montajlanmış bir hikaye bazen, orijinal çıplak gerçekten daha çok görülesi gelebilir. Daha da önemlisi reel politik denen şeyin işlevi bu zamanda, vicdanları mahcup etmekse, eski zaman insanlığı karaborsaya düşebilir.

Havasıyla, suyuyla, toprağıyla yeryüzü dellendiğinde, insanoğlunun gözlerinde oluşan o korkudan eser yok bir de Açe''de. Sahiller ev dolmuş yine.

Tsunamiyle gelip kıyıdan 4 buçuk kilometre içeride karaya oturan devasa gemiyi gören her ''yabancı'' gibi, çekine çekine sahiline indiğimiz okyanusa, birdenbire ayağa kalkıp tepemize balyoz gibi inecek hissi veren geniş sulara sırtımızı dönmeye korkarak yürüyen bizdeki tedirginliğe rağmen, insanlar hiç tsunami görmemiş gibi neşeliler.

Hele de, kız çocuklarının fıkır fıkır neşesi. Binlerce yetim çocuk arasında, kalacak bir yer bulabilecek kadar şanslı olduklarını düşündükleri için mi böylelerdi, bilemiyorum. Ama sırf, o çocukların yüzlerine o gülücükleri kondurabildikleri için bile IHH''ya teşekkür edilmesi gerektiğini biliyorum.