Hedefini bulamamış aşk

Hedefini bulamamış aşk, gündelik hayatımızın sıradanları arasında yer alıyor. Ama işin içine cinayet faktörü girince durumun rengi değişiyor. Sıradan olan ilişkiler ağı özellik kazanıyor ve sıradanmış gibi görünen ilişki ağı, birdenbire sıra dışına düşüyor. Sıradan olarak nitelediğim durum bilinen aşk üçgenidir: iki erkekle bir kadın veya iki kadınla bir erkek arasında gelişen ve erkeklerden veya kadınlardan birinin "mutlaka" dışlanmasını gerektiren alışılmış sonuç..

Bizim örnek olayımızda, birbirini seven genç erkekle genç kız, günün birinde ayrılırlar. Bu ayrılık sürerken, genç kızın başka biriyle olan aşk ilişkisi devreye girer. Birinci delikanlının bu son durumdan haberi yoktur. Ne zamana kadar? "Sevgilisini" onun yeni arkadaşıyla birlikte gördüğü âna kadar.. Onları bir arada gördüğü ânda, delikanlının kan beynine sıçrar. Tabancasını çeker ve sevgilisinin yanında gördüğü adamı kurşunlar.

Elbette bu kadarcık özetten fazla bir şey çıkarsamak söz konusu olmamalı. Biz, iki sevgilinin niçin ayrıldıklarını bilmek zorundayız. Ama olayın sonucuna bakarak, burada, erkeğin terkedilen konumda bulunduğunu ve durumunu içine sindiremediğini söyleyebiliriz. Terkeden kendisi olsaydı, ilişkiyi bitiren taraf olarak eski sevgilisinin yeni ilişkisi onu ırgalamayacaktı. Irgaladığına göre, demek ki, onun nezdindeki sevgi (aşk) ilişkisi geçerliğini sürdürmektedir çıkarsamasını yapabilmemiz mümkün ve makul görünüyor.

İmdi, bu olay, aşk üçgeninin varbulunduğu ortamda oluşuyor. İkili ilişkide, durum basitti: âşığın yöneleceği hedef belliydi, o da terkeden sevgilinin kendisiydi. Oysa şimdiki durumda, âşığın ortadan kaldırmasını beklediğimiz hedef tam belli değildir: sevgili mi, rakip mi? Olaya dışardan bakanlar için, ortadan kaldırılması gereken kişinin kız (sevgili) olması gerektiği söylenebilir. Çünkü sevgi beklentisini boşa çıkartan o olmuştur. Fakat gerçekte, fail, silahını rakip diye gördüğü kişiye yöneltmiştir. Terkedilmeye sebep olarak o görülmektedir. Ancak hedefin isabetle seçilip seçilmediği kuşkuludur. Kuşkunun telafisi için rakibin kesin biçimde "ayartıcı" olarak teşhis ve tesbit edilmesi gerekir. Bu durumda bile "sevgilinin" büsbütün arındırılması imkân haricinde görünüyor. Çünkü onun ayartılmaya müsait olupu hiç bir zaman ve tamamen göz ardı edilemeyecektir, edilmemesi de gerekir.

Öte yandan, âşığın, rakibin vücudunu ortadan kaldırmakla sevgilinin avdetine zemin hazırlamakta olduğunu farzettiğini düşünüyoruz. Ancak bu faraziyenin gerçeğe dönüşmesi yalnızca bir ihtimalden ibarettir. Bu ihtimalin gerçekleşmemesi durumunda, geriye yalnızca, hayalen bile olsa kendisine yönelinebilecek sevgilinin varlığı ortada bırakılmış olmaktadır. Böyle bir şeyin de âşık için teselli yerine geçtiğini söyleyebilir miyiz? Bence hayır. Çünkü o sevgili, âşığı terketmiş olan bir sevgilidir. Ve bunun telafisi, kişi kendini aldatmadıkça mümkün değildir. Böylece geriye, son tahlilde, yalnızca hedefini bulamamış bir aşkın varlığı kalıyor ve hüsran..