Benim Urfa"m

Benim bir Maraş''ım olduğu gibi, şimdi bir Urfa''m da var. Bu Urfa ne Nazif Gürdoğan''ın bahsettiği iki milyon dekara yaklaşan yüz ölçümüyle GAP alanına giren ve sanayi ve tarım sektörlerinde olağanüstü bir istikbal vaadeden Urfa''dır, ne Mehmet Atilla Maraş''ın tarıma dayalı sanayi kuruluşlarının hizmete girmesiyle çehresinin ve kaderinin değişmesini beklediği Urfa''dır. Gerçi onların da bir peygamberler şehri olarak uzun bir geçmişi bağrında taşıyan Urfa''nın tarih ve folklor zenginliklerini inkâr ettiğini ileri sürecek değilim, bilakis bu zenginliklerin herkes farkında ve bir kenti kent yapan ana ve asal unsurun bu tür zenginlikler olduğunun bilincinde. Böyle olmakla birlikte, benim gözüm, bütünüyle bu eski Urfa''ya takılı duruyor.

Ben, uçak alanından Urfa''ya girerkenki modern kenti, o, nerdeyse Ankara''ya benzemiş olan kenti görmezlikten geliyorum. Benim gözüm daracık sokakları, eski taş yapıları, kubbeleri, asırlara tahammül etmiş kale surlarını, gözümde Nemrud''un yenilgisini simgelemek üzere göğe doğru uzanan iki mancınık sütununu, Hz. İbrahim''in ve Hz. Eyyub''un mağaradaki makamlarını, kapalı çarşıyı, kısacası Urfa denilince akla gelebilecek yerleri arıyor.

Zamanımız olmadığı için Kapalı Çarşı''dan ancak şöyle bir geçebildik. Bedesten, Sipahi Pazarı, Kazzaz Pazarı (bunlar hakkında o anda not alma imkânım olmadığı için hafızamdan naklediyorum, tereddütlerim var, ama önemli olan izlenimlerimin aktarılması sayılmalı), bütün bunlar etkileyici idi. Dükkânlardan taşmış olan halılar, kumaşlar, kilimler, tülbentler, keçeler.. hepsine nerdeyse elişi diyesim geliyor: öylesine asal motifler, renkler...

Çarşıdan çıkınca Gümrük Han''ın avlusuna girdik. Birden, Türkiye''nin dışına düşmüş gibi oldum. Başları puşulu, egalli insanlar, bizi bir Arap kentine ve mesela Bağdat''a veya Şam''a götürmüş gibi oldu. Puşular, Yaser Arafat''ın taktığının aynı...

Gümrük Han''ın avlusundaki küçücük çay bahçelerinde başları puşulu insanlar oturmuş, ciddiyetle çaylarını yudumluyor veya garsonun büyücek bir cezveden yaptığı servisten mırralarını yudumluyorlar. Mırra, defalarca damıtılarak elde edilmiş bir kahve. Urfalılar, Urfa kebaplarının, çiğ köftenin, künefenin arkasından mırra içilmediği takdirde hazım zorluğu çekilebileceği, mırranın düzenleyici bir işlevi bulunduğu kanaatindeler.

Bu yıl Urfa''da sanıyorum eflatun renk moda: hanımların başörtüleri olsun, erkeklerin puşuları olsun çoğunluk eflatun... Bezzaz Pazarında olsun, Bedesten''de veya Sipahi Pazarında da satılan puşular ağırlıklı olarak eflatun renginde.

Balıklıgöl''ün az ilerisinde küçük bir tepedeki çay bahçesinde ikindi çayını içiyoruz. Urfalı genç şairlerle (Mehmet Kurtoğlu, Hanifi Düşmez..) sohbet ediyoruz; bize kitaplarını imzalıyorlar. Edebiyata ilgi duyan bir genç insanlar topluluğu var orda. Akşam, Diphisar köyünde Badıllı aşiretinin sofrasına konuk oluyoruz; ikinci akşam da şehirde, muhitin sevilen simalarından Yusuf Uruntaş''ın evinde tertiplenen sıra gecesinin konuğu oluyoruz. Her iki gecenin düzenleyicisi ve şeref konuğu elbette Belediye Başkanı, dost insan Ahmet Bahçıvan.

Akif İnan''ı böylece yalnızca panelde veya televizyon programlarında değil, bu gecelerde de yâd etme fırsatını buluyoruz. Aslında asıl ağalığı ve evsahipliğini o yapıyor. Külfetini de Ahmet Bahçıvan ve maiyeti çekiyor. Urfadan ayrılırken kendimi bir Urfalı olarak hissettiğimi söyleyebilirim. Bize bu hissi tattıran bütün Urfa''ya ve Urfalılara teşekkürler..

Not: Urfa ile ilgili üç kitap: 1. Ruha''dan Urfa''ya (1780-1980), hazırlayan:

A.Cihat Kürkçüoğlu, 2. Peygamberler Şehri Urfa ve Harran, hazırlayan: Mehmet Oymak, 3. Peygamberler Şehri Şanlıurfa, yazan: Mehmet Atilla Maraş. Bu üç kitap da Şanlıurfa Belediyesi tarafından basılmıştır, Şanlıurfa hakkında derli toplu bilgileri havidir.