Dişi tavşanın şikayeti

Beni nasıl da yanlış anlıyorlar" diyor. Dişi tavşan, kendine bakanlardan hoşnut görünmüyor. Oysa tam da kendisine bakılsın için ordadır, sahnededir. Kendini göstermeye niyeti yok idiyse, orda bulunmanın gereği neydi? Dişi tavşan belki de iki yüzlülük yapıyordu: bir yandan orada durmak istiyor, bir yandan da orada duruşu yanlış yorumlanmasın istiyordu. Ama herkes biliyordu ki, orada, sahnede durmanın bir tek anlamı vardır ve ikinci bir anlamı yoktur, o da, orada kendini göstermektir, daha teknik bir deyimle kendini teşhir etmektir. Ama işte dişi tavşan, durumun bu kelimeyle kendisine bildirilmesini istemiyor ve durum bu kelimeyle kendisine iletildiğinde o, daima, yanlış anlaşıldığını, hatta anlaşılmamış olduğunu ileri sürüyor. Dişi tavşan, sahnede kulaklarını oynatıyor, onları ileriye ve geriye doğru dikiyor, kendi çevresinde üçyüzaltmış derece döndürüyor; dişi tavşan poposunun üstünde sevimli bir yumak halinde duran pamuktan kuyruğunu kımıldatıyor, titretiyor.

Dişi tavşan canı sıkılmış gibi görünüyor. Sözleri, dinleyenlere mantıklı görünüyor, ama gene de inandırıcı olmuyor: "Ben dümdüz yürürken bile pamuktan kuyruğum hep kıpırdanır, herkes bunu mahsustan yaptığımı sanıyor, ben güya kuyruğumu erosça bir niyetle kıpırdatıyormuşum.. olur mu öyle şey, niye öyle yapayım? Benim, kuyruğumu erosça kıpırdatmaya ihtiyacım mı var? Benim kendimi tanıtmaya ihtiyacım mı var?" Dişi tavşan, bunları sitemli ve isyancı bir tonla haykırıyor. Son sözlerini söylerken, dinleyenlerin üzerindeki etkisini görebilmek için onların yüzüne bakınıyor. Ama kendi yüzünde, zaten durmadan oynayan bıyıklarıyla, hasıl ettiği etkiden memnun olup olmadığının anlaşılmasına meydan vermiyor.

Dişi tavşanın, tartışmalara yol açan, onun en çok şu defi ileri sürmesiyle ortaya çıkıyor, diyor ki o: "Ben bi defa kuyruğumu kökten çıkartıp atmıyorum, kuyruğum daima yerinde duruyor. Ama bir yerde, o da, konumum itibariyle kuyruğumu dik tutmam gerekiyor, orada kuyruğumu dikleştiriyorum ve bunun erosça bir etki bırakması gerekiyor, işte benim yaptığım bu. Ben kendim erosça bulunma konumunda değilim, ama oyunumun erosça bir etki bırakması gerekiyor, anlıyor musunuz? Ben bir oyun oynuyorum. O oyundaki ben, kendim değilim ki; o, o.."

Dişi tavşanın ne demek istediği tartışmalara konu oluyor. Kimileri diyor ki, dişi tavşan bir oyun oynuyorsa oyundaki kişiyle özdeşleşmiş olmalıdır; kimilerine göreyse, böyle bir şey söz konusu olamaz, dişi tavşan, o oyunda, yalnızca bir kuyruğun nasıl erosça dik tutulabileceğini göstermektedir. Dişi tavşansa, aynı açıklamayı yinelemek zorunda kalıyor: "Ben orada, erosça bir oyun oynamaktan çok, bir kuyruğun erosça nasıl dik tutulabileceğini gösteriyorum" diyor. Sonuçta, insanların karşı karşıya bırakıldığı bu bilmecenin çözümünde, onların oyunun neresinde bulunduklarını mı belirlemek gerekiyor acaba? Yoksa cevabı olmayan bir bilmece midir ortaya konan?