Gülen yürek

Gülen yürek demek nerden aklıma geldi, çıkaramıyorum.

Belki bir yerde gördüm, anımsamıyorum.

Bir, bu sözün, gülen yürek sözünün çağrışımına kapıldım.

Neyi çağrıştırdı bana?

Bir şey haddini aşarsa zıddına inkılap eder.

Bir yürek çok ağlıyorsa ya da ağlamada aşırıya kaçmışsa, böylece, onun gülen yüreğe dönüşeceğini mi söylemeliyiz?

Acıyan bir yürek, bu doğrultuda mesafe kat ettikçe mutluluğa mı evrilecek?

Yoksa burada haddini aşan şeyin zıddına inkılap edip etmediğini mi irdelemeyi denememiz gerekiyor?

Haddini aşan şeyin ve haddini aşan birinin o işin cılkını çıkardığını mı düşünmeye başlayalım yoksa?

Bir yastan, bir fırsat avcılığına teşebbüs edenleri mi gözümüzün önüne getirelim?

Yüzlerce, belki binlerce, belki milyonlarca insanın gözyaşından ve gönül yasından, kendine mutluluk fırsatı kollayanları gördüğümüzde ne demeliyiz? Ona ne ad vermeliyiz? Lügatlerin ona verdiği adı nerede, nasıl bulmalıyız? Bulabilir miyiz?

Yoksa böylesine hoyratlıklar yapanlara lügatlerin ad bulmakta acze düştüğünü mü kabullenelim?

Ağlayan yürek daha çok ağlasın da yüzü gülmeye mi dönsün?

Bu hoyrat, bu kalleş, bu vurdumduymaz yaratıklar ortalıkta cirit attıkça ağlayan yüreğin gülümsemeye evrileceğini kabul edemiyorum.

Belki o yürekte bir öç duygusu yekinebilir.

Belki bir misilleme arzusu uyanabilir.

Belki tümüyle bir yasa gömülme hali yaşanabilir.

Belki arsız katilin yüreğine saplanacak hançerin bilenmesi için onun sabahı bulması ve uykusundan uyanması beklenebilir.

Kesin olan şudur: bu ilençlenesi münasebetsizlerin kesesine bırakılmamalı kolladıkları fırsat...

Tekmelenen her ambulansla ve hurdaya çevrilen her polis aracıyla bir kere daha parçalanan yüreğimiz, yüzü maskeli alçağın yüreğine serpilen bir su damlası olmamalı...

Bizim ağlayan yüreğimiz onun gülen yüreği haline gelmemeli... Getirilmemeli...

Bizim ağlayan yüreğimiz ona "oh!" dedirtmemeli...

Yanan her yürek, nerde bir alçak varsa onun yüreğine saplanan bir hançer olmalı...

Ağlayan yüreğimiz alçağın gülen yüreği haline gelmemeli...