Hüsran

Hayal kırıklığını, hüsranı yaşamak kolay, çok kolay. Beklentinin umulmadık anda bir duvara çarpması birden her şeyi altüst edebilir. Beklentinin duvara tosladığı nasıl anlaşılır? Beklenen bir cevap vardır. Onca gülümseyişler teati edilmiştir. Diller dökülmüştür. İnsan onun bakışını sağlamak için belki mizacına uymayan davranışların içine gömülmüş olarak bulabilir kendini... O hüzünlü gülümseyişin kalbinin içini okuduğunu düşündüğü bir anda, birden, cevap yok! Acaba bir hata mı işlenmiştir? Acaba gönül kırıcı bir kelimeyle mi oynanılmıştır? Bütün bunların cevabını bulmak nerdeyse imkânsızdır. Çünkü daha önceki minicik deneyimler bütün bunların olmazlığını, olmaması gerektiğini söyleyip dururken, o sabah, karşısına bir merhabanın çıkması beklenirken, hayır, gelen o değil, bir duvar. Sükût.

O hüzünlü yüz bir kez daha hatırlanır. Sanki bir bahçede oturuyor diye düşünülür. Kim bilir belki bir hastane bahçesi... Arkada bir kameriye... Gözler uzaklara dalmış... Kucakta tutulan çantanın üstüne bir el bırakılmış... Bahçenin arkadaki dar beton yolundan arada bir, bir hasta sarsak adımlarla geçiyor... Uzağa dalmış olan gözlerde kaygı parıltıları... Sıradan bir kaygı değil: biraz melankoli, biraz üzüntü, biraz baktığı nesneyi kayırma duygusu, hepsi bir arada... Aralanmış dudaklar bir şey söylemek için değil, umarsızlıktan kalakalmış... Uzanıp dokunmak isteseniz tepki vermeyecek, aldırmazlığından çok dokunulduğunu fark etmemesinden... O anda ne düşündüğünü anlamak imkân dışı görünüyor. Ama onunla geçmişi olan biri, uzun, uzak yıllar öncesinde mermer bir salonun balkon duvarına iğreti oturmuş sevgililerin derin bir sohbete daldığı tabloyu karşısına aldığını tahmin edebilir. O, iki elini uyluklarında tutmuş karşısındaki orta yaşlı adama bakıyor. Orta yaşlı adam iki elini kavuşturmuş, avuçlarından birini ötekinin içine almış, gözler birbirine çevrilmiş, bir sohbet aralığındaki suskun bakışlarını birbirlerine gönderiyorlar...

Adam, bu tablo aklına geldiği her defasında kelimeye dökülmemiş olan şu soruyu soruyor: daha önce neredeydin, hayır hesap sormuyorum, soruyu kendime yöneltiyorum, daha önce ben neredeydim, aklım neredeydi?

Buradan yaşanmamış bir dünyanın ortamına girdiği sonucuna ulaşıyor. O, asla yaşanmış bir dünyanın içinde yer almadı... O, belki dünyaya bile gelmedi... Bütün bu olup bitenler aslında hiç olmadı... Bu olup bitenler belki bir düş dünyasında bile olup bitmedi... Dış dünya diye bilinen nesneler çevresi salt adem halindeydi...

Bazen şuna benzer şeylerin yaşandığı olur, bir kâbus gibidir: bir kasabanın ana caddesi: insanlar ordan burdan yürüyor, cadde boyunca ya da caddede karşıdan karşıya... Her şey normal seyrindedir... Bir minibüs kaldırım kenarına park etmiş... Gözden yitirdiği sevgilinin ardından onu bulma umuduyla hızlı adımlarla yürüyen insan orada birden kendini bulur: ama o hiçbir şeyin farkında olmaksızın gözleri caddenin görünmez noktasına çakılı olarak git gide hızlanan adımlarla o kör noktaya ulaşmak ister... Fakat o da ne! O yürüdükçe hedef de onunla birlikte yürüyor... İşte, paniğin başladığı an: bir süre sonra koşu başlayacaktır. Ama içindeki ses ona ulaşılamayacağını haykırıyor: aptal, sersem, nereye gidiyorsun, o yok, aslında sen de yoksun... Yer birden yarılıverir, bütün arayışlar boşa çıkar. Ortalarda ne sevgili vardır, ne başka bir şey... Ancak yıllar sonra ona bir fotoğraf gösterilir. Ne görsün! O panik içinde aradığı sevgili tam da dirseğinin dibindedir... Kahrolmaz mı insan... Azıcık sağa sola bakmayı denese, elini birazcık sağa doğru kaydırabilse, aranan sevgiliye dokunabilecektir. Ama artık geçtir, çok geç... Bütün saatler kırılıp parçalanmıştır, yönler yitirilmiştir, yıllar unufak olup gitmiştir... Ortada bir hüsran durup bekler. Ama ne hüsran!