Orda duruyordu

Deniz orda duruyordu. Çerçevenin dışına düşmüş hanımların başörtüsü rüzgârda pır pır uçuşuyor, kırlangıç kümeleri kendini ordan oraya savuruyordu. Daha aşağılarda, kıyıda martı çığlıkları…

Taşların üstüne yemlenmeye inmiş serçeleri dört beş yaşlarındaki bir oğlan çocuğu ile bir kız çocuğu ayaklarını pat pat yere vurarak ürkütüp kaçırıyordu.

Garsonlar koşuşturuyor.

Bilmediğimiz, adını duymadığımız yemekleri masalara taşıyor, birbirlerine çarpmadan ellerindeki tabakları, çanakları, tepsileri bellerini kırarak, kollarını ileri geri, usta bir dansçının figürlerini aratmayacak kıvraklıkla oynatarak yerlerine ulaştırıyorlar.

Televizyon ekranında ölüm haberleri… Fonda sunucunun sesi…

Ölüm çukurlarının, mayınların oyduğu toprağın, tel örgülerin görüntüleri…

Bir çocuk ve bir tavuk mayınlanmış yolu bir baştan öbürüne sıçrayarak geçmeye çalışıyor.

Lokantanın vitrininden, uzaktaki köprünün manzarası harikulade.. güneş köprünün arka taraflarından kızıl bir renkle batmaya çalışıyor. Güneşin kızıl rengi boğazı kızıla boyamış.

Afganistan''daki çatışmalarda ölenler… Bağdat''taki patlamada onbeş kişi can vermiş. Bir önceki gün bir onbeş kişi daha ölmüştü. Daha önceki günler.. rakamları alt alta getirdiğinde akıl almaz bir yekun çıkıyor ortaya…

Bir yerde çökertilen bir köprünün harabesi.. Başörtüleri rüzgârda uçuşan kızlar yemeklerini sipariş ediyor. Garson, elinde pusula kağıdı, kalemi, saygılı bir duruşla siparişleri alıyor.

Bizim masada, bir arkadaşımız: “Hayır, bu metinler bence postmodern diye adlandırılmalı, diyor, çünkü bu metinleri aklileştirmeye çalışırsanız aklileştirebilirsiniz, her kelimeyi bin kelimeyle açıklayıp düzgün anlamlar çıkartabilirsiniz. Ama doğru mu bu? Yazar acaba böyle mi yapmak istedi? Nerden biliyoruz onun öyle yapmak istediğini?” Yanındaki, konuşanın sözünü kesiyor: “Peki öyle yapmak istemediğini nerden biliyoruz?” Beriki cevap veriyor: “İşte ben de onu söylemek istiyorum.. bilemeyiz diyorum.”

Ekrandan bir tank geçiyor. Tankın nereye gittiğini bilmiyoruz. Ama ekran birden değişiyor.

Sırtının üstünde yuvarlanarak dans eden –dans mı şimdi bu? akrobasi?- delikanlı, hünerinin doruğuna ulaşmak istiyor. Sırtını kamburlaştırıp açarak sırtında ayaklar oluşturuyor. Ellerini ayak olarak kullandığı gibi, ayaklarını da el gibi kullanabiliyor..

Müziğin çılgın ritmi kulaklarımızda uğulduyor.

Aynı uğultu az önce makineli tüfeklerin eşliğinde icra ediliyordu.

Benim uçağa yetişmem gerekiyor. Köprünün trafiğine takılmamalıyım.

Tabağımdaki köy ekmeğine Trabzon yağını incelterek sürüyorum. Vaktin daralmasına rağmen, ekmeğimi heder etmek istemiyorum.

İnsanlar ölüyor. Bir yerlerde bayrak fetişi sürüyor.

Birden tuhaf bir şey oldu.

İki bayrak işportacısı apansız önüme çıktı. Kocaman, nerdeyse bir salon halısı büyüklüğünde bir bayrağı bana satmak istiyorlardı.

Alnımda enayi yaftası mı gördüler, nedir? Ya da beni ortalıkta dolaşan, şu, işin cılkını çıkartan fetişçilere mi benzettiler?

Herkesin elinde çeşitli boyutlarda bayraklar, ordan oraya savrulup duruyor. Bahsi geçen ülkede üç bayrak imalatçısı varmış. İmalatçılar talebe cevap vermekte zorlanıyormuş. Neticede, bütün bu olup bitenlerden bayrak imalatçılarının kârlı çıkacağı belli oluyor. Medyada, herkesin eline bir bayrak tutuşturma hevesi birileri tarafından körükleniyor. İnsanları borçlandıran ve borç altında tutanlar da onlarmış. Öyle diyorlar.

Menzilime erişmek için köprünün reçel kıvamındaki trafiğinde yolumu aralayarak ilerlemeye savaşıyorum.