Alıp başımı gitsem

Kimi zaman kimseye haber vermeden çekip gitmek isterim; nereye gittiğimi kimsenin bilmediği bir yere.

Kimseyi yüzüstü bırakmadan ve kimseye bedel ödetmeden elbette!

Size de olur mu böyle?

Satmışım anasını yarım kalan işlerin, hep başa saran gündemin, belgenin, kâğıdın, kâğıt parçasının diyerek, kimseyi tanımadığınız, kimsenin sizi tanımadığı bir yerde, yeni bir hayata başlamak ister misiniz siz de?

Susana Tamaro''nun “Yüreğinin Götürdüğü Yere Git”iyle de, Orhan Veli''nin “Gün Olur”uyla da alakası yok ama!

Temelli gitmekten bahsediyorum; göçebe gitmelerden, gidip gelmelerden, seyyahlıktan falan değil.

Gitmek ve yeni bir hayat için adamakıllı yerleşmek…

Öyle yelkovan kuşlarının peşi sıra avare avare dolaşmak gibi bir fantezim olmadı çok şükür.

Her şeyden evvel bir kuşun peşinden gitmeye üşenirim.

Bazen televizyon kumandasının düğmesine basmaya üşendiğim için Can Dündar''ın “Canlı Gaste”sini bile sonuna kadar izlemek zorunda kalıyorum; kaldı ki, bir kuşun peşinde, “Şu ada senin şu ada benim” dolaşacağım!

Zavallı muhayyilemin kapsama alanına asla girmez bu.

Uzun lafın kısası; gayet mütevazı bir “hasreti” dillendirmeye çalışıyorum; daha önce hiç gitmediğim, bilmediğim bir şehre, kimseye haber vermeden yerleşmeyi!

Bir daha dönmemek üzre yerleşeceğim o şehirde, yağmur damlalarını alabildiğine duyabileceğim bir çatı katında yaşasam!

Seksek oynayan, çember çeviren çocukların gürültüsüne karışan hurdacının “Layloncu geldi, layloncuuu!...” bağırtısıyla uyansam!

Mahmur gözlerle pencereden gelip gidenleri seyretmeye koyulsam.

Birazdan “Destancı”nın yanık sesi duyulsa:

“Bu dünyada gülemeden / Sevda nedir bilemeden / Ayşama doyamadan / Girdim kara toprağa…”

Hiç bilmediğim sokaklarında, caddelerinde gün boyu dolaşsam o şehrin!

Bir köşe başında muhabbet eden üç-beş yeniyetmeye kulak versem: Biri “Haydaa!” deyince, diğeri anında “Atilla Mayda” dese, yahut, biri “Helal” der demez, diğeri şappadak “Adanalı Celal” şeklinde mukabele etse.

“Lan?” diyecekken, vazgeçsem…

Eski “demlerin” hasreti tatlı bir gülümseme şeklinde yapışsa dudağıma.

Ve…

Bir güzele vurulsam!

Peşine düşsem, hiç çaktırmadan…

Mesela, ikinci kattaki evlerinin karşısında soteye yatsam; ışıkları sönene değin ayrılmasam oradan.

Yağmur yağsa, sırılsıklam olsam…

Yürümekten ayaklarıma kara sular inse. Gece lambasının loş ışığıyla aydınlanan bir banka zor atsam kendimi…

Uzaklardan gelen köpek sesleri bekçi düdüğüne karışsa!

Sonra bir sabahçı kahvehanesi bulsam; tavşankanı bir çay eşliğinde tekrar başlasam sigaraya!

Sigara paketlerinin üzerinde, “Sigara süründürür, öldürür, bitirir!..” falan yazmasa.

Tiryakiliğe adım attığımız zamanlardaki gibi, “Ege ve Karadeniz tütünlerinden itinayla harmanlanmış tok içimli bir sigaradır…” gibi özendirici ifadeler yer alsa.

Laf lafı açsa, kahvehane müdavimlerinden olduğu anlaşılan kavruk tipli yaşlı bir amca, “Hemşehrim ne iş yaparsın sen?” diye sorsa.

“Hapisciyim…” desem, ve, muhabbet şöyle aksa:

“Dükkan nerede?”

“Dükkanım yok; kahvehane, kahvehane dolaşırım…”

“Peki ne satarsın?..”

“Hiçbir şey satmam. Hapis oynarım; bir tavla oyunu…”

“Kumarla mı yolunu buluyorsun yani?..”

“Asla. Çayına oynarım sadece. Lakin bir şartım var: Yenersem çayları ben öderim. Yenildiğim vaki değil zaten…”

Kahvehane radyosundan bir Muharrem Ertaş bozlağı duyulsa…

Dışarıda biteviye yağmur yağsa…

Size de böyle olur mu bilmem; kimi zaman kimseye haber vermeden çekip gitmek isterim; nereye gittiğimi kimsenin bilmediği bir yere.