Caart kırmızı kart

YEŞİL BAYRAK: Gazze''de çocuk yakan Siyonist terör şebekesine karşı bu ülkenin vicdanını meydanlara yansıtan Özgür-Der, Mazlum-Der, İHH ve Anadolu Gençlik Derneği gibi sivil toplum kuruluşlarının gösterileri ne zaman “irtica”ya bağlanacak diye düşünmedim desem yalan olur.

Çünkü Siyonist propagandanın bir ödeşme (intikam) tarzıdır bu.

Mehmet Ali Birand, dünkü yazsısında, “Yeşil bayraklar açıp gösteriler yaptılar…” diyerekten bi ufaktan soyunmuş mezvuya.

Gelgelelim, bu yetmez!

En azından kapalı spor salonunda tahta kılıçlarla yapılan bir müsamereye ihtiyaç var.

Yok, arşiv olmaz; çok anakronik kaçar.

SAHTE PARA: Bizim ufaklık gazete kâğıdından deste, deste yaptığı “paralarla” oynarken, Filistinli çocuklara yardım kampanyasına katıldığını büyük bir mutlulukla anlatan abisini duydu.

Suhuletle yaklaşarak elindeki gazete kağıtlarını uzattı.

“Bunlar sahte,” dedi abisi, “Filistinli çocukların işine yaramaz!..”

Bir köşeye çekildi.

Ve, çok geçmeden minnacık ellerini açarak sessizce dua etmeye başladı: “Allah''ım çok para ver bana, ama, n''olur sahte olmasın!..

ÇOK AĞIR KONUŞMUŞ: Kurduğu ekip Bush''unkilerle aynı kafada diye, Obama''ya demediğini bırakmamış Chomsky.

Şunu demiş mesela: “Obama, yüksekten uçan roterik…”

Başbakan, “Başını istediğin kadar salla. Bizim ülkemizde güzel bir laf var da buraya uymaz, yakışmaz bize…” demiş ya, Rum milletvekiline.

O sözü bilmem ama, “yüksekten uçan roterik” sözünün Türkçe karşılığı tastamam şudur: “Os(…)tan teyyare”

ERTUĞRUL ÖZKÖK BIYIĞI: Günün birinde Sevgili Özkök bıyık bırakırsa kime benzer acaba?

Turan Çömez bıyık bırakınca hiçbir şeye benzememişti; belki o benzeyebilir!

Merak işte…

REKOR KİMDE: Stanley Kubric''in “2001”ini dün bir kez daha izledim. Toplamda 11 olmuş. Rekor kimde acaba?

O YERDE: Haddinden fazla önemsediğim biri, senden hiçbir şey anlamadım demişti, en çok anlaşılmak istediğim bir yerde.

Yıllar sonra o yere gittim ve etrafa baktım; gelen geçen herkese.

Kimseden bir şey anlayamadım.

O yerde bir şey var: Hiç kimseden, hiçbir şey anlaşılmıyor.

NEDİR BU YA: Eskiden hakem “fanatikleri” koro halinde “İ(…)ne hakem” falan bağırırlardı.

Şimdi fanatik hayranları bile var hakemlerin.

Öyle, böyle değil ha; “Fan Club” kuracak kadar!

Mesela, Fırat Aydınus''un “Facebook”ta hatırı sayılır miktarda hayranı varmış.

Nasıl bir şeydir bu?

“Abi ben o hakemin var ya, kart gösteriş şekline hayranım: caart, kırmızı kart…”

Veya…

“Düdük sesiyle penaltı noktasını gösteren işaret parmağının senkronize olmasına hastayım...”

Gibi bir şey mi?

Değilse…

Hakemlere hayran olmak nedir ya?!

SEMPATİ MANYAĞI OLMAYALIM: Sivasspor''un teknik direktörü Bülent Uygun belli ki, çok sevimli bir insan evladı.

“Sevgili Şansal”dan “Erman Hocam”a kadar herkes seviyor onu.

Haliyle hepimiz seviyoruz:

Avni Aker''de Umut''un biçilmesine penaltı verilmemesine, maçın Gençlerbirliği''nden alınıp hakem marifetiyle Sivas''a verilmesine, sudan bir bahaneyle Galatasaray''ın on kişi bırakılmasına veya ofsayt golüne falan ses çıkarmıyoruz.

Tamam da…

Sempati, sempati de nereye kadar?!

Demem o ki, muhabbetin şirazesi kaymamalı.

Bazı futbol yorumcuları, vapur güvertesindeki işportacı çocukları çağrıştırırcasına, “Abilerim, ablalarım, bu takım 5-6 milyon dolarcığa kuruldu; n''olur şampiyon olsun!..” falan demeye getirmemeli.

Hayır, pahalı transfer yapan takımlar, çok para harcamakla yeterince bedel ödüyorlar zaten; ekstraya ne lüzum var?

HINCAL ULUÇ UYUMA : “Üçüncü türden yakın ilişkiler” başta olmak üzere, yere göğe sığdıramadığın adamın senaryosunu yazdığı filmi gördün mü “Hıncal abi”?

Şayet gördüysen, bi zahmet şu sorumuzu yanıtlar mısın: Bu arkadaş(lar)ın Türk sinemasına bi garezi mi var, niye böyle?!