Kasetsiz biten adam!

“Laiklik elden gidiyor” diyerek yıllar yılı yeri göğü inletiyorlardı, en sonunda “irtica” elden gitti.

Zaten olacağı da buydu.

Bir milleti millet yapan manevi değerlerin birçoğunu irtica tesmiye ederek sürgit iç tehdit kapsamında değerlendiremezsiniz.

Değerlendirirseniz, bir gün böyle biter; dal gibi ortada kalırsınız.

“İrticasızlığa” apansız yakalandığınız için de, 28 Şubat''ın malum figürlerine sarılır; sonra da “gazetecilik yaptık” ayaklarına yatarsınız.

“İslami hareket uzmanlığı”nızdan başınızı kaldırıp da, İsmet Özel''in “İrtica Elden Gidiyor”unu adamakıllı fehmetmiş olsaydınız, hiç değilse bu hallere düşmezdiniz.

Ne diyeyim; daha beter olun!

Çünkü yediğiniz haltı başka bir halde görmenize imkan ve ihtimal yoktu.

Bu ülkede Necip Fazıl''ın ifadesiyle, “Allah demenin yasak olduğu” dönemler oldu.

Bu ülkede Allah''ı zikredenlere mürteci denildi.

Bu ülkede “yeşil sermaye” mavalıyla bisküvilere bile “irtica” muamelesi çekildi.

Hulasa…

Bu ülkede din ve vicdan hürriyeti adına dal kıpırdasa “irtica hortladı” diyerek kırmaya çalıştılar.

Ve, zamanla sermayeyi tükettiler!

İrtica namına malzeme sıkıntısı çekince de, Konyalı bir çocuğun testislerine can havliyle sarıldılar; olmadı.

“İrticaı” hortlatmak maksadıyla üniversitede “31 Mart Vakası kutlandı” tezviratını piyasaya sürdüler; kimse yemedi.

“Gün”den bir şey bulamayınca “dün”den, yani tarihten medet umdular. Kubilay provokasyonunu pişirip servise soktular.

Lakin artık baydı; millet “böööğ” oldu.

Zira, “Şu heronları tepemizden çektir, bizimkiler çok zayiat veriyor” şeklindeki ihanetlerin faş edildiği dönemlere eriştik.

İhmal ve ihanet yüzünden kaç askerimiz şehit oldu, bildik.

“İrtica” yaftasını yapıştırdıkları her şeyi müsrif bir tüccar gibi öylesine har vurup harman savurdular ki, o bildik tarihi masallarına (meczupların dışında) inanacak kimse kalmadı.

Halbuki, “irtica” heyulasından göz gözü görmezken ne büyük sevkiyat yapmışlardı.

Mesela, 28 Şubat sürecinde, Türkiye tarihinin en büyük soygunu, en büyük hırsızlığını gerçekleştirdiler.

Demek ki…

Sevkiyat bitti; irtica da bitti.

Devletin milletle psikolojik savaşının kod adı mesabesindeki “irtica” ve “irtica tehdidi” değerlendirmesinin “Kırmızı Kitap”tan çıkarılması hayırlı oldu.

En azından devletin millete, milletin değerlerine düşman olmadığı resmen ilan edildi.

İrticaın elden gittiği resmen belli oldu da, Kılıçdaroğlu nereye gitti onu anlayamadım!

Gıkı çıkmıyor.

Çıkıyor da kimse takmıyor galiba!

CHP''de herkes Necla Arat''laştı mı, nedir? “Genel başkanımızın şahsi görüşüdür bizi bağlamaz…” demişti hani.

Oysa çok değil bir yıl evveline kadar nasıl parlatıp, nasıl uçuruyorlardı…

Babalarının malıymış gibi öyle sahipleniyorlardı ki aklınız durur.

Bir iki meziyetini söyleyemeye kalkıştık; zannettiler ki, “Gandi Kemal”lerini gündüz gözüyle alıp kaçacağız.

Marazi bir kıskançlıkla, “Sus, söyleme…Tayip''ini konuş sen, Kemal''ime dokunma…” yollu maillerin ardı arkası kesilmedi.

Biz de naçar “Alın Kılıçdaroğlunuzu başınıza çalın!” (24 Mayıs 2010, Yeni Şafak) dedik.

N''oldu?

Ellerinde patladı.

Hadi Baykal kaset marifetiyle gitti; bu yoktan yere!

Gerçekten de, Kılıçdaroğlu''nun ne dediğini kimse merak etmiyor artık.

Yine parlasın; yine güneş gibi doğsun istiyorum (İrtica elden gitti, Kılıçdaroğlu da kayıp; biz can sıkıntısından öleceğiz mi Şinasi?)

Sırf bunun için “Kılıçdaroğlu Destanı”nı yazdım.

Yakında bu sütunda okuyacak, gözyaşlarınızı tutamayacaksınız!