KCK"dan Çölaşan"a bir yol var

Başbakan"ın son günlerde yaptığı açıklamalardan hareketle yeni bir Oslo sürecine ''yeşil ışık'' yaktığını yazıp çizenler oldu.

Bence bu o kadar da doğru bir ''değerlendirme'' değil.

Zira...

Erdoğan"ın barışa ''kırmızı ışık'' yaktığı vaki değildir. (Evet, ''barış'' diyorum; çünkü Oslo süreci nihayetinde barışa kapı aralamak için yapılan müzakerenin ifadesidir.)

Siz şimdiye değin Başbakan"ın ''Bu iş bitmiştir, bundan sonra silahlar konuşacaktır'' dediğini duydunuz mu?

En vahim terör saldırısına muttali olduğu anlarda bile kapıları ''barışa'' kapatmamıştır.

Demem o ki, Erdoğan"ın ''Kürt meselesine'' yaklaşımında (ilke ve değerler planında) bir farklılık yahut değişiklik yoktur.

Statükoya teslim olduğu, Ankaralılaştığı, velhasıl, değiştiği iddiasını dile getirenlerin pek hoşuna gitmese de bu böyledir.

Başbakan, anaların gözyaşının dinmesi için her bedeli göze aldığını ifade ettiği gün nerde duruyorsa, bugün de orda duruyor.

Taktik, stratejik hamleler yapması gayet doğaldır.

BDP"nin Diyarbakır"da ''demokratik özerklik'' ilan ettiği dönemle, Habur öncesi dönem takdir edersiniz ki birbirinden çok farklıdır.

Hiçbir taktik, hiçbir strateji eşya ve hadiselerden bağımsız yürümez.

Silvan"da 13 Mehmetçiğin şehit olduğu 14 Temmuz 2011"deki PKK saldırısının ardından ''demokratik özerklik'' ilan edilmesi barışı vazeden sosyal psikolojiye ''tecavüz'' demekti ve bu ''tecavüze'' karşı önlem almak veya uygun strateji geliştirmek de bizzat barışın gereğiydi.

Habur sürecini aklınıza düşürün. ''Süreç'' demek bile doğru değil aslında; zira öncesiyle sonrası birbirinden çok farklı, dahası birbirine zıt iki durumdur.

Bu farklılaşma Habur sonrası barışın dayandığı sosyolojik zeminin tarumar edilmesinden kaynaklanmıştır.

Geçenlerde Aysel Tuğluk bir gazeteci arkadaşımıza gönderdiği mektupta ''Kürtler artık kazanmıştır'' diyordu.

Kime karşı kazanmıştır peki?

''Türkçe bilmediği için öğretmenine tuvalet ihtiyacını söyleyemeyip altını ıslatan bir Kürt kız çocuğunun dramını okuduğumda, doğup büyüdüğüm Karadeniz"in bütün dalgaları beni öyle boğdu ki, Kürt oldum!'' diyen bu satırların yazarına karşı da kazanmış mıdır?

Vay canına!

Biz her fırsatta, ''Kürtlerin gasp edilen ontolojik hakları iade edilmelidir'' derken, yenilmemize katkı sunuyorduk da haberimiz yokmuş desenize.

Yanlış anlaşılmasın, geç kalmış bir Aysel Tuğluk eleştirisi yapacak değilim.

Öyle olsaydı...

Sayın Tuğluk"un ''Kürt meselesinde'' vicdan tesmiye ettiğini Hasan Cemal, akıl tesmiye ettiği Cengiz Çandar, mantık tesmiye ettiği Yasemin Çongar ve duygu tesmiye ettiği Ahmet Altan kendi etnisitelerini mi mağlup ettiler diye sorardım.

Meseleyi hak hukuk, adalet meselesi görmezseniz, etnisite eksenli mahut ifadelere yer vermekten ilanihaye kaçınamazsınız.

Habur sonrası yaşanan travmanın nedeni de etnisiteye dayalı bu zafer anlayışıdır.

Son derece problemli bir anlayıştır bu!

Ahmet Altan bir sürgün kral edasıyla ''Ey Türkler Kürtleri yenemezsiniz, ey Kürtler Türkleri yemezsiniz'' deyip dururken (ayıptır söylemesi) şu fakirden başka bir Allah"ın kulu çıkıp da, ''Neden böyle söylüyorsun, bu savaş Kürtlerle Türkler arasında mı?'' diye sormadı.

Kürt Türk savaşı çıkarmaya çalışıldı ama çok şükür çıkmadı; çıkmayacak da!

Barışı istemeyenler, OHAL günlerine özlem duyanlar barış sürecine engel olmak, barışı itibarsızlaştırmak için elinden geleni yapacaklardır.

Başbakan"ın yeniden Oslo"ya ilişkin sözlerini ''Bükemediği eli öpüyor'' şeklinde değerlendiren Emin Çölaşan"ın yaklaşımı da işte bunun ifadesidir.

''Barış süreci bitti askeri çözüm süreci başladı'' diyen Duran Kalkan kafasıdır bu.

Öcalan ve Oslo"ya ilişkin açıklamaları ''taktiksel hamle'' gören KCK kafasıdır bu

Uzun lafın kısası, ne kadar karşıt olsalar da, siyasi aklın iptal edilmesi bakımından, KCK"dan Çölaşan"a bir yol var.