Kıtmir günlüğü

17. 01. 2008 Perşembe, Topağacı

Salih Tuna beni Nişantaşı''ndan, ikinci sahibim Cenk Bey''den satın aldı. Hiç pazarlık yapmadı. “Parası mühim değil, beni ısırmasın yeter!” gibi oldukça salak bir cümle kullandı. O gün bu adamın beni “rövanşist duygularla” satın aldığını düşünmeden edemedim.

18.01. 2008 Cuma, Salih Tuna''nın evinin bahçesi

Eşiyle tartışmasından anladım ki; “Sayın köpeksever okurların dikkatine” adlı yazısında vahim bir hata yaparak, beni incir ağacına bağladığını yazmıştır. Ya bu adam yalancının teki ya da incir ağacıyla ceviz ağacını karıştırıyor.

“Bir Adam Yaratmak” adlı oyundaki Hüsrev''i çağrıştırıyor diyerek incir ağacını kestirdin ya, diyen eşine, “Ne fark eder?” dedi, “Nihayetinde incir de ağaç, ceviz de; mesele şunun bağlı olması değil mi?!”

“Şunun”muş! En nefret ettiğim şey bana işaret zamiriyle hitap edilmesidir. Şu da sensin, o da, bu da. Nezaketsiz herif.

19. 01.2008 Cumartesi, ilk açlık grevim

Bir kez olsun yüzüme bakmadı. Benden kesinlikle nefret ediyor. İnsan nefret ettiği şeyi niçin alır, anlayabilmiş değilim. Deniz Baykal insanının ifade buyurduğu gibi, gelinen noktada toplum kusurludur. Toplum derken, daha çok köpeksever insan kardeşlerimi kastediyorum tabii. Onların tepki mailleri olmasaydı belki bu adamın eline düşmeyecektim.

Sabah evden çıkarken eşine durduk yere, “Köpek eti yiyen insanlar varmış, internetten okudum…” dedi. “Seni kesip yiyecek olan vahşi insanlara satarım, ona göre ha!..” gibilerinden güya bana laf dokunduruyor.

Kolpa yapıyor ama yine de moralim çok bozuldu. Akşama kadar hiçbir şey yemedim. Eşi, (Allah ondan razı olsun, bana çok iyi davranıyor.) en çok sevdiğim ne varsa önüme koydu, ama, ağzıma sürmedim. Bu benim hayatım boyunca yaptığım ilk ve tek açlık grevi oldu.

20. 01. 2008 Pazar, en güzel günüm

Sabahın erken saatlerinde sokaktan geçen bir serseri bana taş attı. Az kalsın kafama denk geliyordu; can havliyle yana sıçradım ama taşın böğrüme çarpmasına engel olamadım. Çok canım yandı; serseriye uzun uzun bağırdım, çağırdım. O serseri tekrar bana taş atmak için harekete geçtiğinde sesim üzerine uyanan ve pencereden bakan Salih Tuna''yı görünce tırstı ve kaçmaya başladı. Çok geçmeden sahibimin onun peşine düştüğünü gördüm. Serseriyi yakalayıp bahçeye getirdi. “Kıtmir''den özür dile!” dedi, serseriye. Önce, “Kıtmir kim abi?..” diye sordu serseri, sonra da mecburen benden özür diledi.

Bir sahibim olduğu duygusunu o gün alabildiğine yaşadım. Aslında bu adam kötü biri değil, ama niye böyle?!

21.01. 2008 Pazartesi, onu fobi manyağı yapacağım

Şimdiye değin biri bayan tam 4 sahibim oldu. Liberal, ulusalcı, sosyal demokrat ve Kahtalı Mıçı hayranı olmak üzere hepsi de değişik dünya görüşlü insanlardı. Ama bunun gibisini ne duydum, ne gördüm. Tam bir dengesiz. Sanki dün beni koruyan, arkalayan kendisi değilmiş gibi abuk sabuk konuştu.

Beni kıskandırmak için karşıma geçip kedilerini sevdi. Uyuz kedisi de bana nispet verircesine miyavladı ve sahibinin ayaklarının dibinden bir an olsun ayrılmadı. (Yalaka, n''olacak! ) “Günahtır, onu da sevsene!..” diyen eşine, “Fobim var, biliyorsun!..” deyince kan beynime sıçradı. Bu adamı kesinlikle fobi manyağı yapacağım.

22. 01. 2008 Salı, kıl adamın kıl kedisi

Bugün farkında olmadan bana yaklaşan uyuz kılıklı kedisine bir iki havladım. Ödü koptu ödleğin; beni şikayet edercesine koştu herifin ayağına sarıldı. O da bana öfkeyle baktı. Amaaan çok da umurumdaydı. İlk mesajımı kedisinin üzerinden ona vermiştim ya, bu bana yeter! Ayağını denk alsın…

22. 01. 2008 Çarşamba, canım yandı ama

Eşi ve çocukları çok iyi insanlar. Hele küçük oğlu tam şeker. Bugün beni severken yanlışlıkla kuyruğuma bastı; çok canım yandı ama sesimi çıkarmadım. Zaten adımız çıkmış 9''a, inmez 8''e. Üstelik, bana sürekli kendisini ısıracakmışım gibi kuşkuyla bakan bir sahibim var.