Kıyamet kopuyor şu bendeki derde bakın

Robert Lynd, "Bir kaşığı masanın üzerine makamla vurmaya başladığı çağdan itibaren her çocuk şairdir..." der.

Hazrete göre çocuğun istediği sadece gürültü değil, birtakım "muntazam sesler" de çıkarmaktır.

Son zamanlarda yeni yetme şairlerin "işlerine" bakınca, gerçekten de "birtakım muntazam sesler çıkarıyorlar" diyorum.

Hepsi bu!

Maalesef...

Böyle gittikleri sürece, jübile çağına geldikleri halde hâlâ umut vaat eden futbolumuzun genç yeteneklerine benzeyecekler.

Böyle gittikleri sürece diyorum ya, lafın gelişi, artık gidilecek yol da kalmadı.

Vaktiyle yollar da envaiçeşitti.

Robert Lynd de bu yol göstericilerden biriydi. Işıklar içinde yatası Bülent Ecevit"in tercümesiyle hazrete isterseniz biraz daha kulak verelim: "Şair her zaman büyük bir tecrübesizlik hissine mâlik kalmalı, üzerinde ancak tahminler yürütülebilen şaşırtıcı bir harici dünyanın mevcudiyetinden daima belli belirsiz haberdar olmalıdır..."

Burdan da şu kıymet hükmüne varmıştı: "Hakiki şiir bu hissin zevkle kullanılışından doğar."

Yaşadığımız şu görsel işitsel ayartıcı çağ "tecrübesizlik hissi" mi bıraktı?

Kaldı ki bu hissin zevki olsun!

Neyse, uzatmayalım, bana sorarsanız şiir çoktan bitmiştir de ağlayanı kalmamıştır.

Victor Hugo olsaydı atarlanır, sanatta yükselişi de alçalışı da kabul etmez, şiir ne geriler ne de ilerler derdi: "Gökler boşanırcasına yağmur yağsa, gene de okyanusa bir damla su katılmış olmaz. Med ve cezir bir kuruntudur, su bir kuyuda alçalıyorsa öbür kıyıda yükselir (...) Bundan sonra şiir olmayacak, demek, artık, med olmayacak demektir..."

Tabii, Hugo"nun zamanında twitter yoktu.

Doğrusu bu ya, kelimelerin bu kadar ayağa düştüğü hiçbir çağ olmamıştı.

Hüseyin Atlansoy kardeşime yıllar önce, internet icat edilmeden önce, roman yazmayı düşünmüyor musun diye sormuştum da kelimelerini romandan bile sakınırcasına "hayır" demişti.

Elbette 140 karakterle twitterda fink atan pampa kuşağı bu "hayır"ın ne manaya geldiğini fehmedemeyecektir.

Şu kadarını söyleyeyim ama, kendi kuşağından yarınlara kalmayı, kelimelere gösterdiği bu özene borçlu "intihar ilacı şairi."

Orhan Veli"nin çevirdiği "Andre Breton- Paul Eluard" marifeti sözler içinde öyle bir söz vardır ki yaşadığımız vahamete yıllar öncesinden işaret eder: "Bir gün gelecek şiir sadece kafa ile okunacak. İşte o zaman edebiyatın işi iş."

Korkarım o gün gelmiştir!

Hadi topyekûn edebiyat için olmasa da şiir için durum maalesef bundan ibarettir.

Ya yedinci sanat, yani sinema?

Dünya sinemasını bir yana bırakalım da 100. yılını kutladığımız sinemamız ne alemde bunu soralım.

Kültür ve Turizm Bakanlığımız galiba çeşitli etkinliklerle Türk sinemasının 100. yılını kutlayacak. Geçen günkü derbi maçında futbolcuların sahaya çıkarken açtıkları pankartla kutlamıştı.

Gönül ister ki, 100. yıla armağan mesabesinde bir sinema yarışması düzenlensin. Belki de düzenlenecek, bilemiyorum.

Benim bildiğim şu: 100 yıllık tarihine rağmen Türk sinemasından söz edemeyiz.

Bunun nedeni, çokbilmiş eleştirmenlerimize göre her şeyden evvel sansürdür.

Halbuki devrim sonrası İran sineması bu argümanı yerle yeksan etmiştir.

Sansür elbette kötüdür, felakettir, "Allah düşmanımın bile başına vermesindir" ama nasıl oldu da İran"daki sansürden bütün bir dünyanın saygı duyduğu "İran Sineması" inkişaf ederken, bizdeki sansürden "Kezban sineması" doğmuştur?

Şimdilik soru sorarak başlayalım, nasılsa daha çok konuşacağız.