Nesini kutlayacağım

Hayatım boyunca hiçbir yeni yılı coşkuyla karşılamadım ama bir defasında sehven de olsa "coşanların" arasına karıştım.

Yıllar önce, yurtdışında, birkaç arkadaşla Dom Kilisesi"nin önünden geçerken yılbaşı etkinliğine rastladım.

Müthiş kalabalık vardı.

Havai fişeklerin gümbürtüsü, yerlerde patlatılan içki şişelerinin şangırtıları arasında yeni yıla girilmiş, herkes herkesi öpmeye başlamıştı.

Nasıl bir heyecan, nasıl bir coşku anlatamam.

Belli ki bu işin kültürel arkaplanı, "teolojik" bir zemini vardı.

Haliyle bizdeki yılbaşı kutlamaları nerden bakarsanız bakın biraz tel maşa kalıyor.

Bu da gayet doğal…

Onlar da (sırf coşku olsun diye) Ramazan veya Kurban Bayramı"nı kutlamaya kalkışsalar en fazla bizim çakmamız olabilirler.

Bugünkü yazı yolculuğumuzun başlangıcında, "hiçbir yeni yılı coşkuyla karşılamadım" dedim ya, eksik söyledim.

Ne coşkusu, tam aksine her yeni yılın başlangıcında hüzünlenir, Necip Fazıl üstadımızın "Geçen dakikalarım" şiirini hatırlarım:

"Kimbilir nerdesiniz,

Geçen dakikalarım

Kimbilir nerdesiniz?

Yıldızların, korkarım,

Düştüğü yerdesiniz;

Geçen dakikalarım?

Acaba tütsü yaksam

Görünür mü yüzünüz?

Acaba tütsü yaksam?

Siz benim yüzümsünüz

Eğilip suya baksam,

Görünür mü yüzünüz?

Gitti bütün güzeller;

Sararmış biri kaldı,

Gitti bütün güzeller.

Gün geldi, saat çaldı,

Aranızda verin yer;

Sararmış biri kaldı!"

Yıllar (bir haftalığına da olsa) eskiye doğru sarsa, o vakit ben de müthiş heyecanlanır, kendi çapımda kutlama yapardım.

Herkes yaşasın 2013 derken, ben yaşasın 2012, 2011, 2010 falan derdim. Böyle böyle yetmişli yıllara döner, bir haftalığına da olsa ilk gençlik yıllarımı yaşardım.

Akşama kadar sokak aralarında yine top koşturur, Meskune teyzenin (evinin duvarını topumuzdan korumak için) en üst kattan üzerimize boca ettiği bir kova suya bana mısın demez, Bakkal Rami amcanın ekmek bıçağına mika topumuzu kaptırınca da misket oynamaya başlardık.

Akşamları da hep bir evde toplanır, Mr.Spak"lı "Uzay Yolu" yoksa, karısını öldürmek suçundan kaçan Doktor Richard Kimble"ın maceralarını izlerdik.

Sinemalara bir Yılmaz Güney filmi gelir, kuyruklara girerdik.

Ferdi Tayfur"un "Derbeder"i ile yıkılır, Şakir Öner Günhan"ın türküleriyle ayağa kalkardık.

Ne ki, geçmişe yolculuk ancak filmlerde olabiliyor.

Nasipse anı ve yarını yaşayabiliriz ancak, bunun nesini kutlayacağım.