Prestij

''Her büyük sihir numarası üç perdeden müteşekkildir.

Birinci perdeye ''vaat'' denir; sihirbaz size sıradan bir nesne gösterir. Elbette gösterdiği nesne muhtemelen o kadar da sıradan değildir. İkinci perdeye ''dönüştürme'' denir; sihirbaz o sıradan nesneye fevkalade bir şey yapar, onu yok eder mesela. Bu esnada işin sırrını ararsanız bulamazsınız, ama alkışlamazsınız da. Tam da bu yüzden bir de ''prestij'' adlı üçüncü perde vardır; çarpıtmaların ve bulandırmaların olduğu, hayatların tehlikeye atıldığı bölüm budur. Daha önceden hiç şahit olmadığınız şok edici bir şey görürsünüz; yok edilen nesne geri gelir.

İşte şimdi işin sırrını ararsınız; ama bulamazsınız, çünkü aslında gerçekten aramıyorsunuzdur.

Asıl istediğiniz işin sırrına vakıf olmak değil, kandırılmaktır.''

Christopher Nolan adlı yetenekli yönetmenin en etkileyici filmlerinden biri, ''The Prestige'' yukarıda alıntıladığım girişle açılır. Sadece filmi değil, belki tüm kitle etkileme taktiklerini de özetleyen bu girişle. Film, muhteşem bir finalle biterken de bize şu soruyu sorar:

''Dikkatli bakıyor musunuz?''

Danıştay saldırısıyla başlayan süreçte izaha muhtaç girift ilişkilerle karşılaştık. Kuvvetler ayrılığı prensibini; Yargı''nın, Yasama ve Yürütme''ye müdahale yetkisi olarak algılayanları gördük. Bu yetenekli ekibin dar alanda kısa paslaşmalarını izliyoruz epeydir. İktidarı eski usüllerle yolundan döndüremeyenler, son çare olarak yargı çevrelerine bel bağlamışlar. Meseleler halkımızın hemen kavrayamayacağı kadar teknik, bazen de bu çevrelerin görevlendirdiği hukuk sihirbazları tarafından bilinçli bir şekilde anlayıp kavranması mümkün olmayacak hale sokuluyor. Bir bakıyorsunuz evvelce farkedilmemiş bir hukuki boşluk, zorlanarak süper bir dayanak oluyor, ''367 garabeti'' gözümüzün içine baka baka savunulabiliyor. İktidar partisi hakkında ipe sapa gelmez iddialarla kapatma davası açılabiliyor. Anayasa değişiklikleri, buna mani açık hükme rağmen esastan inceleniyor. Alınan kararı kutsayanlar, itiraz edecek olanları da kimsenin ne anlama geldiğini tam olarak bilmediği ''hukuka saygı'' adı verilen aforoz mekanizmasıyla tehdit ediyorlar. Yüksek mahkeme üyelerinin telefon konuşmalarıyla duyurulan, adeta ''biletli gösteri'' kıvamında tahliyeler sahneleniyor. ''Şu mahkeme bizden, şu mahkeme onlardan'' şeklinde dosyalar havale ediliyor. ''Meclis''te usulüne uygun alınan anayasa değişikliği kararları referanduma götürülmesin, halkla karşı karşıya gelmeyelim'' diye, hukuk yeniden yazılıyor.

Önümüzdeki günlerde, beklenen karar alınacak. Haber görüntülerinden zihnimize kazınan o karanlık salonda değil, nedense ancak bu iktidar döneminde yapılabilen Yüksek Mahkeme''nin yepyeni ve ferah toplantı salonunda.

Söyler misiniz; Anayasa Mahkemesi''nin alacağı karar, nasıl bu kadar ''tahmin edilebilir'' bir hale geldi? Bu tahminlerin temelinde hukuk mu var, yoksa siyaset mi?

Referandumla yeniden şekillenmesi ve medeni toplumlardaki standartlara kavuşması beklenen yargı organlarının tuhaf direniş argümanları, size de işin ''vaat'' bölümü gibi gelmiyor mu?

Davaları birleştirip, savcıyı ''nerede kalmıştık?'' meydan okumalarıyla göreve iade edenler, ''dönüştürme'' bölümünün seyirciyi ''tuzun koktuğuna'' inandırdığını göremiyorlar mı?

Yargı; değil davaları, muhalefet partilerini birleştirse bile demokratikleşme taleplerinin önüne geçemeyecektir. Halktan alkış bekleyenler fena halde üzülecek, çünkü bu gösterinin en önemli perdesi hep eksik kalıyor: Prestij!

''Dikkatli bakıyor musunuz?''