Tuhaflık senfonisi

Bu ülkede tuhaf bir entelektüel algısı var. Entelektüellerimiz din, millet ve tarih kavramlarından korkar ve utanır hale geldiler. Bu alanda ortaya çıkan her söyleme karşı bir direnç oluşturdular. Bu “olmalı veya bu iyi bir şeydir” dediğinizde, sonucunu düşünmeden ret cevabını vermektedirler.

Dini alanla ilgili ve dindarların lehine bir talep veya söylem ortaya çıksa anormal bir rahatsızlık oluşuyor. Birden din devletine gidileceği duygusu yayılmaya başlıyor.

Farklı hayat standartlarına sahip olanları ise: standartlarını kaybetme korkusu sarıyor. Azınlıkların, dini inançlarını yaşayamayacakları ve baskı altına alınacakları söyleniyor.

Gazetelerde, televizyonlarda ve diğer iletişim ağlarında hızlı bir enformasyon ortaya çıkartılıyor ve korku ortamı oluşturuluyor. Elden gidiyor veya tehlikede...ön başlıklarıyla haberler yapılıyor. Zihinlerde oluşturulan ve büyütülen korkular, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğine bakılmadan,tartışılmadan kendi yaşama tarzlarına uymayanlara baskı uygulamaya veya uygulanmasını talep ediyorlar.

Milletin gelişmeleri değerlendiremeyeceğine inanıyor, ilkel ve modernlikten uzak görüp, aşağılayan bir davranış içine giriyorlar. Bu çağda hala “bu dine ve bu millete” aidiyet mi hissediyorsunuz alaycılığında bulunuyorlar.

Ben Türküm, Kürt''üm, Boşnak''ım, Arnavut''um, Çerkez''im, Abaza''yım, Gürcü''yüm, Lazım... ama beni anlamlı kılan “Müslümanlıktır” ifadesini kullanmayı zül gören bir anlayışları var.

Bunun yanı sıra, "biliyor musunuz, batılılar bizi hala deveye binen, takunyalı, sarıklı, çarşaf giyen ve peçe takan insanlar olarak görüyorlar" zihniyetine sahip bir insan gurubu bulunuyor.

Muasır medeniyet düzeyine ulaşabilmek için 100 yıllık ilkel modernleşmeden ve onun eseri 90 yıllık balolardan medet umduklarını ve bunun silahlı kuvvetler tarafından yerine getirilmesi gerektiğini ifade ediyor. Gerçekleşmediğinde de derin bir sükût-i hayale uğradıklarını dile getiriyorlar.

Bu millet kutsal saydıklarının hizasına cumhuriyeti koymuştur. Cumhurdan korunan bir cumhuriyet olur mu?

Bu milletin tarihsel duruşunu barbar ve utanılacak bir durum olarak görüyor. Devlet adamlarımızın arşivleri açalım ve olan biteni görelim çağrısına itibar etmeden ve bu konuda zahmet edip bir araştırma yapmadan mevcutla kanaat sahibi oluyorlar.

Gerçekte başbakanın bu konuda söylediğine bir bakalım, ondan sonra karar veririz düşüncesinden uzak, “yapmışlardır” ön yargısıyla hareket ederek, kendi tarihine hakaret etmeyi bir “erdem” sayan bir anlayış içindedirler. Hakaret edip aşağıladıkça kariyer sahibi olacaklarına inanıyorlar. Bu konudaki gelişmeleri gördükten sonra haksız olmadıklarına düşünüyorum. Tarihi gelişmeleri kendi koşulları içinde değerlendirmekten uzak, bir "entelektüel satış" söz konusudur.

“Tek” sözü asırlardır millet nezdinde hiçbir ayrımcılık oluşturmadığı ortadayken: “tekle” başlayan her konuşma anormal bir huzursuzluk ortaya çıkartıyor. “Ulus devlet” sürecinde yapılan yanlış uygulamalar “İslam medeniyetinin” tümünü kapsadığı fikrini oluşturmaya çalışıyorlar.

"Tek din" söylemi ülkenin çoğunluğunu oluşturan yapıların ortak paydalarına vurgu yapmak içindi.

Geçmişe yönelik kısa bir değerlendirme yapalım.

Modernite, sekülerizm ve ulusçuluk, yeryüzünün neresinde insanın doğuştan kazandıklarına ve çoğulculuğuna tahammül etmiştir? Esas tek tipleştirmenin, insanı amaç değil, araç görmenin yegâne unsurları bu düşünceler değilimdir?

Amin Maalouf, "Ölümcül Kimlikler" kitabında bu konudan bahseder.

"Hiçbir din hoşgörüsüzlükten soyutlanmış değildir ama bu iki "rakip" bir bilançosunu yapılacak olsa, İslam hiç de fena görünmez...

Eğer atalarım, Müslüman ordular tarafından fethedilen bir ülkede Hıristiyan olmak yerine, Hıristiyanlar tarafından fethedilen bir ülkede Müslüman olsalardı, onların inançlarını koruyarak on dört yüzyıl köy ve kentlerinde yaşamaya devam edebileceklerini sanmıyorum.

Gerçekten de, İspanya''daki Müslümanlara ne oldu? Ya Sicilya''daki Müslümanlara? Yok oldular, tek kişi kalmamacasına katledildiler, sürgüne zorlandılar ya da cebren Hıristiyan edildiler.

İslam tarihinde daha başlangıçtan itibaren, ötekiyle yan yana yaşama konusunda dikkate değer bir yatkınlık görülür."

Müslümanların kabile kültüründen devlete geçişlerinde, devlet yönetimlerinde, yeryüzüne yayılmalarında ve ikili ilişkilerinde ki şiarları Hz Peygamberimizin Veda hutbesinde söyledikleridir.

“Ey insanlar! Rabbiniz birdir. Babanız da birdir. Hepiniz Âdem''in çocuklarısınız, Âdem ise topraktandır. Arap''ın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap üzerine üstünlüğü olmadığı gibi; kırmızı tenlinin siyah üzerine, siyahın da kırmızı tenli üzerinde bir üstünlüğü yoktur.

Üstünlük ancak takvada, Allah''tan korkmaktadır.”

İnsanlık okyanusuna baktığımızda genel kanaat yeryüzünü ve insanı “bir var edenin” olduğudur. Dünyaya ait kazanımların anlamını kaybettiği o an deriz ki: “O''ndan geldik ve O''na dönücüleriz”

Bugün yeryüzünde Musevilik, Hristiyanlık, Yezidilik, Zerdüştlük, Budizm''in varlığından bahsedebiliyorsak, etnik ve kültürel farklılıklar korunmuşsa bunu İslam dini ve medeniyetine borçluyuz.