Aklım yaşlanmakta...

Aklım yaşlanmakta...Hayatın en kritik dönemi hangisidir sizce? Bence insanın yaşlanmaya başladığı dönem... İnsan genç olduğunu hissettiği sırada yapacağı işleri bir öncelik sırasına koyar ve bazılarını -ister istemez- ileriye erteler... Yaşlanmak, hayatta ertelemelerin imkânsız olduğunun ve bazı heveslerin kursakta kalacağının anlaşıldığı dönemdir işte. Bazı insanlar ''orta yaş krizi'' denilen bir hesaplaşma geçirirler o dönemde: Kimi işini, kimi eşini, bazısı her ikisini birden terk eder; o güne kadar içine attığı duyguları istikametinde yelken açar...

Yaşlılığın etkisini hissedenler yalnızca hedeflerine varamamış kişiler değildir; muazzam paralar kazandıkları, yola çıktıklarında akıllarına bile gelmeyecek kadar güce kavuştukları halde, yaşlandığını anlamaya başladığında huy değiştiren tipler de vardır. Kimi yaşlıda veya yaşlanmaya yüz tutmuşta, hırçınlaşmak veya huysuzluk biçiminde etkisini gösterir bu duygu. Buna karşılık, yaşlılığı keyifle karşılayan, getirdiklerinden yararlanmaya bakanlar da vardır...

Bunları nereden mi biliyorum? Bir süreden beri o duyguları kendim de yaşadığım için biliyorum... Öğrenmeyi çok arzuladığım dilleri artık öğrenemeyeceğim. Hazırlığını yaptığım o müthiş kitapları yazmak yerine bugüne kadar becerdiklerime yetinmek zorunda kalacağım. (O ''tek'' kitabı yazma umudum hâlâ devam ediyor, bilesiniz.) "Yarın okurum" diye bir kenara koyduğum kitapların çoğunun kapağını çevirme imkânım da olmayabilir. Hayatımın bundan sonraki bölümü, belli ki, bundan önceki bölümünden daha kısa olacak. Dahası, ne yapacaksam, daha az keskin gözler ve emirlerime her zaman itibar etmeyen bedenimle yapmak zorundayım...

Şu sıralar zihnim bu konuyla çokça meşgul olduğu için, deprem sonrası evlerimize konuk olan Prof. Ahmet Mete Işıkara''ya da aynı gözle baktım ve onu yaşlılığını keyifle karşılayan biri gördüm. Hoş ve sevimli bir ihtiyar Prof. Işıkara; bu yüzden de medya tarafından hoyratça kullanıldı.

"Aklım yaşlılıkta" dedim ya, bu sebeple, Mete Işıkara ile Mersin lisesinde sınıf arkadaşı olduğunu öğrendiğim bir Radikal yazarına takılmadan edemedim. Şöyle yazmışım: "Radikal''de yazan Prof. Türker Alkan ile Mersin''de aynı lisede okumuşlar. Ahmet Işıkara, yine fotoğrafından tanıdığım Türker Alkan''a göre daha munis biri; hiç değilse neşeyle, keyifle, zevkini çıkararak yaşlanıyor. Türker Alkan ise daha huysuz bir ihtiyar tipi çiziyor sütununda." (Kulis, 22 Eylül 1999).

Ben, kritik dönemini tavuklar arasında geçirmiş birinin hırçın ve huysuz olmasını anlarım da, yarının umudu olan gençlerle birarada olan bir öğretim üyesinin kalemini kılıç sallarcasına kullanmasını anlayamam. Gençlerle birlikte olanlar, etraflarına bakıp, ulaşamadıkları hedefleri gerçekleştirecek, yazamadıkları kitapları yazacak, gidemedikleri diyarları gezecek, anlayamadıkları derinlikleri keşfedecek gençlerle avunmalı değil mi? Türker Alkan bunu yapmıyor işte ve bu yüzden ''huysuz ihtiyar'' takılmasını hak ediyor...

Radikal yazarı, ne dediğimi anlamamış olmalı, bir başkasının bana verdiği cevabın arkasına sığınmış, ona "Eline sağlık" diyor... O cevap da şu: "Sırası değil, ama bir de şu Taha Kıvanç''ın dediğine bakın: ''Işıkara... medyayla iyi geçinmeyi biliyor. Üstelik, yıllar önce intisap ettiği mason kimliği bile var'' (Yeni Şafak, 22 eylül). Aynı yazar aynı yazıda Türker Alkan''ı Işıkara''yla kıyaslama ihtiyacı duymuş: ''Yine fotoğrafından tanıdığım Türker Alkan''a göre daha munis biri, hiç değilse neşeyle, keyifle, zevkini çıkararak yaşlanıyor. Türker Alkan ise daha huysuz bir ihtiyar tipi çiziyor sütununda.'' İnsan sarraflarının bir bedesteni olsaydı, ''nam-ı diğer'' Taha Efendi, sana orada yerleri bile süpürtmezlerdi. (Radikal, 23 Eylül 1999).

Bu satırların yazarı Hakkı Devrim de ''hırçın'' ve ''huysuz'' bir ihtiyar. Böyleleri, yaşının keyfini çıkartamadıkları için, bazı işleri tekellerinde tutmak isterler. Kendi gazetesinde yazanlar dahil basındaki herkesi uluorta eleştiren, "Ben bu işten anlamam" dedikten sonra dünyaya nizâmât vermeyi gönlüne yediren Hakkı Devrim, benim samimi bir ''takılmama'' nasıl hiddetle cevap vermiş, gördünüz...

Yazısında, Hakkı Bey, Prof. Işıkara''dan hareketle deprem sonrası tanıştığımız bilim adamlarını övüyor ve "Evet, haftalardır gözümüz-kulağımız bilim adamlarında. Allah razı olsun onlar da bu fırsatı kullanarak bizi bir güzel aydınlattılar" diyor. (Radikal, 24 Eylül 1999) Aynı yazar, ''Milliyet Sanat'' dergisinde ise (15 Eylül 1999), "Depremle ilgili bilgi veren bilim adamlarının alkışlanacak halleri yoktu doğrusu" demekte... Alın size, aynı günlerde verilmiş, birbirine yüzseksen derece ters iki hüküm... Bazı yaşlılarda bu halin de doğal karşılanması gerekiyor.

Türker Alkan''a arka çıkma hevesiyle bana çatarken, Hakkı Devrim''in, "İnsan sarraflarının bir bedesteni olsaydı, ''nam-ı diğer'' Taha Efendi, sana orada yerleri bile süpürtmezlerdi" cümlesini kullanması dikkatimi çekti. Sanki insan sarraflarının bir bedesteni aslında varmış da, Prof. Ahmet Işıkara, Türker Alkan ve Hakkı Devrim o bedestenin ''çırak'' fasilesindenmiş, orada yerleri süpüremeyecek biri olan benim hâriçten gazel okumama kolektif olarak bozulmuşlar gibi bir hisse kapıldım. Bu yorum doğru mu, Üstadlar?

Kim verirse versin, ama cevap hiddetsiz ve ''hâriciler'' tarafından da anlaşılması için ''remizsiz'' olsun lütfen.