"Amerikalı" merak etmiş...

Amerikalıların bazısı ne kadar münasebetsiz olabiliyor. Biz burada siyasî cinayetleri, yazı yazma dışında bir eylemi bulunmayan insanlara kurulan hâin tuzakları konuşuyoruz; hiçbirini ayırt etmeden Muammer Aksoy''dan Ahmet Taner Kışlalı''ya kadar uzanan suikastlar çizgisinin dâvâsını ediyoruz; ''Amerikalı'', çetele tutmuş, "Öldürülenlerin hepsi ilerici tipler; dinci kesimden birileri neden öldürülmüyor?" diye soruyor...

Bu tipe ''münasebetsiz Nick Efendi'' dersem anlayışla karşılanmayı beklerim...

Ancak, "Dinci kesimden neden birileri öldürülmüyor?" sorusunu soran ''Amerikalı''yı bu kadar çabuk kendi haline bırakamam. İki sebepten: İlki, Amerikalı olduğu için... İkincisi de, sorusunu ben de önemsiyorum da ondan...

Böylesine yalın...

M. Ali Kışlalı''ya önem verdiğimi birkaç kez yazmıştım. Önem vermemin başka sebepleri var, zaman zaman görüşlerine yer verdiği ''Amerikalı'' da bunlardan biri. Kışlalı, hemen her önemli olayı bir de ona soruyor olmalı, aldığı cevapları sıkça sütununa taşıyor çünkü. İlginç bir ilişki onlarınki; herkesin dediklerini sorgulama eğilimindeki M. Ali Bey, bir tek ''Amerikalı'' ne demişse dokunmadan okurlarıyla paylaşıyor.

O sayede ''Amerikalı'' bir isme de kavuşmuş oldu ilk kez: Nick Ludington... Türkçe bilen, Türkiye''de görev yapmış, şimdilerde emekli bir gazeteci... Hemen her yıl Türkiye''ye geldiğini, Robert College''da mütevelli heyet üyesi olduğunu da bu vesileyle öğreniyoruz...

"Allah herkese böyle Amerikalı bir ''gazeteci'' arkadaş versin" diyeceğim, ama John LeCarre''nin yazdığı türden romanlar okuyanlar yanlış anlarlar diye vazgeçiyorum. M. Ali Kışlalı kendisiyle ''Amerikalı'' Nick Ludington arasındaki yazışmaları kitaplaştırırsa ilginç bir eser ortaya çıkabilir...

Sorusu neydi ''Amerikalı''nın: "Neden dinci yazarlar öldürülmüyor? Sebebi araştırıldı mı?"

Sebebini araştırdım efendim, yazdım da: Bizdeki siyasî suikastların çoğu yabancı servislerle içimizdeki uzantılarının işi; onlar bunu ülkeyi kamplara bölerek siyasî iktidarları zayıflatmak için yapıyorlar. Bugüne kadar bölünme ''lâiklik'' eksenli olsun istendiği için maalesef hep aynı türden aydınlar canlarını kaybetti. Bir ara, öldürülenlerden birinin gazeteci yakını, "Eğer öyleyse... kahrolurum" türünden bir cümle kurmuştu da, "Nihayet gerçeği görecek galiba" diye umutlanmıştım; boşunaymış...

Bir istihbarat uzmanı da şu bilgiyi vermişti yıllar önce: Örgütler arasında ''kendi çizgisinde olmayana dokunmama'' yazısız kuralı geçerlidir; dokunana mislinin çok üstünde cevap verildiği için bugüne kadar bozulduğu pek görülmemiştir bu kuralın...

''Amerikalı'' bunları biliyordur zaten.