İhtiyatlı bir yazarın itirafları

İyi olacak hastanın doktor ayağına gelirmiş; tatilde bile çalışan gazetecinin de haber önüne çıkıyor... Yoksa, tatil diye gittiğim Yalova''da iken, sevdiğim bir dost için bir başka dostun İstanbul''da düzenlediği dâvete katılmam gerekecek, gecenin saat 3.00''nde döneceğim, tam o sırada tarihin en şiddetli depremi olacak ve ben mahşer manzaralarını bizzat yaşayacağım... Bütün ihtimaliyât hesaplarını uygulayın göreceksiniz; böyle bir olayın, bir gazetecinin hayatına denk gelmesi bir milyarda bir bile ihtimal dahilinde değildir...

Ama bende aynen böyle oldu. Olayı birinci elden yaşadım: Otomobil sağa-sola savruldu, yola dökülen kiremit parçalarıyla anormal bir şey olduğunu hissettim, deprem yüzünden caddelere yığılan binaları, evlerden fırlayan insanları gözlerimle gördüm, çıkardıkları çaresizlik feryatlarını kulaklarımla duydum... Dünyanın en büyük depremini yatakta değil ayakta yaşadım...

Yaşadım, ama yaşadıklarımı ilk gün sizlerle paylaşamadım. Bu sütun çarşamba günü boş kaldı. Neden?

"Herhalde yaşadıklarının dehşetinden, ya da yazacak fırsat bulamadığın için..." diyeceklere bir küçük sırrımı fâş edeyim: Efendim, "Zor durumlar için sen en iyisi el altında bir yedek soru bulundur" diye düşünen eski kafalı gazetecilerdenim ben; her duruma önceden hazır olma ihtiyatını elden bırakmam... Birisiyle mülâkat yapacağım zaman hep yedek sorum olur, mülâkat vermem veya televizyon programına katılmam gerekirse o güne kadar hiç duyulmamış bir fikir ararım... Eski kafalı gazeteci, okuruna saygı duyacağı için, altı saatini yolda geçireceği bir meşgalesi olacaksa, yazısını bir gün önceden yedekler mutlaka...

Ben de, pazartesi gecesini yolda ve zihnen yorularak geçireceğimi düşünerek, salının yazısını bir gün öncesinden yazmıştım. Sütunun boş kalması için görünür bir sebep yoktu. Kaldı ki, yedek yazının varlığına rağmen, yaşadıklarımı, pilini her zaman dolu beklettiğim dizüstü bilgisayarımda yeni bir yazıya da döktüm. Sıkıntı, yazının olmayışında veya yazamayışımda değildi sizin anlayacağınız...

Tedbir anlayışım sadece bilgisayarı pilini sürekli dolu tutmakla sınırlı değildir benim; meselâ kendi cep telefonum Türkcell değil mi, yakınlarımdan birine cep telefonu almak gerektiğinde, "Her ihtimale karşı" Telsim aldırırım. Evdeki telefonun iflâs edebileceğini öngördüğüm için cep telefonumun faks/data işlevini açık tutarım. Sözün kısası ihtiyat kumkumasıyımdır. Yalova''nın çok tehlikeli bir fay hattında bulunduğunu bilseydim, kaldığım evde, ''deprem ihtimaline karşı'' bir de jeneratör bulundururdum...

Depremle birlikte bütün Yalova''da elektrikler kesildi, telefonlar devre dışı kaldı, Türkcell''e ve Telsim''e bağlı cep telefonları da çalışmaz hale geldi. O güne kadar hiç olmayan bir şey daha oldu ve yazıyı tam bitirdiğimde bilgisayarın ekranı donarak bana yarım saat heyecan yaşattı, ama zarar yok; yazmam gereken yazıları yazdım, hem de bilgisayarımda geçmeme yarayacak kadar güç bırakmayı ihmal etmeyerek... Yazdıklarımı evden iletemeyeceğimi anlayınca Yalova''ya gittim. Bir yandan gece başımdan geçeni gündüz gözüyle bir defa daha yaşadım, etrafı dolanarak zâyiatın boyutlarını gözden geçirdim, Yalovalı eşi-dostu ziyaret edip "Geçmiş olsun" bile dedim, bir yandan da kent içinde cep telefonu çalışan bir nokta bulup hem yazdıklarımı iletmeye çalıştım, hem de merak edebileceklere sağ ve selâmette olduğum haberini ulaştırma gayreti içinde oldum...

Siz siz olun en telâşlı ânınızda bile umudu -ve tabii ihtiyatı- elden bırakmayın. Televizyonların "Yalova''da elektrikler üç gündür kesik" diye bağırdıkları sırada (ikinci günden itibaren) bizim köye elektrik gelmişti sözgelimi. "Trafo patladığı için telefonlar çalışmıyor" deniliyordu, ama evdeki telefonla dünya irtibatımız kurulmuştu... Depremden 24 saat sonra teknik sorunların bütünü benim için çözülmüştü...

Bunu anlatmamın sebebi şu: Depremin bütün sıcaklığının hissedildiği ilk gün Yalova''nın bütününde cep telefonları çalışmıyordu, bu doğru; ama Termal''e tırmanıldığında telefonlar görüşmeye açık hale geliverdi birdenbire. Ben de, Ankara ve gazeteyle irtibatımı oradan rahatlıkla kurabildim... Sağlık haberimi bu sayede iletebildim...

"Yazacaklarını yazdığına ve Termal''de cep telefonu irtibatı da kurabildiğine göre, gazetedeki sütun önceki gün neden boş kaldı peki Bay İhtiyat?" diye sorduğunuzu duyar gibi oluyorum. Haklı ve yerinde bir soru bu. Cevabı da, ihtiyatın ve teknik imkânların sınırını ele veriyor: Yazıyı yetiştirme konusunda o kadar telâşlı idim ki, her uğradığım noktada "Acaba burada çalışacak mı?" merakıyla yaptığım denemeler yüzünden, dizüstü bilgisayarındaki gücü bütünüyle tükettim. Termal''e gelip gerçekten irtibat kurabildiğimdeyse bilgisayarda tâkât kalmamıştı...

Hiç kuşkunuz olmasın: Bundan böyle ya eve jenaratör taktırırım, ya dizüstü bilgisayarıma her zaman dolu halde tutacağım ikinci bir pil alırım; yanımda birden fazla bilgisayar bulundurmayı da düşünebilirim... Deprem beni bir daha gecenin yarısında arabamda yakalarsa yaşadığım olağanüstü olayı sıcağı sıcağına sizlerle paylaşmak için gerekli tertibatı alacağımdan emin olabilirsiniz...

Sütununu bir daha boş bırakan ne olsun?