AK Parti seçimi şarkılarla kazanmadı...

Müzik, bir zamanlar öyle herkesin heves edip kabiliyet göstermeye kalkmadığı, haddini hududunu bilip edebiyle oturup dinlediği bir sanat idi. İyi hocalar iyi talebeler yetiştirir, bu iyi talebeler de öğrendiklerinin hakkını verirlerdi. Müzik öğrenmek kolay iş değildi. Sesleri tanımak, solfej, armoni, kontrpuan bilgisine sahip olmak, bir enstrümanın sırtını yere getirmek uzun yıllara mâlolacak bir çabayı gerektiriyordu. Fakat bilgisayarın icâdıyla birlikte müzik bambaşka bir şey oldu. Müzik yapmak kolaylaştı. Bazı bilgisayar müzik programları, yazdığınız basit bir melodiyi armonize ederek önünüze koymaya başladı. Bu durum, vasat müzik kabiliyetine sahip bir yığın genci veya müzik heveslisini heyecanlandırdı, harekete geçirdi. Ortalık pıtrak gibi “besteci” kaynamaya başladı. Öyle ki, bu “bilgisayar müzikçileri” sadece kaset çıkarmakla kalmadı, film müziklerine bile beste yapmaya başladı. Yani, bir pazar oluştu. Bu arada alın teri dökerek, kilometrelerce mesafe katederek, inanılmaz zahmetlere katlanarak okuluna gidip müzik öğrenmeye çalışan, enstrümanıyla her gün saatlerce uğraşan genç ve gerçekten müzik kabiliyetine sahip insanlar, teknolojinin ve piyasanın sunduğu bu eşitsizlikten rahatsız oldular ve bir şey yapacakları varsa da, küsüp bir kenara çekilmeyi tercih ettiler. Meydan, kabiliyeti eksik ama piyasa zekâsı fazla, uyanık müzik heveslilerinin eline kaldı. Onlar da ayaklarına kadar gelen bu fırsatı kaçırmadılar. Yoksa kimin ne olduğunu çok ama çok iyi biliyoruz. Bir zamanlar nota kâğıdına azbuçuk nota bilgisiyle yazdığı veya mırıldanarak bir teybe kaydettiği melodiyi, iyi müzik bilen bir müzisyene götürüp “aranje” ettiren, orkestrasyonunu yaptıran, bunu da kendisi yapıyormuş gibi sunan ve bugün sahip olduğu “piyasa ünvanını” buna borçlu olan arkadaşları çok iyi tanıyor ve müzikçiliklerinin de “ne kadar müzikçilik” olduğunu iyi biliyoruz. Ama ortalıktaki cahiller sağolsun… onlar sayesinde bu kişiler belli bir yere gelmeyi nihayet başardılar. Lâkin bin yıllık Anadolu kültürünün ürünü, şımarık, zekâ gösterisi yapmayı seven, halkın ürettiği melodileri kullana kullana müzik yapan müzisyen tipi ise ve meydan bunlara kaldıysa, bu ülkede müzik de, kültür de bitmiş ya da bitmek üzere demektir.

AK Parti''nin çok konuşulan seçim şarkısı hakkında birşeyler yazmaktı niyetim. Fakat her nedense bu parça hakkında yazmadan önce müziğin ve müzik kültürümüzün son yıllarda geldiği duruma ve bu durumun nasıl bir müzikçi profili ürettiğine bakmanın da lâzım geldiğini düşündüm. Çünkü ikisi arasında mutlak bir bağlantı var ! Her şeyden önce bu parça ve bu parçanın muhteviyatı, AK Parti''nin veya bestecisinin yaptığı bir “parça” olmaktan çok, Anadolu''nun yıllardır yaşadığı bir yaşama biçiminin özetidir ve halk böyle bir parçayı, yüzyıllardır yaşayarak zaten üretmiştir. Bu ezgi, halkın hislerine tercüman olmuş bir ezgidir. Bestecisinin yaptığı, bu yaşama biçimini binlerce türküde ifade eden halkın çalıp söylediklerinden, oyunundan türküsünden kolaj yapıp ortaya bir “seçim işi” çıkarmak olmuştur ve bu iş, zaten halkın gönlünün istediği, özlediği hatta yüzlerce yıldır tecrübe ettiği bir “mesaj” ihtivâ ettiği için de hoşa gitmiştir. Yoksa AK Parti''ye seçim kazandıran bir iş değildir. AK Parti''ye seçim kazandıran yegâne unsur, partinin genel başkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan''ın bizzat kendisidir. Sayın Erdoğan, bir siyasetçiyi en fazla yıpratan yer olarak bildiğimiz iktidar koltuğunda otururken bile halkın yüzde ellisinin sempatisini kazanmayı artırarak başarabilen yegâne liderdir. Reklam kampanyaları ya da şarkılar türküler değildir onun oy oranını yükselten. Siyasî ve insanî duruşu, hitabeti, temsil nitelikleri, samimiyeti ve inandırıcılığı ile Tayyip Bey''in çizdiği lider profilidir ona yüzde elli oy kazandıran. Reklamcı arkadaşlar kusura bakmasınlar ama, bugüne kadarki bütün seçim dönemlerinde Tayyip Bey''i çok iyi anlatan ve onu seçmen/halk nezdinde yükselten bir başlık, slogan, metin üretilememiştir. Tayyip Bey, kendi varlığıyla, insaniliğiyle halkın sempatisini kazanmayı başarabilmiş bir liderdir. Türk halkı, kendilerini yönetecek lider özelliklerini Tayyip Bey''de görmüşler ve onu desteklemişlerdir. Olay budur ! Kimsenin kasıla kasıla, insanlara tepeden bakarak ve kibirlenerek ortalarda dolaşmaya hakkı yoktur !

Gelelim AK Parti ezgisine… Etrafımızda çok sayıda müzikten anlamayan adam olduğu ve bu müzikten anlamayan adamlar da piyano tuşlarında gezinip uyumlu birkaç ses çıkaran herkesi müzisyen sandıkları için, kendisinde biraz müzik kabiliyeti vehmeden herkesi müzisyen sanmaktadırlar. Hele bu şahısların şansları da yaver gider, kendilerine televizyon kanalı teslim edilir, iktidarın sunduğu imkânlar sayesinde devlet kanalı dahil her tarafa girip rahatlıkla iş yapabilir ve projelerini gerçekleştirebilirlerse, hatta etrafındaki bilgisizler tarafından biraz fazlaca pohpohlanırlarsa, bu şahısları tutabilene aşk olsun, artık top atsanız yıkılmazlar ! Bu şanslı müzikçilerin bazen yakından bazen uzaktan da olsa tanık olduğum hayat süreçlerine şöyle bir bakıyorum da, onların buldukları şans veya imkânları maddî imkânsızlıkları yüzünden müzik eğitimi alamayan, doğru dürüst bir enstrüman sahibi olamayan bir veya birkaç gerçek kabiliyetli çocuk bulabilmiş olsaydı, şu anda dünya çapında birkaç tane “gerçek müzisyenimiz” daha olurdu diye düşünüyorum. Düşünün, sıradan ve başka ezgileri çağrıştırıveren “kolaj” türkü ya da ilâhi besteleyeceksiniz, bunlar için klipler çekeceksiniz ve televizyon kanalınızda bunlar yüzlerce defa, adeta izleyiciye ezberletilircesine yayınlanıp duracak ve bu sayede kolaj melodileriniz, izleyenlerin hafızasına kazınacak ve giderek kendinize bir piyasa oluşturacaksınız. Peki kaç yılda olacak bunlar ? Neredeyse yirmi yılda. Önünüze bir yığın imkân sunulacak, her kapıdan rahatça girebileceksiniz ve sunulan (ya da elde edilen) bunca imkâna rağmen bestelenmiş türkü, şarkı ve ilâhileri çağrıştıran bol “kolajlı” piyasa işleri yapmaktan öteye gidemeyeceksiniz ! Ne yalan söyleyeyim, yirmi yıl şans verilseydi, rahmetli dedemden bile bir adet “Dede Efendi” veya “Itrî” daha kazanabilirdi bu memleket !

Keşke bu imkânları sunanlar, müzik kabiliyet pırıltısı olan birkaç çocuğumuza da bu imkânları verselerdi. Belki bu sayede işlerini gören “piyasa müzikçisi” değil de, kültüre hizmet eden “gerçek sanatçı” yetişirdi ! Ama gerçek sanatçı kimin umrunda !

Neyse. Seçimi yüzde elli oy ile kazandıran yegâne unsur, Sayın Recep Tayyip Erdoğan''ın bizzat kendisidir, onun liderliği, tutarlılığı ve estirdiği müthiş siyasî rüzgârdır. Gerisi hikâyedir !