Aynaya bir de CHP baksa...

Ortaokulda fen dersindeki bir deneyde su içine buz parçaları atmış ve sonra deney tüpünü altından ısıtmaya başlamıştık.

Su kaynamaya başladığında içindeki buz parçalarının çoğu hâlâ çözülmemişti.

CHP"nin durumu biraz buna benziyor.

Aslında tarihinin büyük bölümünde CHP kaynayan suyla buzları bir arada; zıt kutupları yanyana bir parti oldu.

Ne zaman bunlardan birisi öne geçti, partinin politikalarını o belirledi.

1945"te çok partili hayata geçme kararını üstelik iktidardayken alan CHP"ydi çünkü dünya sistemi bunu dayatıyordu. Aslında kaybettiği 1946 seçimlerini atlatabildi ama 1950"deki dalgaya direnemedi ve iktidarı devretmek zorunda kaldı.

Ufukta görünen güçlü DP"ye karşı Tek Parti döneminin kimi sert uygulamalarından kısmen vazgeçse de yetmedi; seçim sonuçları hem hezimet hem şoktu parti için. Gerçekten kaybedeceklerine hiç inanmamışlardı. O şok, o hezimet CHP"nin parti olmasının önündeki en büyük engel olarak tarihe geçti.

Oysa bu yenilgiyi olgunlukla karşılayıp serbest seçimlerde mücadele etmeyi başarsa, "parti" olsa kendisiyle birlikte Türkiye"nin de kaderini değiştirebilirdi. Bunun yerine on yılda bir yapılan darbelerle iktidarın kendisine sunulmasını kabullendi.

Türkiye"ye 50 sorunlu yıl armağan eden yarım asırlık bu hata zaman zaman düzeltilmeye çalışılmadı da değil.

6 Mayıs 1972"de Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idamının ertesi günü yapılan 5. Olağanüstü Kurultay"da Bülent Ecevit Milli Şefi koltuğundan etmeyi başardı. Dramatik bir şekilde Denizler"den hiç bahsedilmeyen o kurultay sonrasında Ecevit 1978"deki hatalı koalisyon denemesine kadar partisini bir umut olarak yükseltmeyi başardı.

Sendika mücadelesinin, işçi ve öğrenci hareketliliğinin doğru okunduğu o dönem CHP tek başına iktidar olamasa da yüzde 40"ları aşıyordu.

12 Eylül"den sonra derli toplu bir sol parti hiçbir zaman hayata geçmedi. SHP, ardından DSP ve sonra tekrar CHP bayrağı altında toplandılar.

Erdal İnönü döneminde Kürt meselesine, DSP döneminde önce muhafazakâr sağa sonra laiklik hassasiyetine yaslanıldı. Alevi hassasiyeti, katı laiklik, "Anadolu İslamcılığı" ve nihayet sonunda çeşitli darbe ihtimallerinin karşısında dur(a)mayan seçeneklerinin denendiği Deniz Baykal dönemi belirgin ve tutarlı politika izlenmesinden çok AK Parti"nin güçlü tek parti iktidarı karşısında savunmayla geçildi.

Sürecin bütün karışıklığına rağmen Kemal Kılıçdaroğlu"nun genel başkan olması Kürt ve Alevi kökenli bir liderin koltuğa oturtulmasıyla farklı bir çizgi izlenebileceği düşüncesi doğurdu.

Kısa sürdü…

İçinde birbirine taban tabana zıt fikirler ve hizipler bulunan partide Kılıçdaroğlu kendisini devirme planlarını tek tek ortadan kaldırdıktan sonra da partisinin belirgin ve tutarlı politikalar önermesini sağlayamıyor.

Terörle mücadele konusunda AK Parti ziyaretinden Çözüm Süreci"nin başında söylediklerine; Dersim tartışmasından bugün gelinen büyük Ulusalcı çatlağına kadar en temel konuda bile ne dediği anlaşılmaz bir parti halinde.

Çünkü tam tersi fikirler yine aynı çatı altında seslendirilebiliyor.

Ve CHP bunu bir zenginliğe dönüştüremeyip kendini hırpalıyor.

Son olarak Sezgin Tanrıkulu"na karşı yapılanlar; bunu yapan milletvekilinin Disiplin Kurulu"na sevki ve "CHP tabanının yüzde 65"i çözümü destekliyor" dediği için Genel Başkan Yardımcısı Gülseren Onanç"ın istifasının istenmesi krizi kaldırmıyor aksine derinleştiriyor.

CHP"ye bakarak Türkiye"nin nereye gittiğini anlamak tarih boyunca mümkün oldu.

Sorun, CHP çatısı altındakilerin bunu anlamaması, aynaya bir kere bile bakmamaları.

Türkiye"de nelerin değiştiğini; bürokrasiden daha önemli olarak sermaye değişiminin hangi yönde olduğunu; uluslararası ilişkilerin ve bölgesel denklemlerin geleceğini görmeyenler sadece çatışarak yola devam etmekte kararlı.

Yerel seçim gecesi de faturayı Kılıçdaroğlu"na kesmekten başka planları yok.

Oysa bütün bu gelişmeleri sosyal demokrat anlayışla yorumlayacak ve ülke hayrına alternatif ya da tamamlayıcı öneriler yapabilecek çok sayıda bilim adamı, akademisyen, entelektüel var ve onlar CHP yüzünden ya etkisiz ya kenarda ya seslerini duyuramıyor.

Baştaki deneyde olduğu gibi buzlara kanıp suyun kaynamadığını sanmak büyük hata; yakıyor.

Kaynayan suya bakıp buzların ısındığını düşünmek mümkün değil, donduruyor.

CHP memlekete hayrı dokunacak bir şey yapmadığı gibi kendini de tüketiyor.

Merak ettiğim, bu duruma, oy transferi yapan MHP"yle birlikte Ulusalcılar da seviniyor mu?