General ile gazeteci

Nasreddin Hoca bu toprakları ve insanlarını ne kadar iyi tanıyormuş ki asırlar önce bize bıraktığı latifeli kıssalarla her gün karşılaşıyoruz.

Meclis Darbe Komisyonu"nda ifade veren gazeteciler ve patronlarının açıklamaları sadece Hoca"yı hatırlatıyor: Karısı akşam yemeği için alınan bir okka ciğeri kedinin yediği yalanını söyleyince Hoca kediyi tartıp ''Kedi buysa ciğer nerde? Ciğer buysa kedi nerde?'' dememiş miydi?

Koca medya patronları, dünün "yarı-tanrı" genel yayın yönetmenlerinin çoğu fıkradaki Hoca"nın karısından farksız cevaplar verdiler iki hafta boyunca.

Ama bütün bu çalışmalar sırasında iki kişi çok dikkatimi çekti.

İlki eski Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök.

Sorulara verdiği açık, net cevaplar giyimi, davranışları, nezaketiyle uyumluydu.

Karşınızda hem en üst dereceden bir asker bürokrat hem demokrasiyi içselleştirmiş bir insan olduğunu hissettiriyordu.

Ödevine iyi çalışmıştı; samimiydi.

27 Mayıs"ı doğru bulmadığını söyledi; 71 Muhtırası"nı, üstelik ''şantaj'' benzetmesiyle dışladı. 11 Eylül günü emekli olmayı planlarken darbe nedeniyle ordudan ayrılamayan ve sonunda Genelkurmay Başkanlığı"na kadar yükselen Özkök, kendi dönemindeki tutumu için de ''yeminime sadık kaldım'' dedi. 12 Eylül"de dış güçlerin rolü olabileceğini belirten Özkök, ekledi; ''Ancak darbenin arkasında spesifik olarak "şu ülke vardır" diyemem.''

Çocukluğundan bu yana ''asker'' olarak yetişmiş bir insanı dinledikten sonra hayatı hep ''sivil'' geçmiş olanı izlemekse trajediydi.

Emekli generalle aynı soyadı taşıyan eski gazete genel yayın yönetmeni komisyona muhtemelen çok pahalı; çok kaliteli ve kendisine çok yakışan bir kıyafetle geldi.

Gözlüğünden kravatına kadar etiket ve kaliteyi estetik şekilde de olsa göze sokacak şekilde yapmıştı seçimlerini.

Sorular başladığında biraz gerildi ama baştan belirlediği taktikten ödün vermedi.

28 Şubat"taki askeri brifingler mi? Olağan değildi ama bunların hepsi onun için haberdi...

Zaten "kudretli general" Çevik Bir"le bir kere, o da yurt dışındaki okullara bu kadar yüklenmemeleri için görüşmüştü.

Evet, andıç haberlerinde dolduruşa gelmişti ama çok pişmandı.

Genelkurmay"a bir kez, basının tamamının katıldığı brifing için gitmişti.

Zaten askerler için ''güvenilmez'' biriydi...

''O manşetler'' bazen askerle aynı şeyleri düşündüğü için atılmıştı. Yoksa, asla ''şunu manşet yapın'' talimatı almamıştı...

''Bu defa silahsız kuvvetler halletsin'' manşeti demokrat olduğunun kanıtı değil miydi?

Menderes asıldığında evlerinde mevlid okunduğunu bir kere de burada laf arasındaymışçasına tekrarladı.

Bakın, "Refah Partisi kapatılmamalı" diye yazısı bile vardı...

Üstelik, illâ bir kıyaslama yapılacaksa ''o gün hapse giren gazeteci yoktu, bugün var ama'' yalanını da söyleyip geçti. Bütün bir Türk müziğinin yerini hâlâ dolduramadığı Ahmet Kaya"nın cenazesi orta yerde dururken üstelik...

Soyadları aynı olan emekli general bile darbelerin arkasında yabancı bir ülke olabileceğini söylerken ona göre bu tamamen komploydu. Öyle ki karısıyla bile bu konuda kavga etmişliği vardı...

Danıştay saldırısıyla ilgili manşet mi? Bakalım, yargıda haksız çıkarsa, yine özür dileyecekti...

İnsan Hilmi Özkök"le Ertuğrul Özkök"ü peşpeşe dinlerken sadece Nasreddin Hoca fıkrasını hatırlamıyor.

Acı acı düşünüyor da...

Hayatı pahasına yeni darbeleri engelleyen bir general ve bir eski genel yayın yönetmeninin şaşaalı geçmişi...

Birisi elini şaklatsa darbe zinciri başlayacaktı; Türkiye yeni bir darbeler bataklığında boğulacaktı. Diğeri yine böyle pahalı ve özenle seçilmiş kıyafetler içinde her türlü demokrasi dışı girişimin bir numaralı destekçisi bazen de yaratıcısı...

Komisyonda sorulan sorulara nasıl da teknik cevaplar; o manşetleri ve yaşananları nasıl ''gazetecilik kalıpları'' içindeymişçesine aktarmalar...

General ne kadar demokratsa gazeteci o kadar ilkesiz ve faydacı.

Fakat, kimsenin kendisiyle başa çıkamayacağı gazetecilik zekası, popüler kültür konusundaki ''becerisi'' yanında büyük bir zaafı var: Süslü pazar yazılarına rağmen bu yazıyı anlamayacak tek kişi yine o.

Çünkü onun bir "kalbi" var mı; hiç sanmıyorum...

Affola: Mithat Cemal, Mehmed Akif kitabında anlatır; Süleyman Nazif, bir makalesindeki coğrafya yanlışını düzeltmek için mürettiphaneye nasıl koştuğunu anlatırken kendisiyle de alay ederek: ''Her muharrir (köşe yazarı) cahildir, fakat cürmi meşhut halinde (suçüstü) yakalanmamalı'' dermiş. Cuma günkü yazıda BM ve Arap Birliği"nin Suriye Özel Temsilcisi"nin adını İbrahimi yerine Batılılar gibi Brahimi yazmışım. Mürettiphane de yoktu ki koşup cahilliğimi saklayayım. Affola.