#ISupportGaza

Köy Enstitüleri mezunu Hasan Bey bir zamanlar, çok gençken Kızılay"da birlikte eylem yaptıkları eski arkadaşının yazısını okuyordu. "Kötülük cirmi kadar yer yakar ama iyilik yayılmaya devam eder" mealinde bir makaleydi İsmet Özel"in yazdığı. Kasabanın delisi Erkan yanaştı yavaşça masasına, her zamanki gibi, hiç sormadan üç şekerli çay ısmarladı ona Hasan Bey. Erkan çayını içti kalkarken masadaki eski gazeteyi aldı.

Biraz sonra güneş altında yürüyen ana oğula gazeteden şapka yapıp verdi Erkan.

Çocuk kafasında biraz da büyük gelen kağıttan şapka mutlu yürüyordu.

Eski komşuları Türkan Hanım hastalanmıştı, onu ziyarete gidiyorlardı ellerinde bir şişe meyve suyu.

O sırada Türkan Hanım"ın kocası yan apartmandaki yaşlı amcayı merdivenlerden çıkarıyordu yine; tek başına çıkamıyordu çok zamandır. Bir Sünni bir Alevi birbirlerine tutunarak çıktılar ağır ağır.

Türkan Hanım bu ara pek iyi değil sulayamıyor, çiçekleri solmasın diye bahçeye elinde bir kova suyla girdi Kerkük kökenli alt komşu. Canı da sıkkındı gerçi, fark etmedi ne kadar su verdi çiçeklere. Dün akrabalarıyla konuşmuştu zar zor telefonla.

Yoldaydılar, yollardaydılar.

Yoldaki o akrabalardan bir aile suyunu paylaşıyordu böbrek hastası bir başka yolcuyla sürekli.

Bir hıçkırık duydum sandı, dinledi, vazgeçti sonra... tekrar aklı yollardaki Türkmen akrabalarına gitti.

Köşede pinekleyen kediye baktı sonra... "bir su da onun için getireyim en iyisi" deyip geri eve yöneldi.

Hıçkırık gerçekti oysa...

Karşı gecekonduların arasından gelmişti ta buralara kadar. Emine Hanım oğlundan gizli ağlıyordu bu ara sık sık. Oğlu işsizdi ama o işsiz olduğu için değil oğlu kendi kendini yiyip bitiriyor diye ağlıyordu.

Yan bahçeden ise neşeli kahkahalar geliyordu.

Ramazan, kızının eskiyen ayakkabılarını değiştirebilmek için sigara almayı bırakıp yine tütün sarmaya başlamıştı. Soranlara "bu daha lezzetli ya..." diyerek yalan söylüyordu.

O sırada kızı, içerde küçük kardeşinin kırdığı vazoyu yapıştırıyordu belli etmeden. Ortaya çıkarsa da üstlenecekti. Çok yaramazdı küçük çünkü ve bu sefer dayağı yiyeceği kesindi.

Suriyeli birkaç çocuk birkaç aile birden ev olarak kullandıkları ilerideki yıkıntıya doğru yürüyordu ağır ağır, yalınayak. Hatice Hanım dayanamadı, bayram için pişirdiği poğaçalardan vermek için çağırdı en büyüklerini. "Akşama bir tepsi daha yaparım ne olacak" diye düşündü...

Poğaçaları alanın babası mahalledeki ufak tefek elektrik işlerini yapmaya başlamıştı; çoğundan para da almıyordu bu zaten dar gelirli insanlardan.

Kürt gelin yanında kaynanası, kayınbabası köşeyi dönüp ilerlemeye başladılar. Kürt diye önce istemeyen kayınbabanın en sevdiği geliniydi oysa şimdi. En hayırlısı o çıkmıştı... kaç gün beklemişti hastanede de çıktıktan sonra evde de başını...

Gelinin kocası işyerinde bilgisayarını kapatırken Filistin"le ilgili fotoğraflara baktı yeni bir şey var mı diye... bir çocuğa takıldı gözü.

Sonra kapattı bilgisayarı.

O baktığı çocuk sapanını çekmiş kuşa nişan almıştı tam o sıra.

Gerdi lastiğini iyice.

Bu mesafeden kaçırması imkansızdı, mahallenin en iyi sapan kullananı oydu.

Kuş dönüp baktı bir an.

Vazgeçti çocuk, kıyamadı.

Boş göğe doğru fırlattı taşı...

Sonra sapanını cebine koydu, bir ıslık çalarak yürümeyi başladı.

Kendi ıslığından yaklaşan bir başka ıslığı duymuyordu.

Yaklaşan ıslık İsrail gemisinden atılan bir füzenin sesiydi.

Bir melek uzanıp yönünü değiştirdi ölüm makinesinin.

Çocuk ıslık çalarak uzaklaşmaya devam etti...