Özde değil, sözde değişim...

CHP''de yaşanan değişimi, “değişim” olarak yorumlamak ne kadar doğrudur ve mümkündür?

İl başkanları ve milletvekilleri, parti MYK''sına rağmen Kılıçdaroğlu etrafında toplanarak, “Baykal değil, Kılıçdaroğlu olsun” dedi. Peki bu tercihin temelinde yatan faktör nedir?

1. Yaşanan ahlaki ve siyasi skandal…

2. Baykal''ın uzun zamandır ilerleyen yaşına rağmen tek adam olarak koltuğu bırakmaması…

3. CHP''nin uyguladığı politikaların büyümeye mani olması, parti politikalarının ciddi şekilde eleştirilmesi…

Eğer teşkilatlar ve milletvekilleri sadece birinci ve ikinci sebeplerle Baykal yerine Kılıçdaroğlu''nu tercih ediyorsa yaşanan değişimi, değişim olarak adlandırmak mümkün olmayacaktır.

Yaşanan skandal elbette lider değişimi için tek başına yeterlidir. Bir parti böyle bir genel başkanla yola devam ederek şimşekleri üzerine çekmek istemez. Her ne kadar birkaç haftadır olay “mağduriyet” şeklinde formüle edilse de halkın önemli bir kısmı bu hatayı affetmeyecektir. CHP, sırf bu sebeple genel başkanını değiştirmek isteyebilir ve siyaseten doğru bir iş yapmış olur.

İkinci sebep de tek başına genel başkan değişimi için yeterli görülebilir. 72 yaşında olan ve yıllardır koltuğu bırakmayan Baykal, eskimişliğin, yıpranmışlığın, tükenmişliğin sembolüdür. CHP''nin yeni bir enerji ve dinamizm peşinde olması da anlaşılabilir bir durumdur.

Ancak değişim açısından en önemli ölçüt, partinin temel politikalarında, bakış açılarında ve yaklaşımlarında bir yenilik olup olmayacağıdır. CHP eski kafa yapısında devam ederse, genel başkanın genç, dinamik ve enerjik olması, geçici bir heyecan meydana getirebilir. Bunun adı da değişim olmaz.

Kemal Kılıçdaroğlu''nun daha ılımlı bir üslup içinde olması, daha halkçı davranması, parti yönetimine yönelik ekip çalışmasına önem vermesi gibi faktörler gereklidir ama yeterli değildir. Kılıçdaroğlu''nun demokrasiye, laikliğe, Kemalizm''e, AB''ye, sivilleşmeye nasıl baktığı, ülkenin kronik meselelerine yönelik ne önerdiği daha belirleyici olacaktır. Eğer Kılıçdaroğlu da statükocu, ulusalcı, katı ideolojik yaklaşımların peşinde koşarsa CHP''nin siyasi pozisyonu değişmeyecektir.

Türkiye''ye ve dünyaya Baykal zaviyesinden bakan bir Kılıçdaroğlu, bayat malın yeni pazarlayıcısı olmaktan öteye geçemeyecektir.

Bunu aşmanın öncelikli yolu, yeni parti yönetiminin “sorgulayıcı” olmasıdır. Baykal döneminin yaklaşımlarını sorgulamayan, solun içine düştüğü paradoksları dikkate almayan, statükoyla hesaplaşmayan bir anlayış yeni bir hareket inşa edemeyecektir. Şu ana kadar gördüğümüz manzara, Kılıçdaroğlu''nun böyle bir niyeti olmadığıdır. Kılıçdaroğlu, hükümeti sorgulamadan önce kendisini, Baykal dönemini ve CHP''yi sorgulamalıdır. Etrafa gülücükler dağıtmak zahiri bir yumuşama meydana getirir, ancak özü ve mahiyeti değiştirmez. Ciddi bir hesaplaşmaya, sorgulamaya, özeleştiriye gitmeden sadece boş bulduğu koltuğa oturmak, anlamlı bir girişim meydana getirmeyecektir.

Düşünün daha düne kadar CHP içinde farklı düşünen, farklı bir yöntem ve anlayış öneren, değişimi savunan bir ekip var mıydı? Kılıçdaroğlu hangi farklı düşünce ve politikayı öne sürdü? CHP içinde yenilikçi hareket olarak ön plana çıkan bir yapı oluştu mu? Baykal''ın her yaptığını, her söylediğini alkışlayan insanlar, bugün hangi değişimi temsil edebilirler? Kılıçdaroğlu''nun bilmediğimiz, bugüne kadar gizlediği, sakladığı önemli düşünce ve projeleri varsa, mevcut yapı ve ekiple bunu nasıl hayata geçirebilir?

CHP''nin değişiminden liderin değişimi değil, bakış açısının ve politikaların değişimini anlaşılır. Şu an için böyle bir sinyal almıyoruz…