Enkaz altındaki mobilya cesetleri

Yatsı namazında cami fırın gibiydi. Birçok kimse gibi ben de, tesbihleri beklemeden çıktım. Fakat, depremden kısa bir süre önce, hava serinledi. Yatıyordum. Birden yerin altından iki büyük patlama sesi geldi. Sonra her taraf sarsılmaya başladı. Tekbir getirerek kendimi yere attım. Sonra kapıya. Kıyametti. Başka bir şey olamazdı. Kıyamet!"

Bunlar, Abdullah Gürsel''in ilk izlenimlerinden şu anda kelimelere dökebildiklerim...

Hiç kimsenin aklına deprem gelmemiş. Kendilerini duvardan duvara çarpan, odalardaki dolapları, rafları deviren, kendisini evden dışarı atmaya çalışanları, çıkış kapısına varıncaya kadar birkaç defa yere yıkan o müthiş şeyin Kıyamet olduğunu, dünyada hayatın bittiğini, hep birlikte âhirete göçtüğümüzü düşünmüşler.

Kıyamet.

Yani, Kur''an-ı Kerim''deki, (mealen) "Yeryüzü büyük bir zelzele ile sarsıldığında... Ve yeryüzü, ağırlıklarını çıkardığında... Ve insan, ''ne oluyor buna'' dediğinde..." ayetinde anlatılan şey.

Adapazarı''nda dinlediğim herkesin "kıyamet'' diye adlandırdığı büyük olaydan 5 gün sonra bir kadını kurtarmışlar. Süleyman Gündüz anlatıyor: "Kadın, öldüğünü sanmış. ''Ben öldüm. Burası da Cehennem'' diye düşünmüş. ''Çünkü cennet olsaydı, aydınlık olurdu. Hiç bir yeri, hiç bir şeyi göremediğime göre cehennem.'' Sonra, başına gelecekleri beklemeye koyulmuş kadın. Kendisini kurtaran ekibi, cehennem melekleri sanmış. Uzun zaman aklı başına gelmedi..."

Süleyman''ı, stadyumun yanındaki Çark Mesire Yeri''nde bırakıp, Abdullah''la birlikte şehri dolaştık.

Yarabbi, hani, nerede şehir?

Nerede, daha bir hafta önce uğradığım, çarşılarını dolaştığım Adapazarı?

Evler, çarşılar, hâk ile yeksân olmuş. Evlerin dördüncü, beşince katları yere inmiş. Misafir odalarında hanımların göz nuru ile işledikleri danteller, güzelim mobilyalar, sehpalar, biblolar, buzdolapları... Tıpkı mobilya cesetleri, dantel cesetleri, buzdolabı cesetleri gibi. Kaldırımlar taşları yerlerinden uğramış. Orduevi, defterdarlık, vilayet paramparça. Bulvarın baş tarafındaki işhanının enkazında senetler, kira kontratları, sözleşmeler.

Daha doğrusu, senet ve kontrat cesetleri...

Demek ki her şey, bir işlevi, bir anlamı olduğu sürece canlı.

Yeni Cami''de insanlar namaz kılıyor. Gördüğüm camilerden minaresi, duvarları yerli yerinde duran bir o var. Yeni Cami''nin arkasındaki sokakta, enkaz altından insan sesi gelmiş diyorlar. Bir Fransız ekip, iğneyle kuyu kazar gibi, sesin geldiği yere ulaşmaya çalışıyor. Bizim madenciler de orada. Onlarda da aynı telaş. Bir can kurtarma telaşı.

Ayakta kalmış bir konfeksiyon dükkanında, birbirinin üstüne düşmüş mankenler... Sanki onlar da korkmuşlar, kıyametten. Onlar da, kaçışırken yere kapaklanmışlar.

Sonra dönüyoruz "Çark Mesire Yeri"ne.

Çark Mesire Yeri, bu ölü şehrin gören gözü, tutan eli olmuş. Süleyman Gündüz, Alaattin, Ercan, İbrahim, Dr. Sadık Canlı, Yılmaz Güney, adını bildiğim ve bilmediğim başka dostlar, çadır isteyene çadır, ekmek isteyene ekmek, ilaç isteyene ilaç bulmaya çalışıyorlar. İHH, Mazlum-Der, İlim Yayma Cemiyeti, Dayanışma hep orada.

"Ah Süleyman" diyor Abdullah Gürsel "Meğer sen yıllardır Bosna''da, Kosova''da, Adapazarı''ndaki felaketin stajını yapıyormuşsun. Meğer asıl büyük iş buradaymış."

"Depremin ilk günlerinde, Adapazarı''nın büyük zenginleri de ekmek, zeytin kuyruğuna giriyordu" diyor Alaattin.

Ya Rabbi. Senin yarattığın şeyi anlatmaya bizim gücümüz yetmez.