Rahatsız olanlara şifalar dileriz

Bir yıldan fazla oluyor, mevsim kış, Uludağ''da birkaç genç kız, ayaklarında kayak takımları, yüzleri gülüyor.

Detaylarını hatırlamıyorum. Gününü, kızların isimlerini, Uludağ''a niçin gittiklerini.

Ama, başörtüsü denilince, hep trajediler akla gelmesin, ara sıra doğal ortamlar da düşünülebilsin diye, bu genç kızların Pazar ekinde yer alan haberlerini birinci sayfaya koymuştum.

Bizim basında takıntılı yazarlar çoktur. Hemen, bunlardan biri rahatsız olmuş, ''ille de başörtüsünü burnumuza dayayacaklar'' mealinde bir yazı yazmıştı.

Evet, başörtüsü, yer yer bir trajedi olarak yansıyor hayatımıza. Nice genç kız, gurbette okumak zorunda kaldı, eğitimleri kendi ülkelerinde engellendiği için. İmkanı olmayanlar, öğrenimlerini yarıda kesti.

Ama o bir gerçek, hayatımızın bir parçası. Ve bazen hayat, bir şehit annesi veya bir hak mağduru olarak değil, bir başarı öyküsü olarak çıkarıyor başörtülü kadınları karşımıza.

Biz de, o gerçeği haber olarak sunmayı seviyoruz.

Belçika''da parlamentoya başörtüsüyle giren, yemin eden Hristiyan Demokrat Parti temsilcisi Mahinur Özdemir''in başarısı, bize göre böyle bir haberdi ve doğal olarak, Yeni Şafak''ın manşetinde yer aldı.

Elbette, bu haber, ''bakın, başörtüsü bayrağı Avrupa''nın ortasına dikildi'' havasında verilmemeliydi. Çünkü, başörtüsünü, bir çatışma aracı olarak kullanmak, hiç kimsenin yararına değildi.

Avrupa''da veya başka bir yerde, Türkiye''den oralara gitmiş herhangi bir kadının başarı öyküsü nasıl haber değeri taşıyorsa, Mahinur Özdemir''in başarı öyküsü de öyle değer taşıyordu. Haberin başlığı bile, (Mahinur alkışlarla yemin etti) olayı haber bağlamından çıkarmama konusunda gösterilen özenin bir işaretiydi.

Bundan da rahatsız olanlar çıktı.

Bazı gazeteler, haberi birinci sayfada bile görmeye gerek duymamıştı.

Bazı gazeteler, nereden buldularsa, ''başörtüsü krizi'' olarak sunmaya çalıştılar.

Bazı gazeteler de haberi daha detaylı vermeyi tercih ettiler.

Her gazetenin, bir haber karşısında farklı tutumlar benimsemesi son derece doğal bir şeydir. Bu doğal şeylerin arasına ''haberi hiç görmemeyi'' dahil etmiyorum. Haberi hiç görmemek, hem saklamak, hem saklanmak anlamına gelir çünkü.

Bir gerçeği saklamak ve bir gerçekten saklanmak anlamına gelir.

Zaman zaman yazdığım gibi, bir gazetenin okurunu aldatması, hem okura, hem de gazetenin kendisine saygısızlıktır.

''Pozitif'', ağlamayan, sızlamayan bir başörtüsü haberi gördüğünde sızlanmaya başlamak da her halde bir psikolojik rahatsızlıktır.

Rahatsız olan arkadaşlara şifalar dilemekten başka yapacağım bir şey yok.

Gündemimizdeki önemli konulardan biri de Ergenekon. Son iki haftadır Yeni Şafak''ın ''ihanet andıçı'' olarak adlandırdığı belgeyi tartışıyoruz.

Bu haberlerden sadece birini, Albay Dursun Çiçek''in imzalarının karşılaştırıldığı, belge ve imza fotokopilerinin kupür olarak sunulduğu haberleri ne yazık ki atladık.

Bu haberi atlamayı, ben, doğrudan bizim o günkü gafletimize bağladım.

Haberin o gün Yeni Şafak''ta yer almaması, Ertuğrul Özkök''ün de dikkatini çekmiş. Bazı okurlarımız, Özkök''ün yazısından hareketle, ''bir tutum değişikliği mi var'' diye sorma ihtiyacı hissetti.

Merak edenler için açıklayayım. O haber elimize geçseydi, mutlaka en iyi şekilde değerlendirirdik.

Ancak, o haberin Yeni Şafak''ta yer almaması, Yeni Şafak''ın Ergenekon konusundaki aktivitesini, dinamizmini gözardı etmek için yeterli bir sebep olamaz.

O haber, ''İmza yüzde 90 Çiçek''in'' manşetiyle, -daha sonra gazetelere ulaştırılan fotokopiler dışında-, Yeni Şafak''ın manşetindeydi. Yani Yeni Şafak, haberi birkaç gün önce vermişti.

Türkiye''de neler olup bittiğini iyi izleyenler, bir çok başka şey gibi Ergenekon olgusunun da Yeni Şafak''sız doğru anlaşılamayacağını, süreç içinde bir çok karanlık noktayı Yeni Şafak''ın aydınlattığını çok iyi bilirler.

Yani biz, Yeni Şafak olarak buradayız, yerimizdeyiz.