Yetim kalmak gibi bir şey

Kıraat ilminde iki tarik vardır" diyor babam. "Bunlardan biri İstanbul, diğeri Mısır tarikidir. Türkiye''de daha çok Mısır tariki ile kıraat olunuyor. Fakat, Abdurrahman Gürses Hocaefendi, İstanbul tarikiyle okurdu."

Babam, 1973 yılında Ankara''da, il müftülerinin katıldığı Aşere-Takrib derslerini takip ederken, kendilerini birkaç hafta Abdurrahman Gürses Hoca''nın okuttuğunu, daha sonra Hocaefendi''nin böbreklerinden rahatsızlandığını ve İstanbul''a döndüğünü söylüyor.

Bu ayrıntıya, merhum Aşık Kutlu Hocaefendi''nin adını anmak için giriyorum. Abdurrahman Gürses İstanbul''a dönünce, Aşık Kutlu Hocaefendi''ye rica etmişler. O da, Of''un (şimdiki adını bilmiyorum, o zamanki adıyla) Çifaruksa köyünden kalkıp, Ankara''da müftü efendilere kıraat dersi vermiş.

Abdurrahman Gürses Hoca''nın vefatı üzerine duyduğum hislerin benzerini Gönenli Mehmed Efendi''nin ölümünde duymuştum. Gönenli Mehmed Efendi, Kıraat ilmindeki ihtisası yanında, Anadolu''dan İstanbul''a gelen ''ehl-i Kur''an'' talebelere çok yardım etmesi, çok himmet ve şefkat göstermesi ile de bilinirdi. Abdurrahman Gürses Hoca gibi, Reisü''l Kurra olan Mehmed Efendi ahirete göçeli 8 yıl oluyor.

Her biri birer ilim ve fazilet abidesi olan bu büyüklerimizden birini diğerine tafdil edemeyiz. Fakat, gökyüzünde güneşin, yeryüzünde ilmin tutulduğu şu günde, Abdurrahman Gürses Hoca''nın ölümü daha bir yakıcı.

Çünkü bugün, cami kapıları Kur''an öğrenmek isteyen çocukların yüzüne kapatılıyor. Çünkü bugün, kapısı güya açık olan Kur''an kurslarında Kur''an-ı Kerim o zamana göre kıyası kabil olmayan bir gurbet haline şahit oluyor. Çünkü bugün, anaların ve babaların, "Ben öldükten sonra evladım bana bir Fatiha okuyabilsin" diyerek çocuklarını götürdükleri İmam-Hatip Okulları''nı, kökleri ve dalları kesilmiş bir taze fidanın gövdesi gibi adeta yere serdiler.

Çünkü, büyük kıraat üstadlarından bir Abdurrahman Gürses Hoca kalmıştı, Gönenli Mehmed Efendi ile Aşık Kutlu Hoca''dan sonra. Muhteşem zincirin adeta son altın halkasıydı o...

Çünkü o zaman da güneş iliklerimize işlemiyordu, köşeyi bucağı aydınlatmıyordu belki. Ama, şimdi o zamana göre adeta tam bir güneş tutulması var.

Onlar, ilim için her türlü fedakarlığa katlandılar. Kimse onlara, ilmin karşılığında dünyevi bir şey vaad etmedi. İlim karşılığında kendilerine vaadedilenlere meyletmediler. Sadece Allah rızasına tamah ettiler.

Yazdıkları eserlerden telif ücreti almadılar. Okuttukları ders karşılığında ücret talep etmediler.

Çok az insan kaldı onlardan aramızda. Dağ taş demeyip dolaşsak, onları nerede varsalar arasak, bulsak, onlara kul-köle olsak yeridir.

Onlar, Kur''an-ı Kerim''in sadece tilavetiyle uğraşmadılar. Onu ahlakını da kuşandılar. Onların lisanından çıkan bir Kur''an harfi bu yüzden yüreğimize daha çok işler.

"Hastalığı ağırlaşmıştı" diyor Mahmut Toptaş Hoca, "Bilinci sadece Kur''an''a açıktı. Dünyaya kapalı, Kur''an''a açıktı.."

Son dönemde, Hocaefendi''nin Haseki''deki derslerine iştirak etmiş olan Laleli Camii İmam-Hatibi Cemal Çağlar Hoca ise "Başka şeyleri duymazdı, kulağı pek işitmezdi" diyor. "Ama, Kur''an kıraatinde en küçük bir hata olsa, onu farkeder ve düzeltirdi."

Korkuyorum.

Onlar giderken Kur''an-ı Kerim de bizi terkeder diye korkuyorum.

Dünya çöle döner, bir gülü yeşertecek su kalmaz diye korkuyorum.