Son kez bozgun ve pusu

Bozgun ve pusu…

Güneydoğu''da terörün karanlık elleriyle sönen gencecik hayatların hesabını sorarken karşıma çıkan iki kavram.

Güneydoğu bizde sefaletin karşılığı, korkunun, şiddetin, umutsuzluğun, ezilmişliğin ağırlığını çekerken imdada yetişen bir büyük sabır diyarı.

Köylerini terk eden yoksul insanların sürgün hikâyeleri de orada.

Çocuğu dağa çıkan ve ondan bir daha haber alamayan anaların yükselen feryatları, babaların sessiz ağıtları da o diyarda.

Ölenler ile öldürenlerin ne kadar da benzer hayatları.

Dağda, ovada terörist avında ya da bir uç karakol baskınında pusuya düşürülerek şehit düşen delikanlıların biten hayalleri.

Madalyonda iki yüz; birinde terörist anası, diğerinde şehit anası.

Biri sessizce gömülse de, diğeri on binlerin omzunda taşınıp büyük törenle defnedilse de ikisinin de şimdi yaşamıyor evlatları.

Biri hain, diğeri kahraman olsa da o analar masum ama gözleri yaşlı, evleri kederli.

Çaresizlik, çapsızlık, fakirlik, cehalet istismara açmış dağa yakın olanları. Onların hayatları bozgun ve pusu üzerinde gidip gelmiş yıllarca. Neredeyse başka bir duygu, başka bir düşünce, başka bir eylem ile tanışamamışlar.

Sevmeden önce düşmanlığı, yaşamadan önce öldürmeyi öğrenmişler.

Devletin şefkat eli değememiş başlarına.

Bir de kimlikleri, kişilikleri, kültürleri hor görülüp aşağılanınca devletin koruyucu-kollayıcı vasıfları tam tecelli edememiş ve bunu fırsat bilen kimi istismarcıların eli değince kolayca kandırmışlar onları.

Kendi ağırlığından olsa gerek devlet yetmemiş oraya.

Bu sorumsuzluğun ve ihmalin neticesinde Kürtlerin bir kısmı Kürtçülüğü öğrenmişler, umudu dağda arar olmuşlar.

Kürtlerin bir kısmı eline silahı yakıştırmış, yüreğine bölücülük ateşini düşürmüş.

Ve yıllar boyunca yanlışlar beslenip biriktirilmiş Güneydoğu''da.

Önce kalplerden kopmuş Güneydoğu, sonra da devletin bölgeye tayinleri, kalbine soğukluk düşenlerin dilinde "sürgün" olarak adlandırılmış.

Orada ne yaşama mücadelesi verenlerin azmi, kararlılığı ve çabaları umurlarında olmuş, ne de acıdan, soğuktan, yoksulluktan, en basit hastalıklarda dahi doktorsuzluktan ölenlerin varlığına bir değer atfedilmiş.

Orada yaşamak değil ölmek kahramanlaştırılmış.

Kürt sorunu yıllarca inkar edilmiş, varlığı kabul edildiğinde de sürüp giden duyarsızlıklara bir kere daha yenik düşmüşüz.

Bizim bozgunumuz ve bizim düştüğümüz pusudur Kürt sorunu.

Devlet ricali, hükümetler, sivil-silahlı bürokrasi ne hikmetse gereken gerçekçi ve radikal adımları atmamışlar.

Bölgeye göstermelik birkaç okul açmakla, oradan bir avuç çocuğu İstanbul''a getirip boğaz turu yaptırmakla, yanan ampulle burada tanıştırmakla, yedirip-giydirip tekrar köyüne, yani kırsala göndermekle de hiçbir şey düzelmemiş.

Kardelenler de bir umut olamamışlar.

Çünkü vitrinlik çabaların ötesine geçilip bataklığı kurutma vizyonu ortada belirmemiş.

Hayatlarının çalındığını düşünenlerin sayısı gün gün artmış bölgede.

Bütün bir bölgeyi ve onlarca yıllık ihmali güvenlik güçlerine emanet edenler, çözüm beklerken sadece kendilerini kandırmışlar.

Bozgun ve pusuyu biz sadece Güneydoğu''da, dağlarda tanımadık.

Pusu bize pek çok kere kuruldu.

Sınırda, karakol baskınlarında, keşif görevlerinde pusuya düşen şehitlerimizden önce biz İzmir''de, İstanbul''da, Ankara''da… düşmüşüz o hain pusulara ve nice bozgunlar yaşamışız.

Kimi siyasetçilerimiz Kürt oldukları, bölge gerçeğini iyi bildikleri halde, Kürt sorununu çözmemişler, bunu için bir adım dahi atmamışlar, üstelik statükocu güçlerle işbirliği yapıp bölgenin üzerine siyah bir şal çekmişler.

Kürt kökenli çoğu işadamı da parayı bulunca soluğu batının en batısında almışlar.

Bir gönül gelişmemiş onlarda, doğup büyüdüğü toprağın insanını sevmeye, onlara el uzatmaya dair.

Aşiret düğünleri, şarjör şarjör kurşunla, kilo kilo altınla şenlenirken, kameranın görmediklerinin hayatları ise fakru zaruret içinde ve emir kulu olarak geçmiş bölgede.

Kimi ağalar ve kimi siyasetçiler Kürt sorununu yıllarca rant ve tehdit unsuru olarak kullanmışlar.

Meclis''e öylesine demirlemişler ki, "çözümsüz Kürtlerin" dışında kimsenin girmesine de izin vermemişler.

Bunlar da bozguncu takımından…

Kürtlere ve Türklere yani bize "içeriden pusu kuranların" arasında daha kimler yok ki!

Kişisel ikbaline kendi halkını kurban edenleri, Kürt kadınlarını, Kürt çocuklarını, Kürt erkeklerini sömürenleri, tarih elbette kaydetti ve hükmünü en ağır şekilde verecek...

Kötü Kürtlerle, kötü Türklerin "kötüde ittifakıdır" bu tablo.

Bölge özgürlükçü ve demokrat sivil siyasetin inisiyatifine geçmeli.

Bu sorunu biz; batıda, batı kentlerinde, rahatımızı bozup, güvenliğimizi tehdit ettiğinde, görmeye, sözünü etmeye ve özde ciddiye almaya başladık.

Şimdi Kürtler kadar Türklerde, Güneydoğu kadar batı da sorumludur ve sınavdadır.

Operasyon hepimizedir.

Sınırlarımız çoktan aşılmıştır.

Pusu bir kere daha kapıdadır. Düşerken, ardından yeni bir bozgun gelir.

Kontrolden çıkmış tepkiler de pusuya davetiyedir.

Çözüm; sınırın ardında değil, içtedir.

Kürtler de Türkler de şu gerçeği bilmeli; Kürt realitesi ile yüzleşmeden hiçbir sorun çözülemez.

Ankara''daki şabloncu yaklaşım da çözüm üretmez, dağdaki terör gibi.

Çözüm isteyen elbette terörle arasına mesafe koymalı, teröristle bölge halkı birbirinden ayrı tutulmalı.

Silahı ustaca kullanmak değil, siyaseti insanca yapmaktır beklenen.

Artık mücadele; ne "bedel ödemek" ne de "bedel ödettirmektir", bütün çaba Kürt ya da Türk, hem doğuda hem de batıda insanımızı onurluca yaşatmak olmalı…

Evet, "Sözün bittiği yerdeyiz"...

Aramıza giren kalp soğukluğunu ortadan kaldırma sınavı ile karşı karşıyayız şimdi.

Bozulmuş kalpleri düzeltmeden, kırılmış kalpleri kazanmadan mesafe almak mümkün değildir.

Bozguna uğramamak için düşünce ve duyguda samimiyete, pusuya düşmemek için de basirete ihtiyaç var…