Başkasının ayıpları

Hakikatin terazisi ortaya konduğunda, dünya hayatındaki günahlarımız ve sevaplarımız ne bir eksik ne bir fazla getirilip önümüze konacak. Ne ettiysek onu bulacağız. Ne ektiysek onu biçeceğiz. Sevap hanemizdeki eksikliği başkalarının sevaplarından kapatma imkânımız olmadığı gibi, günah kefemize de başkalarının günahlarından günah eklenmeyecek. Ancak bunun bir istisnası var; eğer dünya hayatında gözümüz başkasının ayıplarına bakmaya, dilimiz başkalarının günahlarını söylemeye fazlaca heveskâr olmuşsa, o ayıp ve günahlardan bizim payımıza da bir şer payı düşecek. Çünkü biz ayıpları örtmekle ve güzellikleri görmekle yükümlüyüz. Varlığımızın herhangi bir yönüyle başkalarının günahlarına iliştiğimizde, o günah bize de bulaşacak. Başkalarının ayıplarıyla meşguliyetimiz, bizi kendi ayıplarımıza körleştirecek, kendi kulluğumuzun muhasebesinden uzaklaştıracaktır. Başkalarında fark ettiğimiz her günah, kendi günahlarımızdan birinin üstünü örtecektir. Başkalarının karanlıklarını aradıkça, kendi karanlıklarımızı unutacağız. Kendi karanlıklarımıza yabancılaştıkça kendi hakikatimizden de kopacağız. Bu maluliyet, kendi karanlıklarını başkalarının karanlıklarında aklama, kendi günahlarını başkalarının kirli sularında yıkama gafletlerine sürükleyecek bizi. Başkalarının yanlışlarıyla kendi yanlışlarımıza perdelendiğimizden kibir gelip yerleşecek içimizin her köşesine. İyiliğimizi birbirimize sirayet ettirmekle mükellefken, kötülüğü bulaştırmış olacağız durmadan birbirimize.

Vicdanların tedavülde olmadığı, nefislerin muhasebelerden azade bırakıldığı, insanlığın frenlerinin boşa alındığı tuhaf bir zamandayız. Başkalarının kötülükleriyle meşguliyeti alışkanlık haline getirdik. Kitlesel mahkemeler kuruyor, günah keçileri bulup ortaya sürüyor, lanetleme ayinleri düzenliyoruz. Her yanı sarmış bir bozulmanın suçunu, ayıbı aşikâr olmuş üç beş zavallının üstüne yüklüyor, öfkelerimiz ve nefretlerimizle kıyasıya dövüyoruz onları. Aramızdan üç beş tane kötü bulup çıkarabilirsek, hayatımızın bütün kiri onlarla birlikte akıp gidecek, varlıklarımız steril hale gelecek sanıyoruz. Üç beş kişinin günahı bütün bir hayatı kirletemez oysa. Hayatımız o kadar çok yerinden çürümeye başladı ki artık, bu suçu ancak hep birlikte işlemiş olabiliriz.

Bizim hayat hakikatimiz herkesin kendi evinin önünü süpürmesi, yani her nefsin kendi temizliğinin sorumluluğunu üstlenmesi esasına dayanır. Kendini başkalarının günahlarına kilitleyen her nefis, kendi üstüne düşen temizliği ihmal ediyor demektir. Körleşme kirlenmeyi, kirlenme körleşmeyi doğurur. Ve sonra kimseyi dışarıda bırakmayan o büyük çürüme başlar.

Bilelim ki çürüyen bizim hayatlarımızdır. Bilelim ki başkalarında fark ettiğimiz her günahta kendi gafletimizi görüyoruz. Üstünü açtığımız her ayıpla kendi ayıplarımızı örtüyoruz. Bilelim ki meşgul olduğumuz her kötülük, hayatı ele geçiren karanlığın işini kolaylaştırıyor.

…

Perşembe günü yayınlanan “Yalanın Hamalı Olmak” başlıklı yazının son cümlesini dalgınlıkla yanlış yazmışım. Doğrusu, “Gaflet, sadece hakikate gözlerini açmak değildir; yalana ısrarla gözlerini kapatmaktır aynı zamanda!” şeklinde olacaktır. Düzeltir, özür dilerim.