Bu mahlûklar tarihten de bîhaber

İnsanımızın, dimağını sarmayan,

aslî kişiliğine uymayan,

inancına aykırı hâllerde;

bildiğini zannettiği

tek cümlelik ezberini tekrar eden,

papağan hafızalı nakarat muharriri

ve ebleh meydan tellâlları için

tanımlayıcı ve istihza şaheseri bir deyimi var.

Batı'yı da remzeden kurumuyla birlikte bu tipleri topyekûn. aynı sepete koyarak

kılıçtan keskin zekâsıyla verdiği hükmünü, faillerin boynuna asıyor:

Nato Kafa -Nato Mermer

Sevgili insanımıza “göbeğini kaşıyan adam”, “bidon kafa” diyenlere verilebilecek tek cevabı yine halkımız veriyor: “Nato Kafa -Nato Mermer”

Dikkat edin “taş kafa” demiyor! “Mermer Kafa” diyerek muhatabını rencide de etmiyor!

Efendim günlerdir bir velvele koparılmış ki, sormayın... Adamcağızlar avazları çıktığınca avaz avaz çığrışıp çırpınıyorlar.

Neymiş efendim, bunlar “saltanatı geri getireceklermiş”, bunlar “Vahidettin'i anıyorlarmış”. Daha neler, neler. Torba değil ki büzesin...

Adam (diyorum, sözün gelişi, siz bana katılmayabilirsiniz), üç gündür yazıyor. “Bunlar Vahidettin'i Anıyorlar”. Bu tek cümlelik nakaratı belki, onüç gün daha yazmaktan hayâ bile etmeyecek. Okuyucusuna şizoid muamelesini reva görecek... Nato-Mermer

Daha fazla dayanamadım gittim, vaveylânın koparıldığı, Dolmabahçe Sarayı'nda, düzenlenen uluslararası sempozyuma. İyi ki, gitmişim. Birçok bilgimi tashih imkânı buldum.

“Ölümünün 150. yılında Abdülmecid ve Dönemi 1823-1861” konu başlığıyla gerçekleşen sempozyumda, sadece Abdülmecid dönemine dair, idari, sosyal, ekonomik, kültürel ve askeri alanlardaki mevcut durumun, tutarlı ve tutarsız yönleri konunun uzmanları tarafından ortaya konulmaya çalışıldı. Kimileri takdir etti. Kimileri eleştirdi...

Hızla gelişme gösteren ve tehditkâr tavırlarıyla “rövanş hesapları” yapan Avrupa devletleri karşısında, kadim ama köhne, hantal ve bîtap düşmüş Osmanlı İmparatorluğu'nun en hassas bir döneminin adıdır Abdülmecid'in iktidar yılları.

Değerli tarihçi Prof. Dr. İlber Ortaylı sempozyumun değerlendirme toplantısında bir konuşma yaptı. Mealen, özetle şunları söyledi: “Tüberkülozla malûl, genç ve hüzünlü Sultan Abdülmecid'in Tanzimat Kararları bariz bir zaruretin gereğiydi. Basında kopartılan yaygarayı boşverin. Biz tarihimizin her santimetrekaresini vukufla kavrayarak, öğrenmek zorundayız”

Sempozyuma bir bildiri ile katılan araştırmacı-yazar Ekrem Işın muhalif görüşleriyle en ilgi çeken katılımcı oldu.

Döneme ilişkin değerlendirmesinde geleneksel yaşam tarzımızın bütün unsurlarıyla değiştiğine dikkat çeken Tarih Araştırmacısı Ekrem Işın, önemli tesbitlerde bulundu. Mahalle tarzı yerleşimimizde, canlı hâldeki sosyal dokumuzun zengin fakir hep bir arada bir güzellik, çeşitlilik arzettiğini söyleyen Işın, “Tanzimat'la birlikte, rical mahalleden ayrıldı. Sosyal sınıflar ortaya çıktı. Ayrıca daha birçok alanda sayısız değerlerimiz aşınmaya uğradı” dedi.

Ben, Dolmabahçe Sarayı'nı ilk defa bu sempozyum vesilesiyle gördüm. Keşke görmez olaydım... İnsanî ölçülerin kulanılmadığı sopsoğuk bir yapı. Dehşetengiz bir kasvet hakim her yere.... İnsanı un ufak eden küstah azamet... Güya güç gösterisi...

İnsanın kişiliğini ezen yükseklik. Korku ve ürperti hissi uyandıran loş ıssızlık...

Estetik algı ve zevklerimizle örtüşmeyen baştan sona özenti ve kompleks kokan tezyinat...

Yunan ve Roma tapınaklarından kopyalanmış sütunlar... Kilise kubbesini aratmayan kubbeler ve süslemeleri... Yapıldığı dönem ve günümüz itibariyle hiç bir yapı geleneğimizle alakâlandıramadığım kerameti kendinden menkul bir saray.

Daha sayamayacağım irili ufaklı birçok sebeple Dolmabahçe Sarayı'nı sevmedim.

Topkapı Sarayı ise, tüm ana ve müştemilât yapılarıyla yüzyıllar içerisinde oluşturulmuş gerçek bir sıcacık yaşama mekânı...

Burada sizlere bu önemli sempozyumun (bu arada sempozyum kelimesini de, sevmediğimi belirteyim) özetini sunacak değilim. Maksadım, “Kopartılan yaygaranın aslı esası nedir?”i yerinde tesbit. Gördüm ki, bir kaşık suda balina avına çıkmış arkadaşlar... Nah avlarsın, “Nato-Mermer” demek geçti içimden...

Adı geçen rahmetli sultanla adaşlığımız nedeniyle gittim, iddia olunan “Vahidettin'i Anma Toplantısı”na. Toplantı boyunca rahmetlinin adı bile geçmedi!.. İyi mi?

Pekiii nerenden çıktı “Vahidettin'i Anma Toplantısı” iddian. “Bre densüz, kendünü ve dahi ceddünü-aslunu bülmez, nadân herüf.”

Çuvalladın mı, torbaladın mı?

ilkel yönteminin aynasında soruyorum: Hakettin bunu...

Sen, kar'ar varsa ver!...

Baştan sona arıza bu “bidon”da çocukluğundan kalma bir bilinçaltı güdülenme mi var, dedim. Psikologlara sordum, yanıt yok! “Yeni bir vak'a, kişiye özel” dediler..

Çaresiz, kendim ihtimâllerden ihtimâl hesapları yaptım. Ola ki dedim kendi kendime, habire ardından adını seslenmiş olmalılar:

YILMAAZ, Yılmaaz, Yılmaaz, Yılmaaz.

Vatandaşın algılaması heceli olduğundan... Doğal olarak...

O da YILMA- evlâdım- AZ, Yılma- koçum- az, Yılma- yiğidim- az, Yılma -aslanım -az şeklinde anlamış olmalı ki,

Yılma'dan az'gınlığını sürdürüyor.

Artık ne dense Nato-Mermer'e laf-ı güzaftır.

Azgınlığı azıya almış bu bidon kafa

Malûl, mazur ve muaftır.