CHP'nin itirazı yok hükmündedir!

Kainatta asıl olan varlıktır. Var ve bir olan Allah, insan başta olmak üzere, bütün mevcudatı yokluğun karanlığından varlığın aydınlığına çıkarmıştır.

Varlıkta da asıl olan ruhtur. Yani ruh, varlığa manasını kazandıran, onu nev-i şahsına münhasır kılan temel değerdir.

Örneğin, bir papatyayı farklı kılan; gövdesi sarı, yaprakları beyaz bir çiçek olması değil; onun bahar mevsiminin müjdecisi olarak varlık âlemine çıkması, kendine mahsus tadı ve kokusu ve zihinlerde hasıl ettiği 'papatya' dendiğinde hayale gelen manasıdır.

Varlık âlemi için, var olmak yeterli değildir. Varlığı devam ettirmek için sa'y ve gayrete ihtiyaç vardır. Hareketin olmayıp, ataletin mevcut olduğu bir varlık; varlıktan ziyade yokluğa mahkumdur. Bu yüzden olsa gerek hareketin olduğu yerde bereket, azmin olduğu yerde hasılat vardır. İşleyen demirin pas tutmadığı gerçeği ise asırlardan beri dillere pelesenk olmuş önemli bir darb-ı meseldir.

Varlığın eşref-i mahluku olan insanoğlu, aklı ve iradesi sayesinde, hayatı boyunca öğrenme süreci devam eden tek canlıdır. İnsanlığın bidayetinden bu yana, kendisinden önceki nesillerden tevarüs ettiği değerleri kendi çalışmalarıyla birleştiren insanlık, özellikle günümüz modern asırlarında her alanda ihtisaslaşmaya gitmiştir. İşte bu ihtisaslaşma, her insanın hayatı boyunca öğrendiği ilim ve kazandığı tecrübeyle ulaştığı nokta, insanın ruhudur, manasıdır, değeridir. Bu ruh ve mana çok değerli olup, hiçbir şeye kurban edil(e)meyecek kadar da hayatidir.

Diğer yandan insan, fıtratında, egoist duygularla, diğergamlığı barındıran, bu ikisinin bir ömür boyu mücadele ettiği ve diğergamlığın üstün olabildiği oranda kemale ulaşabilen farklı bir canlıdır. Yani, insanın hayatı boyunca kazandığı, ona belli bir kimlik ve şahsiyet kazandıran değerlerini çiğnemeyip, akıl, vicdan ve şuurun rotasından sapmaması için kendisiyle olan mücadelesini kazanması gerekmektedir. Eğer bu mücadele, vicdanın değilde egonun zaferiyle sonuçlanırsa, çok rahat mana şekle, ruh ideolojiye kurban edilebilir.

İnsanlığın başlangıcından bu yana yaşanıp, son asırlarda teknolojinin gelişmesiyle daha bariz hale gelen, şaşırtıcı, bir o kadar da ürpertici tartışmaların arkasında bu gerçeğin olduğunu düşünüyorum. Yoksa yılların hukuk adamını, senelerdir savunduğu, sokaktaki insanın bile hukuk eğitimi almadan bildiği bir konunun aksini savunacak kadar, insanlığından, mesleğinden çok uzaklara savurabilen gerekçe başka ne olabilir?

Bir çok televizyon programında da bu gerçeği yaşıyoruz. Baz aldığı temel düşünce ideoloji olan sözüm ona aydınlar, birçok evrensel ve vicdani hakikatı, milyonların gözünün içine baka baka farklı şekilde sunmaya çalışıyorlar. Ne yazık ki, insanlıktan ne kadar uzaklara savrulduklarını, ruhi değerlerden hangi oranda soyutlandıklarını, adeta, şuursuz ve hissiz kaskatı bir ceset gibi kesildiklerini fark etmiyorlar.

İçinde bulunduğumuz zaman diliminde bu gerçeği 4+4+4 tartışmaları münasebetiyle hakkal yakin yaşıyoruz. İktidar, artısıyla eksisiyle bir değer üretiyor ve bunu uygulamaya koymaya çalışıyor. İdeal manada 'alternatifi olması gereken' ana muhalefetin yapması gerekeni yapıyor. Ana muhalefet bunun karşısında bir şey üretmediği gibi; üretilen değere de külliyen karşı çıkıyor. Neden karşı çıktığını, alternatifinin ne olduğunu da açıklamıyor veya açıklayamıyor. Kalkış noktası sıkıntılı olduğu için, ikna metodundan umudunu keserek icbarla bazı neticeler almaya çalışıyorlar.

Ama beyhude. Allah'ın kanunu değişmez. 'Kişi için ancak çalıştığının karşılığı vardır' (Necm/39). Varlığa ve hadiselere anlam katan ruhtur. CHP'nin ruhtan yoksun, 4+4+4 teklifinin kanunlaşma sürecinde yaptığı ve Cumhurbaşkanı'nın onayından sonra, iptal için gittiği Anayasa Mahkemesi'ne yaptığı itiraz, varlıktan ziyade yok hükmündedir.