Statükonun adamları

Onları dünyanın her yerinde görürsünüz. Birbirlerini tanımasalar da şaşırtıcı bir şekilde aynı dili konuşur, aynı şekilde hareket ederler. Adı konulmamış bir tarikat, bir örgüt, bir organizasyon gibi statükoyu savunanlar birbirini bulur, birbiri ile irtibatlı hale gelir.

Onları kimi zaman bir siyasetçi, kimi zaman gazeteci, kimi zaman iş adamı, akademisyen, din adamı ya da işçi olarak görürsünüz. Ortak özellikleri özgürlük, devrim, değişim, yenilik gibi kelimelerden korkmaları ve nefret etmeleridir.

Bir ülkede sistem değişikliği olacaksa, bir mahallede kentsel dönüşüm yapılacaksa, ticaretin işleyiş tarzı değişecekse, evin boyası, eşyaları yenilenecekse ilk direnenler statükonun adamları olur. Hangi alanda olursa olsun değişim, özgürlük ve yenilik söz konusu olduğunda direnç gösteren, engellemeye çalışanlar hep statükonun adamlarıdır.

Neden direnirler? Neden mevcut durumun değişmesine karşı çıkar ve engellerler?

Statükoyu savunmak siyasi bir tavır değil, bir ruh halidir. Bir insanın ruh halindeki durum onu statükonun adamı olarak seçilmesine neden olur. Bu ruh halinin temek özellikleri vardır.

Tüm kararlarının temelinde kendi menfaatlerinin ne olacağı sorusu yatar.

Menfaatinin olduğu mevcut statülerinin devam için her şeyi yapar, her elbiseyi giyerler.

Risk almazlar, korkaktırlar, kıskançtırlar, cimridirler.

Halkın kahramanlarından nefret eder, herkesin silik ve tek düze bir hayat sürmesini isterler.

Devrim yapan liderleri sevmez, onları maceracı, cahil, megaloman olmakla suçlar ama aslında hasetten çatlarlar.

Statükonun adamları tek başlarına asla hareket edemez, her zaman birileri ile ittifak yapma ihtiyacı hisseder.

Bir karar almadan önce muhakkak statükonun en güçlü gördüğü adamından icazet alır.

Statükonun adamları aşık olamaz.

Statükonun adamları duygusal değildir, duygularını belli etmez, bunu bir acizlik sayarlar.

Onları ağlarken, şarkı söylerken, oyun oynarken göremezsiniz. Her zaman bir ciddiyet içinde olmayı önemserler.

Garip bir şekilde çocuklardan uzak dururlar, onları sevgiyle, içten kucakladıkları görülmez.

İlkeler, prensipler, ahlaki kurallar ve etik değerlerin tümünü kendi çıkarlarına göre değiştirilebilir basit kurallar olarak görürler.

Onları bir araya getiren durumlar ve zamanlar vardır. Puslu havalar, krizler, savaşlar, toplumsal olaylar, kaoslar ve değim zamanları statükonun adamlarını birden harekete geçirir. Kendi aralarında konuşmadan, adeta telepatiyle anlaşır ve aynı hedefe doğru hareket ederler. Onların kaygı duydukları şey kişisel menfaatleri ve çıkarlarıdır. Kendi çıkarlarını düşünen adamların nasıl olurda bir ekip gibi hareket edebildiği düşündürücüdür.

Statükonun adamları hayvanlar aleminde yaşasaydı sırtlan olurlardı. Sürü halinde yaşar, sürü haline avlanırlar, aslana sürü halinde saldırırlar.