Kulak ver Baqlî"ye, hürmet eyle mûsikîye, inanma mürâîye -2

Ey okuyucu ! Kulak ver Baqlî''ye, hürmet eyle mûsikîye. Çünkü Bedri Dilşad''ın 1441 tarihinde söylediği gibi, “Bil evvelki bu ilm-i İdrisdür / Açık sözü sanma ki telbîsdür”. Bu, ilm-i şerîf-i mûsikîdir. Merâgî üstâdın dediği gibi, “muhakkak ki doğruluktan ayrılmayan zihinler ve temiz karakterler mûsikîye meyillidir”. Bugün mûsikîşinas diye ortada gördüğün birçok kişi, âhir zamanın çıkmaz sokağına dalmış, kendini kaybetmiş, kendi kendini seven, aslında mûsikîden anlıyor görünen ama bilgisiz, övülmeyi seven, birtakım nüfuzlu dostlarının yardımlarıyla bir yerlere gelebilen, eşini-dostunu kayıran, kendisine “müzikolog, müzik araştırmacısı, üstad” gibi ona hiç uymayan övgüler sarfedildiğinde keyiflenip kabaran, nüfuzlu dostlarının yardımıyla geldiği yerde aslında kendi yetersizliği dolayısıyla hiçbir şey yapamayan, önerilen abuk-sabuk ve hiçbir işe yaramaz işlerle övünen, bunların çeşitli ortamlarda reklamını yapan, bu oturtulduğu görevi gayrı resmî ortaklarıyla iş paylaşarak sûistimâl eden ve sonra da “temiz, namuslu adam” rolleri kesen, yalan ve dolanı, dedikoduyu meslek edinmiş ; mûsikîden anlamayan izleyicilere meselâ “bu da bizim barokumuz” diye ahkâm kesen, mâlûmatfürûşluk taslayan, barok müziğin gerçekte ne anlam ifade ettiğinden ve nasıl bir müzikal muhteviyata sahip olduğundan bîhaber kimselerdir, dikkatli ol. Bu kimseler, adeta grup halinde dolaşırlar, onları buradan tanıyabilirsin. Yaptıkları işleri birbirleriyle “dayanışarak” yaparlar… birbirlerine referans olurlar. Dayanıştıkları kimselere kendilerini nasıl olduysa bir yolunu bulup ya birilerinin referansıyla “mûsikîşinas” diye tanıtmanın yolunu bulmuşlardır ya da onları “mûsikîşinas” diye tanıyan ve savunan kimseler de bu adamlar gibi –her ne kadar mektep-medrese bitirseler de- yarı cahil insanlardır… geçmişte kendilerini gerçekten ortaya sanatsal anlamda bir “değer” koyarak ispat etmiş büyük sanatçıları taklid ederek varlıklarını sürdürebilirler. Ey aziz okuyucu… İşte bütün bunlar yüksek Osmanlı kültür ve medeniyetinin sözde bugünkü taşıyıcıları, temsilcileri, yaşatıcılarıdır. Bunlar bir nevi “paket kadro”dur, sakın bunlara inanma. Bunlara inanarak ve şımartarak peşlerinden gitme, yüksek Osmanlı kültür ve medeniyetinin bugüne kalabilen emanetini bu adamlara teslim etme. Ama evvelâ sen gerçek ve doğru olanı öğren. Bu mûsikî cahili menfaatperestlere, meydanı boş bulup eşin-dostun iteklemesiyle, televizyonun dürtüklemesiyle bir yerlere gelmiş olan mürâî (ikiyüzlü)/çıkarcılara, vurgunculara, edebiyatın zenginliğini kullanarak şânına şan, şöhretine şöhret katan ve senin kazanabilmek için yıllarını vereceğin paraları, birtakım kurumları kullanarak, iş verdiği veya iş almasını sağladığı şirketlerden “payına düşeni” bir programda kapıp “yalı” alma hayalini gerçekleştirme yolunda ilerleyen (belki de gerçekleştiren) sahte kültür-sanat adamlarına değil, İdris''e, Davud''a, İbn Sinâ''ya, Fârâbî''ye, İhvân-ı Safâ''ya, Merâgî''ye, Baqlî''ye, Mevlânâ''ya, Itrî''ye kulak ver. Onlara kulak verirsen eğer, mûsikînin gerçek güzelliğini ve ilâhî derinliğini de anlamış olursun.

Ey bu değersiz kişinin yazısını okumaya zahmet eden aziz okuyucu. Şu anda cumayı cumartesiye bağlayan gecenin üçü. Fena halde hastayım, birkaç gündür yatıyorum ve doktor daha bugün hastalığıma “zatürrüe başlangıcı” teşhisi koydu. Yarın sabah namazından sonra evimden çıkıp yıllardır ders verdiğim bir mekâna yine ders için gideceğim. Bu konuyu ne kadar önemsediğimi, sana ne kadar saygı duyduğumu anlatabilmek için bunları yazıyorum, kendime acındırmak için değil. Lütfen sen de artık kendini toparla ve ortalıkta kültür-sanat adamı diye dolaşan, kendini “bu zamanın Dede Efendisi” sanıp kibirlenen, kendini müzisyen sanıp sağa-sola ve cümle cühelâya bunu kabul ettirmeyi başaran, menfaatperest, seni yanlış bilgilendiren (en azından mûsikî konusunda), ortamı boş bulup Osmanlı kültür ve medeniyetini pazarlayarak yaşayan insanlara itibar etme, bu mürâîlere inanma. Bu mürâî müzikçiler ve kültür sanat adamları, kendilerini nüfuzlu insanların toplandığı kalabalık yerlerde göstermeyi severler. Çünkü nüfuzlu insanlar onları birtakım meclislerde, fasıllarda görünce –işin de cahili oldukları için- bizim gerçekte mürâîleri fasulye gibi nimetten sanır ve onların yollarını açar. Bir yerlere mi atanmaları gerekiyor, devreye girerler… kendileri için bir menfaat mi elde etmeleri gerekiyor ? Kendilerini böyle kalabalık yerlerde görüp tanıyan nüfuzlu kimseleri devreye sokarak menfaatlerine ulaşırlar. Fakat sen gözünü dört aç. Doğru ve dürüst olan ile mürâî olanı artık birbirinden ayır. Bu mürâîleri tanımak için de Hz. Ali (Radzyallahu anhu) hazretlerinin şu sözünü oku ve unutma: “Mürâînin üç alâmeti (işâreti) vardır. Birincisi, yalnız iken tembel olur. İkincisi, insanlar arasında iken hareketli ve çalışkan görünür. Üçüncüsü de, övüldüğü zaman çok, kötülendiği zaman az çalışır.”

Hz. Ali söylemiş. Ben daha ne söyleyeyim !